I SA/Gd 366/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 9 lutego 2011 r., nr [...] do [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od lutego do marca 2006 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w G. na rzecz strony skarżącej kwotę 297 (dwieście dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 9 lutego 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania w zakresie lutego i marca 2006 r. "A" Sp. z o. o. z siedzibą w S. (dalej zwanej Spółką), odnośnie w/w okresów rozliczeniowych utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 21 października 2010 r. (...). Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia 2 marca 2009 r. (...) Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 kwietnia 2008 r. (...) określającą Spółce kwotę różnicy podatku do przeniesienia na następny miesiąc oraz zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca 2005 r. do marca 2006 r. w wysokościach odmiennych od deklarowanych. Ponownie rozpoznając sprawę, raz jeszcze przeprowadzając postępowanie kontrolne, organ pierwszej instancji uzupełnił materiał dowodowy zgromadzony w trakcie postępowania kontrolnego przeprowadzonego w Spółce w dniach 9 października - 16 listopada 2007 r. i na jego podstawie 21 października 2010 r. wydał decyzję nr [...] określając Spółce kwotę różnicy podatku do przeniesienia na następny miesiąc za: – czerwiec 2005 r. w wysokości 2.599 zł, – lipiec 2005 r. w wysokości 3.785 zł, – sierpień 2005 r. w wysokości 3.640 zł, – wrzesień 2005 r. w wysokości 2.553 zł, – październik 2005 r. w wysokości 3.451 zł, – marzec 2006 r. w wysokości 3 zł oraz zobowiązanie w podatku od towarów i usług za: – listopad 2005 r. w wysokości 15 zł, – grudzień 2005 r. w wysokości 1.725 zł, – styczeń 2006 r. w wysokości 408 zł, – luty 2006 r. w wysokości 1.195 zł. W uzasadnieniu decyzji, odnośnie okresu, którego dotyczy niniejsza sprawa sądowoadministracyjna – tj. miesięcy luty i marzec 2006 r., podano, że 15 lipca 2005 r. Spółka zawarła umowę ze spółką "B" s.c. W. H., E. O. z G. dotyczącą prac budowlanych związanych z otoczeniem hotelu "C" we W., tzn. ułożeniem kostki brukowej, przełożeniem krawężnika drogowego, ułożeniem obrzeża chodnikowego, dostawy żwiru, prac ziemnych oraz innych prac budowlanych. Umowa ta została dwukrotnie (w dniach 25 lipca i 20 sierpnia 2005 r.) zmieniona poprzez zlecenie Spółce wykonania dodatkowych prac i wydłużenie terminów ich odbioru. Realizację zakontraktowanych prac budowlanych Spółka zleciła kolejnym podwykonawcom, w tym firmie "D" Sp. z o. o. w G. oraz "E" Sp. z o. o. z siedzibą w P. Dokonując oceny zebranych w sprawie materiałów organ ustalił, że prace polegające na rozbiórce kostki leżącej na wjeździe hotelu oraz ułożenie na nim kostki brukowej "Complex" pokrywały się i nie mogły zostać wykonane przez obie w/w firmy, co wynikało z wystawionych faktur. Z tego powodu organ uznał, że usługi wskazane w fakturze nr [...] z dnia 28 lutego 2006 r. wystawionej przez spółkę "D" nie zostały wykonane przez ten podmiot i stwierdzają czynności niedokonane między kontrahentami na niej wskazanych. Faktura ta nie stanowi więc elementu legalnego obrotu prawnego i tym samym w myśl przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. "a" ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.) - podatnik nie miał prawa do ujęcia w rozliczeniu za czerwiec i lipiec 2005 r. podatku naliczonego wynikającego z tych faktur VAT. Po rozpoznaniu odwołania Spółki z dnia 19 listopada 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej wyłączył do rozpoznania luty i marzec 2006 r. i decyzją z dnia 9 lutego 2011 r. ([...]) