I SA/Gd 374/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 9 października 2024 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 26 lutego 2024 r., nr 2201-IEE.7113.2.13.2024.2.AK w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. 1. Zaskarżonym postanowieniem z 26 lutego 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 3a § 1, art. 17 § 1, art. 18, art. 27 § 1, art. 59 § 1, 4, 5 i 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm., dalej "u.p.e.a.") oraz art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia W. N. (dalej "Skarżący") na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej "Naczelnik US") z 27 grudnia 2023 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: 2.1. Naczelnik US będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego m.in. na podstawie tytułu wykonawczego numer [...] z 31 lipca 2023 r. Wtoku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, Naczelnik US - zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a. - w oparciu o ww. tytuł wykonawczy dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotu kosztów postępowań sygn. akt I SA/Gd 383/22 oraz I SA/Gd 384/22 (zawiadomieniem z 2 sierpnia 2023 r.). Wydruk ww. zawiadomienia wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego doręczono Skarżącemu za pośrednictwem ePUAP 16 sierpnia 2023 r. 2.2. Pismami z 23 sierpnia 2023 r. Skarżący wniósł do Naczelnika US dwa wnioski, jeden zatytułowany jako "zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej" oraz drugi zatytułowany "skarga na zajecie egzekucyjne zwrotu kosztów postępowań sądowych". W odpowiedzi na wnioski organ egzekucyjny wydał postanowienie z 25 września 2023 r. o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną jako nieuzasadnioną. Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego, Dyrektor IAS postanowieniem z 24 listopada 2023 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W związku z powyższym Naczelnik US pismem z 28 listopada 2023 r. wezwał Skarżącego do sprecyzowania treści wniosku złożonego drogą elektroniczną 23 sierpnia 2023 r. zatytułowanego jako "zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej". Pismem z 20 grudnia 2023 r. Skarżący wskazał, że nie jest w stanie określić, czy treść wniosku mieści się w kategorii zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji czy też jest to wniosek o umorzenie. Na podstawie powyższego Naczelnik US w zakresie wniesionej przez Skarżącego pismem z 28 sierpnia 2023 r. skargi na czynność egzekucyjną dokonaną zawiadomieniem wydał postanowienie z 27 grudnia 2023 r. o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej. 2.3. W zakresie pisma z 23 sierpnia 2023 r. zatytułowanego jako "zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej" Naczelnik US wydał postanowienie z 27 grudnia 2023 r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyn wskazanych w art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. tj. niespełnienia w tytule wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. 2.4. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez Skarżącego zażalenia, Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 26 lutego 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w zażaleniu podniesiono, że organ egzekucyjny w wydanym postanowieniu naruszył art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. dot. niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji zaistnienia przesłanek do umorzenia z uwagi na naruszenie przepisów art. 26 § 5c i art. 27 § 1 pkt 7 i 10 u.p.e.a. Do umorzenia postępowania dochodzi obligatoryjnie, gdy zaistnieją określone w przepisach prawa okoliczności (na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny wydając postanowienie w przedmiocie umorzenia weryfikuje czy takie okoliczności miały miejsce w danym stanie faktycznym, a w przypadku ich zaistnienia umarza postępowanie egzekucyjne. Przepis art. 27 u.p.e.a. określa elementy, jakie powinien zawierać tytuł wykonawczy. Ich wyliczenie ma charakter enumeratywny, brak któregokolwiek z nich stanowi istotne naruszenie skutkujące koniecznością umorzenia, wszczętego na podstawie wadliwego tytułu wykonawczego, postępowania egzekucyjnego. Dyrektor IAS stwierdził, że organ egzekucyjny w rozstrzygnięciu odniósł się do zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 7 i 10 u.p.e.a. w sposób szczegółowy i wyczerpujący. Analiza treści tytułu wykonawczego z 31 lipca 2023 r. dowodzi, że spełnia on wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 7 i 10. Zatem, organ egzekucyjny prawidłowo uznał, że nie zachodzi podstawa do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Zdaniem