I SA/Gd 367/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Urzędu Miasta na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 19 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 19 stycznia 2009 r., określił, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana oraz zasądził od organu podatkowego na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 23 września 2009 r. (vide zpo k. 54). Pismem nadanym dnia 22 października 2009 r. strona skarżąca reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika - doradcę podatkowego W. M. wniosła skargę kasacyjną. W aktach niniejszej sprawy znajduje się notatka służbowa, z której wynika, że doradca podatkowy – W. M. jest jednocześnie radcą prawnym (prowadzi kancelarię w W., przy ul. [...]) i występuje w takim charakterze przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku (vide: notatka z akt sprawy I SA/Gd 325/08 k 81 akt sprawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z kolei art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wedle cytowanego przepisu, jeżeli od wniesionego pisma wnoszonego przez adwokata lub radcę prawnego nie została uiszczona należna opłata stała, ustawa nie przewiduje wezwania do jej wniesienia. W myśl § 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193 z późn. zm.) – zwanego dalej Rozporządzeniem, wpis od skargi kasacyjnej oraz od skargi o wznowienie postępowania wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł. Wprawdzie w cytowanym przepisie nie użyto określenia "wpis stały", jednakże, nie budzi wątpliwości, że mamy do czynienia z opłatą, o jakiej mowa w art. 221 p.p.s.a. tj. stałą. W kwestii tej stanowisko judykatury jest ugruntowane, czego przykładem może być pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn. akt II OSK 395/05), który Sąd rozstrzygający sprawę w pełni podziela, tj. że "Opłata w wysokości stałej w rozumieniu tego przepisu to opłata, której wysokość jest stała, taka sama, jednakowa. Takiemu kryterium odpowiada nie tylko opłata, która jest wyrażona kwotowo, lecz także taka, która, stanowiąc określony, zawsze taki sam ułamek określonej kwoty, ma zawsze taką samą wysokość ("wysokość stałą"). Gdy pismo procesowe podlega opłacie w wysokości ułamkowej części kwotowo określonego wpisu stałego, to opłata ta zawsze ma wysokość stałą. Nie przeczy temu konieczność dokonania w takiej sytuacji operacji rachunkowej celem ustalenia ułamkowej wysokości opłaty, gdyż wynik tej operacji zawsze może być jeden." W tej sytuacji nie może być wątpliwości, że wpis od skargi kasacyjnej jest opłatą o charakterze stałym, o jakiej mowa w art. 221 p.p.s.a. i zaniechanie jej wniesienia przez adwokata lub radcę prawnego przed upływem terminu przewidzianego dla złożenia skargi kasacyjnej skutkuje odrzuceniem tego środka prawnego bez wzywania do uiszczenia opłaty. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy zważyć należy, że przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi różnicują sytuację zawodowych pełnomocników stawiając wyższe wymagania radcom prawnym i adwokatom, jako osobom, które bezwzględnie muszą legitymować się odpowiednim poziomem wiedzy z zakresu prawa, czego wyrazem jest właśnie treść cytowanego wyżej art. 221 p.p.s.a. Ratio legis wprowadzenia tej regulacji było przyspieszenie i usprawnienia postępowania oraz ograniczenie kosztów funkcjonowania sądów z zachowaniem odpowiednich gwarancji procesowych dla strony reprezentowanej przez podmiot fachowy. Ustawodawca uznał, że profesjonalni pełnomocnicy spełniający wysokie standardy zawodowe, są w stanie sprostać tego rodzaju wymogowi z zakresu elementarnej wiedzy prawniczej, bez uszczerbku dla interesów reprezentowanej strony. Z samej bowiem istoty zastępstwa procesowego wypełnianego przez profesjonalnego pełnomocnika wynika uprawnione założenie, że pełnomocnik ten będzie działał fachowo, zgodnie ze swoją najlepszą wiedzą oraz należytą starannością. Uwzględniając więc powyższe założenia Sąd uznał, że nieuzasadnione jest różnicowanie sytuacji prawnej podmiotu reprezentowanego przez pełnomocnika będącego jednocześnie doradcą podatkowym i radcą prawnym w zależności, jakim tytułem posłuży się podpisując pismo procesowe. Niewątpliwie bowiem w każdym przypadku pełnomocnik ten posiada ten sam poziom wiedzy zawodowej. Zasadności powyższego poglądu dowodzą orzeczenia wydane w postępowaniach, w których radca prawny, czy adwokat występował nie jako profesjonalny pełnomocnik, lecz jako strona postępowania we własnej sprawie i oczekiwano od niego zachowania obostrzeń przewidzianych przez przepisy dla pełnomocników: "adwokat i radca prawny, będący stroną postępowania, składający we własnej sprawie kasację podlegającą opłacie w wysokości stałej, ma obowiązek jej uiszczenia bez wezwania ze strony sądu" (postanowienie SN z dnia 10 marca 2005 r. sygn. akt III CZ 2/05, Biuletyn SN 2005 r., nr 6). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w niniejszej sprawie pełnomocnik reprezentujący stronę skarżącą, posiadający niewątpliwie poziom wiedzy profesjonalnego pełnomocnika, o jakim mowa w art. 221 p.p.s.a. (wpis na listę radców prawnych i prowadzenie kancelarii radcy prawnego) zobowiązany był uiścić wpis stały bez wezwania, niezależnie od faktu, że pismo procesowe opatrzył pieczęcią wskazującą na posiadanie uprawnień doradcy podatkowego. Skoro zaś w terminie zastrzeżonym przez ustawę dla złożenia skargi kasacyjnej wpis nie został uiszczony, skargę kasacyjną należało odrzucić. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 221 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.