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Organ wyjaśnił, że wyrażone w art. 86 ust. 1-2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług prawo do odliczeń podatku naliczonego jest prawem warunkowym, posiadającym szereg ograniczeń, a jednym z nich jest wymóg dysponowania fakturą. Aby skutecznie to prawo realizować faktura musi odzwierciedlać transakcję gospodarczą. Sama bowiem faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku VAT w niej wskazanego. Natomiast faktura stwierdzająca czynność, która nie została dokonana nie może być uznana za fakturę stwierdzają nabycie towaru lub usługi. Jest ona prawnie bezskuteczna i nie może wywoływać żadnych skutków podatkowych zarówno u jej wystawcy, jak i odbiorcy. W opinii organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził poczynione przez organ pierwszoinstancyjny ustalenia, że sporna faktura dokumentuje czynności, które nie zostały dokonane przez spółkę "D" przez co podatnik nie był uprawniony do odliczenia podatku naliczonego z niej wynikającego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, podobnie jak w odwołaniu od decyzji I instancji Spółka zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Skarbowej naruszenie: 1. art. 120 oraz art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez zastosowanie wykładni krzywdzącej dla podatnika oraz niedopuszczalne zastosowanie zasady in dubio pro fisco; 2. art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez: a. nie podjęcie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego tj. nieuwzględnienie wyjaśnień Spółki informujących, że wolą inwestora było kolejno wykonanie wykonanych i odebranych prac w inny sposób, tj. z innego materiału lub w innej jakości – w tym także usług ujętych w zakwestionowanej fakturze oraz że zakres prac firmy "D" Sp. z o. o. jest inny niż zakres prac "E" Sp. z o. o.; b. błędne zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego; 3. art. 180 § 1 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów w sprawie; 4. art. 190 Ordynacji podatkowej poprzez nie zawiadomienie skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków przynajmniej na 7 dni przed terminem; 5. art. 210 § 1 pkt 2) Ordynacji podatkowej poprzez nie zawarcie w decyzji daty jej wydania; 6. art. 210 § 1 pkt 8) Ordynacji podatkowej poprzez nie zawarcie w decyzji podpisu osoby upoważnionej w sposób czytelny. Zdaniem skarżącej rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest sprzeczne z zasadami praworządności i zaufania do organów podatkowych, które nakazują w razie pojawienia się wątpliwości stosować taką wykładnię, która nie byłaby krzywdząca dla podatnika. Organ zaś w relacji z kontroli wielokrotnie posługuje się przypuszczeniami i wnioskami dowolnie wyprowadzanymi ze szczątkowo ustalonego stanu faktycznego, wskazując przy tym na szereg wątpliwości i wyłącznie na ich podstawie wyprowadza niekorzystne dla Spółki wnioski. Uzasadniając naruszenie zasad wskazanych w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej wskazano, że organ nie wskazał żadnego uchybienia lub nieprawidłowości w księgach Spółki, podczas gdy wszelkie rozstrzygnięcia oparto jedynie na rozbieżnościach w zeznaniach i to z nich wyciągnięto wnioski niekorzystne dla skarżącej. Organ nie przeprowadził postępowania dowodowego w taki sposób, aby ponad wszelką wątpliwość ustalić, że firma "D" Sp. z o. o. nie wykonywała prac ujętych w zakwestionowanej fakturze. Kontynuując wywód odnośnie błędów w ustaleniach faktycznych wyjaśniono m.in., że w sprawie nie było podstaw do uznania, że kontrahent Spółki nie wykonał przedmiotowych prac. Wskazano, że Spółka wskazywała wyraźnie jakich prac dotyczyła przedmiotowa faktura VAT oraz że zasadnicze prace dot. ułożenia kostki na wjeździe do hotelu "C" wykonała firma — "E" Sp. z o. o. Powołując się na zeznania A. B. i J. M. podkreślono, że wcale nie wynika z nich, że firma "D" Sp. z o. o. nie wykonała tych