Skarżącego niedopuszczalne jest prowadzenie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego, który doręczono drogą elektroniczną, bowiem nie daje to Skarżącemu możliwości zweryfikowania zawartych w nim podpisów. Dyrektor IAS wskazał, że naczelnicy urzędów skarbowych działając jako wierzyciele należności podatkowych działają na podstawie i w granicach prawa, a zgodnie z treścią art. 27 § 1b tytuł wykonawczy wystawiony przez wierzyciela będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, w tym w postaci elektronicznej, może nie zawierać podpisu osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. Nadanie klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej uznaje się za podpisanie tego tytułu przez osobę upoważnioną do działania w imieniu wierzyciela. Natomiast zgodnie z art. 27 § 2a tytuł wykonawczy przekazywany do organu egzekucyjnego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej sporządza się w postaci elektronicznej w formacie danych określonym w przepisach wydanych na podstawie 27 § 2b pkt 2 u.p.e.a. Sposób przekazywania tytułów wykonawczych do organu egzekucyjnego Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określił w drodze rozporządzenia z dnia 24 lipca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 1310). Zgodnie z art. 9 ww. rozporządzenia organ egzekucyjny przekształca tytuł wykonawczy z postaci elektronicznej w postać papierową przez sporządzenie jego wydruku zgodnie z art. 26e § 2 ustawy i zgodnie z art. 8 rozporządzenia udostępnia tytuł wykonawczy przekazany drogą elektroniczną w postaci papierowej - przez sporządzenie wydruku. Zgodnie z art. 7 rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie przekazywania tytułu wykonawczego i innych dokumentów do organu egzekucyjnego, posługiwanie się tytułem wykonawczym przekazanym droga elektroniczną wymaga użycia urządzenia podłączonego do Internetu, mającego zainstalowane oprogramowanie umożliwiające wyświetlenie pliku XML zawierającego ten tytuł, w sposób zgodny ze struktura logiczną, o której mowa w § 3, oraz weryfikację podpisu pieczęci elektronicznej, którą został opatrzony ten plik. Zatem odnosząc się do zarzutu dotyczącego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego w formie pliku pdf dokumentu organ wskazał, że zgodnie z art. 26 § 5c u.p.e.a. za doręczenie odpisu tytułu wykonawczego przez organ egzekucyjny przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej uznaje się doręczenie tytułu wykonawczego w postaci elektronicznej, jeżeli takie doręczenie umożliwia zapoznanie się z treścią tytułu wykonawczego, a gdy nie jest to możliwe - w postaci papierowej. Zatem wskazany zarzut nie znajduje uzasadnienia. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wniósł o: - rozpatrzenie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika US, - stwierdzenie, że doszło do obrazy przepisów: art. 6, 7, 7a, 8 i 9 k.p.a., art. 29 § 1 i art. 18 u.p.e.a. oraz art. 152 § 1 i art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a.") poprzez nieuwzględnienie przez Dyrektora IAS, jako organu odwoławczego przy wydawania postanowienia, skutków prawnych wynikających z treści nieprawomocnego wyroku WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 909/20 wydanego i ogłoszonego; - umorzenie na podstawie art. 59 §1 ust.1 u.p.e.a. w zw. z art. 152 § 1 p.p.s.a. i wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 909/20 (nieprawomocnym w momencie wystąpienia zdarzenia), prowadzonego na podstawie doręczonego skanu wydanego tytułu wykonawczego, niezawierającego żadnego weryfikowalnego podpisu elektronicznego, co stanowi zaprzeczenie zasad doręczania korespondencji drogą elektroniczną; - ukaranie obu organów administracji, to jest Dyrektora IAS oraz Naczelnika US karą grzywny, za niewłaściwe i niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa zajęcie egzekucyjne, jeżeli przepisy p.p.s.a. zasądzenie takiej grzywny przewidują. Wydanemu postanowieniu oraz skarżonemu organowi Skarżący zarzucił: 1) naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuznanie i niezastosowanie się do art. 152 § 1 p.p.s.a. w związku z wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 909/20, poprzez nieuwzględnienie jego treści i wydanie tym samym przyzwolenia na prowadzenie egzekucji administracyjnej w stosunku do wynagrodzenia Skarżącego za pracę przez Naczelnika US; 2) naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuznanie i niezastosowanie się do art. 153 p.p.s.a. w związku z wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 909/20, poprzez nieuwzględnienie jego treści i wydanie tym samym przyzwolenia na prowadzenie