prac. Wskazano, że osoby te pełniły funkcje dyrektorskie, zatem żadna z nich nie wykonywała prac i oczywistym jest, że mogą nie pamiętać szczegółów niewielkiego, znikomego zakresu prac za kwotę 3.000,00 zł wykonanych ponad cztery lata temu. Podniesiono także nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów, które miały istotne dla ustalenia prawdziwego i pełnego stanu faktycznego sprawy znaczenie, a ich niedopuszczenie było niezgodne z obowiązującym prawem. Niezawiadomienie skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków przynajmniej na 7 dni przed terminem stanowiło ponadto pogwałcenie obowiązku wynikającego z art. 190 Ordynacji podatkowej. Zauważono, że przedmiotowa decyzja powinna również zawierać datę jej wydania, a doręczony skarżącemu egzemplarz zawiera jedynie rok i miesiąc, natomiast dzień wydania decyzji jest całkowicie nieczytelny. Nie do odczytania jest również podpis pod decyzją – jest tylko parafa, a określenie imienia i nazwiska zostało zastąpione przybiciem pieczątki. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie oraz wniósł o jej oddalenie. Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze organ uznał za bezpodstawny zarzut naruszenia art. 120 oraz 121 Ordynacji podatkowej, ponieważ jego zdaniem w sprawie dokonano prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i zastosowano do niego odpowiednie przepisy prawa. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zgromadzono obszerny materiał dowodowy i podjęto działania w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Organy podatkowe zbadały dokumentację przedstawioną przez stronę, przesłuchano wielu świadków, wielokrotnie przesłuchano wystawcę zakwestionowanych faktu. Podjęto działania mające na celu weryfikację czy w/w usługi zostały faktycznie wykonane przez wystawców zakwestionowanych faktur. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w świetle obowiązujących przepisów o możliwości odliczenia przez podatnika podatku naliczonego decyduje m.in. to, czy czynności udokumentowane fakturą zostały faktycznie wykonane. W niniejszej sprawie udowodniono, że podatnik ujął w ewidencji zakupów i rozliczył w deklaracji VAT-7 za miesiąc luty 2006 r. fakturę VAT, która nie dokumentuje rzeczywistych transakcji gospodarczych, co spowodowało jej nierzetelność w tej części. Organ wskazał, że nierzetelność ksiąg podatkowych w rozumieniu art. 193 § 2 Ordynacji podatkowej nie sprowadza się tylko do nie ujęcia w księgach poszczególnych operacji gospodarczych, ale także może wiązać się z ujęciem tych operacji w wartościach (obrotu, przychodu, kosztów) nierzeczywistych, czyli niezgodnych ze stanem faktycznym. Mając na uwadze, że materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje jednoznacznie, że "D" Sp. z o. o. nie wykonała usług, za które wystawiono fakturę VAT, zarzut strony w powyższej kwestii jest bezzasadny. Odnośnie odmowy przeprowadzenia wskazanych w pismach z dni 3 stycznia 2008 r., 28 lipca 2010 r. oraz 6 września 2010 r. dowodów organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie nie kwestionowano samego faktu wykonania w/w prac, a jedynie to, iż prace te nie zostały wykonane przez firmę "D". Zdaniem organu odwoławczego wykonanie w/w robót przez "A" Sp. z o. o. na rzecz jej zleceniodawcy nie jest jednoznaczne z wykonaniem ich dla strony przez "D" Sp. z o. o. wobec czego odmowa przeprowadzenia kolejnego dowodu na okoliczność wykonania opisanych robót była zasadna. Nieuzasadniony jest zarzut strony dotyczący braku rozpatrzenia przez organ podatkowy wniosku z dnia 3 listopada 2010 r. o przeprowadzenie rozprawy, bowiem w ocenie organu informacje uzyskane na podstawie zebranych w sprawie dowodów potwierdzają jednoznacznie że "D" Sp. z o. o. nie wykonała usług wskazanych na w/w. fakturze VAT. Podobnie potraktowano zarzut naruszenia obowiązku wynikającego z art. 190 Ordynacji podatkowej poprzez brak zawiadomienia skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków przynajmniej na 7 dni przed terminem. Strona była każdorazowo zawiadamiana o terminie przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków, a w przypadku nie stawienia się świadka na przesłuchanie, wyznaczany był ponowny termin, o którym strona była również zawiadamiana. Wyjaśniono również, że decyzje organu pierwszej, jak i drugiej instancji zawierają wszystkie elementy określone w art. 210 Ordynacji podatkowej, a w szczególności ręcznie wpisaną datę wydania oraz podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. W ocenie organu odwoławczego przepis art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji nie wymaga, aby dane dotyczące imienia i nazwiska oraz stopnia służbowego były własnoręcznie napisane przez osobę uprawnioną do podpisu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a, stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga podatnika zasługuje na uwzględnienie z powodu wadliwości przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego przejawiającej się w niepełnym wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W sprawie kwestię sporną stanowi rzeczywistość wykonania przez "D" Sp. z o. o. z siedzibą w G. prac budowlanych objętych zakwestionowaną przez organy obu instancji fakturą Vat nr [...] z dnia 28 lutego 2006 r. Z akt sprawy wynika, że w 2005 r. skarżąca Spółka przy pomocy innych firm będących dla niej podwykonawcami prowadziła na terenie budowy hotelu "C" we W. prace związane m.in. z wykończeniem jego otoczenia (wjazdu do budynku). Zakres prac powierzonych Spółce wynika z zawartej pomiędzy nią a generalnym wykonawcą budowy- spółką cywilną "B" W. H., E. O. umowy z dnia 15 lipca 2005 r., zmienianej następnie aneksami z dni 25 lipca i 20 sierpnia 2005 r. Zakres prac przekazanych przez Spółkę do wykonania swoim podwykonawcom regulowały natomiast zawarte przez nią dwie umowy, pierwsza z "D" Sp. z o. o. z siedzibą w G., druga z "E" Sp. z o. o. z siedzibą w P.- obie zawarte 5 października 2005 r. W związku z faktem, iż pewien zakres prac pokrywał się przedmiotowo organy podatkowe uznały, iż "D" w rzeczywistości nie wykonała powierzonych jej prac, a wystawiona przez tę spółkę faktura jest tzw. "fakturą pustą", nie dokumentującą prawdziwego przebiegu wydarzeń gospodarczych. W ocenie Sądu wydane na niekorzyść podatnika rozstrzygnięcie o treści jak w niniejszej sprawie powinno zostać oparte na nie budzącym najmniejszych wątpliwości, pełnym i rzetelnie zebranym materiale dowodowym. Pamiętać należy, że wyrażona w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O. p.) zasada prawdy obiektywnej nakazuje, aby w toku postępowania organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Reguła ta nie nakłada wprawdzie na organy nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów, mówi jedynie o niezbędnych działaniach, co oznacza, że organ jest obowiązany podjąć działania konieczne, istotne dla wyjaśnienia sprawy. W tym celu, stosownie do dyspozycji art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ jest zobowiązany zabrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, w tym zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej uwzględnić żądania strony dotyczące przeprowadzenie dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, które nie zostały wystarczająco stwierdzone innymi dowodami. Tymczasem, kontrolując procedowanie organu w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania Sąd nie dostrzegł w jego działaniach spełnienia wskazanych powyżej norm postępowania. Swoje stanowisko organ oparł w zasadzie wyłącznie na analizie sprzecznych zeznań świadków, z których