egzekucji administracyjnej w stosunku do wynagrodzenia Skarżącego za pracę przez Naczelnika US; 3) naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuznanie i niezastosowanie się do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak podjęcia właściwego działania, wskazanego w przytoczonym przepisie prawa na bezprawne działania Naczelnika US, w związku z nieprawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 909/20; 4) naruszenie zasady legalizmu wyrażonej art. 6 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy, oraz art. 7 Konstytucji RP i poprzez swoje działanie wydanie przyzwolenia na łamanie przepisów prawa przez organ egzekucyjny i wadliwe tym samym określenie statusu prawnego prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie przywołanego tytułu egzekucyjnego i naruszenie tym samym praw Skarżącego jako osoby zobowiązanej oraz zasad państwa praworządnego; 5) brak odniesienia się w wydanym postanowieniu do wskazanej kwestii "plagiatu wydanego postanowienia Naczelnika US", w związku z wcześniej uchylonym postanowieniem Dyrektora IAS innego postanowienia Naczelnika US w tej sprawie; 6) naruszenie art. 7, 7a i 8 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy, poprzez uznanie, że zasadnym jest stanowisko Naczelnika US, dotyczące doręczonego skanu tytułu egzekucyjnego, niezawierającego żadnego weryfikowalnego podpisu elektronicznego; 7) nieuznawanie poprzez wydane postanowienie prawomocnych wyroków sądów administracyjnych (I SA/Gd 676/21 oraz wyroków sądów administracyjnych dotyczących art. 152 § 1 p.p.s.a., a także art. 170 p.p.s.a. i niespełnienie ciążącego na organie obowiązku udzielania pełnych i wyczerpujących odpowiedzi w stosunku do postawionych pytań i norm prawnych dotyczących rozpoznawanej sprawy (art. 9 k.p.a.); 8) celowe przedkładanie uprawnień organu egzekucyjnego, ponad prawo Skarżącego do ochrony, co stanowi przejaw dyskryminacji prawnej, oraz zaprzecza uprawnieniom i obowiązkom nadanym Dyrektorowi IAS przez ustawodawcę. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., gdyż przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Badając rozpoznawaną sprawę, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. 5.3. Przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest postanowienie odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego. Przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego uregulowane zostały w art. 59 § 1 u.p.e.a. Prawidłowo uznał organ, że Skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego ze względu na niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 7 i 10 u.p.e.a., a zatem na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. Z kolei treść art. 27 § 1 pkt 7 i 10 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 24 marca 2024 r.) stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela (pkt 7) oraz klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej (pkt 10). Umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie wówczas, gdy w konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Jedną z takich przyczyn, skutkujących koniecznością umorzenia postępowania przez organ egzekucyjny, jest niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Przepis art. 27 u.p.e.a. określa bowiem elementy, jakie powinien zawierać tytuł wykonawczy. Ich wyliczenie ma charakter enumeratywny, brak któregokolwiek z nich stanowi istotne naruszenie prawa skutkujące koniecznością umorzenia, wszczętego na podstawie wadliwego tytułu wykonawczego, postępowania egzekucyjnego. Nietrafne jest stanowisko Skarżącego, że tytuł wykonawczy z dnia 31 lipca 2023 r. nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 7 i 10 u.p.e.a. Zasadnie bowiem uznał Dyrektor IAS, że tytuł wykonawczy na podstawie którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, spełnia wszystkie wymogi o których mowa w art. 27 u.p.e.a. Skarżący wskazywał na wadliwość tytułu, która jego zdaniem miała polegać na braku podpisu osoby uprawnionej do działania w imieniu wierzyciela. Pomija jednak zupełnie Skarżący treść art. 27 § 1b u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 24 marca 2024 r.), który stanowi, że tytuł wykonawczy wystawiony przez wierzyciela będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, w tym w postaci elektronicznej, może nie zawierać podpisu osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. Nadanie klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej uznaje się za podpisanie tego tytułu przez osobę upoważnioną do działania w imieniu wierzyciela. Jak zostało to już wyjaśnione w zaskarżonym postanowieniu, zaś co Skarżący zupełnie pominął przy formułowaniu skargi, Naczelnik US jest jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, a wystawiony tytuł wykonawczy zawiera klauzulę o której mowa w powyższym przepisie (k. 3 akt administracyjnych). Z kolei art. 27 § 2a u.p.e.a. prawa stanowi, że tytuł wykonawczy przekazywany do organu egzekucyjnego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej sporządza się w postaci elektronicznej w formacie danych określonym w przepisach wydanych na podstawie § 2b pkt 2. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że tytuł wykonawczy z dnia 31 lipca 2023 r. spełnia wszelkie wskazane przepisami prawa wymogi. W szczególności, w treści tytułu wskazano oznaczenie wierzyciela, datę jego wystawienia, prawidłowe niezbędne dane zobowiązanego oraz treść podlegającego egzekucji obowiązku, a także podstawę prawną tego obowiązku. Odnosząc się do zastrzeżeń Skarżącego dotyczących opatrzenia tytułu wykonawczego sporządzonego w formie elektronicznej stosownym podpisem wskazać należy, że tytuł wykonawczy został opatrzony pieczęcią elektroniczną Naczelnika US zarówno w zakresie wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej oraz skierowania tytułu wykonawczego do egzekucji. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego dotyczących doręczenia odpisu tytułu wykonawczego w formie skanu dokumentu, stwierdzić należy, że egzekucja administracyjna została wobec Skarżącego wszczęta, stosownie do treści art 26 § 1 u.p.e.a., na podstawie oryginału tytułu wykonawczego sporządzonego według ustalonego wzoru w formie dokumentu elektronicznego i skierowanego do organu egzekucyjnego w formie elektronicznej. Z kolei odpis tytułu wykonawczego jest przeznaczony dla zobowiązanego i został Skarżącemu prawidłowo doręczony. W tym miejscu należy wskazać treść art. 26 § 5c u.p.e.a., zgodnie z którym: "Za doręczenie odpisu tytułu wykonawczego otrzymanego przez organ egzekucyjny przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej uznaje się doręczenie tytułu wykonawczego w postaci elektronicznej, jeżeli takie doręczenie umożliwia zapoznanie się z treścią tytułu wykonawczego, a gdy nie jest to możliwe – w postaci papierowej". Dyspozycja ww. przepisu została w niniejszej sprawie spełniona, ponieważ w dniu 16 sierpnia 2023 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu doręczono Skarżącemu drogą elektroniczną tytuł wykonawczy sporządzony w formacie pdf, w taki sposób, aby mógł on zapoznać się z jego treścią. Wskazany przepis prawa nie wymaga natomiast, by doręczać zobowiązanemu oryginał tytułu wykonawczego opatrzony podpisem elektronicznym. Słusznie zatem przyjął organ, że w sprawie nie zaistniała przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., bowiem tytuł wykonawczy z dnia 31 lipca 2023 r. spełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. Zaskarżone postanowienia nie zawierają wad prawnych, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi. W ocenie Sądu postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i rzetelny. Organy zgromadziły wymagany dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i na tej podstawie dokonały prawidłowej analizy sytuacji faktycznej, którą następnie poddały prawidłowej subsumpcji pod znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy prawa. Zaskarżone postanowienia zawierają wszelkie niezbędne wymagane przepisami elementy, zaś ich uzasadnienia faktyczne wskazują fakty, które organy uznały za udowodnione oraz dowody, na których się oparły, a uzasadnienia prawne zawierają wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Tym samym nie znalazły aprobaty Sądu zarzuty dotyczące naruszenia prawa przez organy. Odnosząc się natomiast do przywoływanych w skardze zarzutów braku uwzględnienia przez organy wyroku WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 909/20, wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 marca 2024 r. sygn. akt III FSK 4596/21 uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku. Zatem w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia przez Dyrektora IAS, wyrok nie był prawomocny, a tym samym nie wiązał organu, stosownie do treści art. 170 p.p.s.a. Co więcej, przywołane wyroki nie dotyczą postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego będącego przedmiotem rozpoznania w rozpatrywanej sprawie (przedmiotowy tytuł wykonawczy obejmuje bowiem zaległość w podatku od towarów i usług za maj 2023 r. i został wystawiony w dniu 31 lipca 2023 r.). 5.4. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika US, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienia odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.