wysnuł niekorzystne dla strony wnioski, na nich opierając zaskarżoną decyzję. Ponadto, organ nie ustosunkował się do innych, zdaniem Sądu istotnych okoliczności. Przede wszystkim brak jest bowiem w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji odniesienia do protokołu odbioru prac z dnia 2 stycznia 2006 r. dotyczącego ich III etapu, na który powołano się w skardze. Protokół ten zdaje się przeczyć wysnutym przez organ wnioskom. Organ podaje bowiem, że 20 września 2005 r. inwestor odebrał protokołem zlecone skarżącej Spółce prace. Odbiór ten dotyczył prac wykonanych przez "E" powierzonych jej umową z dnia 20 sierpnia 2005 r. i data ta stanowiła koniec wszelkich prac przy podjeździe hotelu. Na stronie 9 decyzji organ wskazał, że ponowne zlecenie tych samych prac nie miało uzasadnienia. Argumentacja ta w świetle kolejnego protokołu odbioru- sporządzonego dnia 2 stycznia 2006 r. traci na aktualności. Skoro bowiem inwestor dokonał jeszcze jednego odbioru robót to jakieś dodatkowe prace prawdopodobnie musiały zostać wykonane. Tymczasem organ nie wyjaśnił czego dotyczył przedmiotowy protokół i czy mógł być on następstwem wykonania prac budowlanych przez drugiego z podwykonawców Spółki, z góry odmawiając jednocześnie uznania wykonania kolejnych prac, a nawet ich racjonalności. Ponadto, bezpodstawnie podważono wiarygodność protokołu odbioru z dnia 28 lutego 2006 r. dokonanego między Spółką, a zatrudnionym przez nią podwykonawcą, argumentując dokonaną ocenę głównie jego lakonicznością. Zauważyć należy jednak, co z resztą sam podkreślił organ, że z jego treści wynika wprost, iż dotyczył on odbioru wszystkich prac określonych w umowie z dnia 5 października 2005 r. Mając na uwadze postanowienia tejże umowy wiążącej Spółkę z podwykonawcą, z której to wynika przecież zakres prac jakich miano dokonać, nie można podważać tego odbioru jedynie z powodu braku ponownego wyszczególnienia robót w protokole, czy ich wyceny. W kontekście przytoczonego protokołu warto również zwrócić uwagę, że organ dopuścił w sprawie jako dowód zeznania J. M., którego podpis widnieje na przedmiotowym protokole odbioru robót z dnia 28 lutego 2006 r., a zeznania te wedle organu nie potwierdziły wersji Spółki jakoby firma "D" wykonywała przedmiotowe prace. Pojawia się tu zatem kolejna istotna sprzeczność. Ponownie rozpatrując sprawę organ powinien umożliwić J. M. odniesie się do przytoczonego tu protokołu i ustalić jego rzeczywistą wartość dowodową. Z powodu dostrzeżonych i opisanych braków postępowania dowodowego niemożliwe jest dokonanie rzetelnej oceny, czy podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z przedmiotowej faktury wystawionej na rzecz Spółki przez "D" Sp. z o. o. Dopiero wyjaśnienie, czy zafakturowane roboty miały rzeczywiście miejsce, poparte pełnym materiałem dowodowym będzie stanowiło podstawę do wydania w tej kwestii rozstrzygnięcia. Stosowne postępowanie w tym zakresie przeprowadzi organ podatkowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Jednocześnie tutejszy Sąd przychyla się do podnoszonego przez stronę skarżącą uchybienia związanego z zawiadamianiem strony o miejscu i terminie przeprowadzania dowodów. Przepis art. 190 O. p. nakłada na prowadzące postępowania organy obowiązek zawiadamiania stron o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych, czy oględzin ze stosowanym wyprzedzeniem (co najmniej 7 dni). Z naruszeniem tej jednej z podstawowych zasad postępowania mamy do czynienia wtedy, gdy organ utrudnia stronie wzięcie udziału w przeprowadzeniu dowodu nie zawiadamiając jej w ogóle o terminie przeprowadzenia dowodu, bądź czyniąc to zbyt późno uniemożliwia w nich uczestniczenie. Uznaje się, że organ nie ponosi negatywnych konsekwencji, gdy strona nie skorzysta z przysługującego jej prawa do wzięcia udziału w opisywanej czynności lub gdy z jakiejkolwiek przyczyny przeprowadzenie dowodu nie dojdzie do skutku, co też miało miejsce w badanym postępowaniu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organy każdorazowo zawiadamiały stronę o zamiarze przeprowadzenia dowodu. Wskazać tu należy dokonane zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków – J. P. i S. S. z dnia 24 stycznia 2008 r. (karta 71 akt administracyjnych), ponownie J. P. z dnia 28 maja 2009 r. (karta 232 akt administracyjnych), M. L. z dnia 11 stycznia 2010 r. (karta 488 akt administracyjnych), J. M. i L. O. z dnia 20 stycznia 2010 r. (karta 557 akt administracyjnych), A. P. z dnia 26 lutego 2010 r. (karta 635 akt administracyjnych), A. B. z dnia 28 maja 2010 r. (karta 683 akt administracyjnych) praz J. P. z dnia 19 sierpnia 2010 r. (karta 711 akt administracyjnych). Strona skarżąca wskazuje, że ze względu na niestawiennictwo wzywanych osób dwukrotnie ich przesłuchanie nie miało miejsca, jednak nie stanowi to okoliczności obciążającej organ, który nie mógł mieć wpływu na tę okoliczność. Należy z kolei podkreślić, że dwukrotnie organ złamał omawiane postanowienia Ordynacji podatkowej. Dotyczy to konkretnie pisma z dnia 24 stycznia 2008 r. kiedy to stronę zawiadomiono dzień przed zamierzonym przeprowadzeniem dowodu oraz pisma z 26 lutego 2010 r., gdy zawiadomienie doręczono siedem dni po terminie, w którym dowód przeprowadzono. Oceniając przedmiotową decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Sąd nie dopatrzył się dalszych naruszeń, które stanowiłyby podstawę do uchylenia decyzji, a podnoszonych przez stronę w rozpatrywanej skardze. Wskazana decyzja posiada wszystkie wymienione w art. 210 § 1 O. p. elementy, a w szczególności wskazanie daty jej wydania i podpis osoby upoważnionej. Zarzut strony skarżącej w tej kwestii nie jest zatem zasadny. Ponadto, w zaskarżonej decyzji organ wyraźnie wskazał przyczyny, dla których odmówił uwzględnienia wniosku dowodowego strony dotyczącego przeprowadzenia w trakcie postępowania podatkowego wizji lokalnej. W ocenie Sądu, na tle zaistniałego sporu przeprowadzenie tego środka dowodowego nie przyczyniłoby się do jego wyjaśnienia, albowiem jego przedmiotem nie jest brak wykonania prac przy podjeździe hotelu, ale jak słusznie podkreśla organ ustalenie kto tychże prac dokonał. Wizja lokalna byłaby uzasadniona właśnie w przypadku powzięcia wątpliwości co do przeprowadzenia robót w ogóle. Podobnie zdaniem Sądu w sprawie nie zaistniała podstawa do przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 200a § 3 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy może odmówić przeprowadzenia rozprawy jeżeli jej przedmiotem mają być okoliczności niemające znaczenia dla sprawy albo okoliczności te są wystarczająco potwierdzone innym dowodem. Z redakcji tego przepisu wynika wprost, że w wypadku wystąpienia w/w przesłanek podejmując decyzję o odmowie przeprowadzenia rozprawy organ korzysta z instytucji uznania administracyjnego. Oznacza to, że ich wystąpienie nie jest bezwzględnym powodem do odmowy, ale daje organowi taką możliwość. Rozstrzygnięcie organu powinno być wtedy należycie uzasadnione. Z akt sprawy, wbrew twierdzeniom strony wynika, że postanowieniem z dnia 7 lutego 2011 r. (karta 39 akt administracyjnych) Dyrektor Izby Skarbowej odmówił stronie przeprowadzenia rozprawy, a swój wybór w ten właśnie sposób uzasadnił. Postanowienie doręczono stronie w dniu 24 lutego 2011 r., a więc zarzut ten jest chybiony. Reasumując, mając na uwadze wyżej przedstawione uchybienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Zgodnie z dyspozycją art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd, zgodnie z art. 200 i art. 209 P.p.s.a. zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji.