I SA/Gd 376/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 19 stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006 postanawia odmówić przywrócenie terminu. Pismem z dnia 5 marca 2012 r. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, r. pr. A. K. J., S. C. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 19 stycznia 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sprawie przyznania płatności bezpośrednich od gruntów rolnych W związku z dostrzeżonym brakiem formalnym skargi wezwano pełnomocnika strony do jego usunięcia w terminie 7 dni od doręczenia przedmiotowego wezwania poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed tut. Sądem lub sądami administracyjnymi zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami. Dnia 11 maja 2012 r. (data nadania) pełnomocnik strony wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia w/w braku formalnego skargi. We wniosku podniesiono, że pełnomocnictwo obejmujące swym zakresem prawo reprezentowania skarżącej w niniejszej sprawie było już przedkładane w innych sprawach rozpoznawanych przez tut. Sąd. Dalej pełnomocnik wyjaśnił, że w dniu doręczenia mu przedmiotowego wezwania nie posiadał kolejnego egzemplarza udzielonego mu pełnomocnictwa, natomiast w dniach od 28 kwietnia do 8 maja 2012 r. S. C. przebywała poza krajem, przez co pełnomocnik nie miał z klientką kontaktu i nie był w stanie wypełnić zobowiązania Sądu w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 cyt. ustawy). Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc: • zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, • uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, • dokonanie – równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono. Jak wynika z twierdzeń pełnomocnika skarżącej przyczyną uchybienia terminowi do uzupełnienia dostrzeżonego przez Sąd braku formalnego skargi była nieobecność skarżącej w kraju uniemożliwiająca uzyskanie kolejnego egzemplarza pełnomocnictwa. W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się że strona nie ponosi winy jeżeli dopełniła obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.). Uchybienie w tym względzie, spowodowane nawet lekkim niedbalstwem, narusza obiektywny miernik staranności i stanowi podstawę do oddalenia wniosku o przywrócenie terminu, skoro nawet lekkie niedbalstwo świadczy o zawinionym niedokonaniu czynności w terminie. W świetle powyższego uznać należy, że pełnomocnik skarżącej dopuścił się właśnie takiego braku staranności. Wskazany przez niego powód uchybienia terminowi nie cechuje się ponadprzeciętnymi, nazbyt trudnymi do pokonania, czy niemożliwymi do przewidzenia okolicznościami. Oceniając bowiem argumentację wnioskodawcy należy mieć przede wszystkim na względzie treść przepisu art. 37 § 1 p.p.s.a., który nakłada na pełnomocników obowiązek każdorazowego przedkładania pełnomocnictwa przy pierwszej czynności procesowej. Zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem sądów administracyjnych, ze wskazanego obowiązku nie zwalnia pełnomocnika przedłożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym, ale również złożenie tegoż dokumentu do innej sprawy sądowoadministracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 1004/11). Oznacza to, że za każdym razem, gdy mamy do czynienia z nową sprawą sądowoadministracyjną, przy pierwszej czynności konieczne jest powołanie się na dokument określający zakres umocowania pełnomocnika. W niniejszej sprawie obowiązkowi temu uchybiono, dlatego wezwanie pełnomocnika było prawnie uzasadnione. Zatem przywołana przez pełnomocnika okoliczność pozostaje bez wpływu na rozpoznanie niniejszego wniosku. Przechodząc do dalszych argumentów zaprezentowanych we wniosku podkreślić należy, że wyjazd skarżącej na wycieczkę nie stanowi okoliczności wskazującej na brak zawinienia. Z doświadczenia życiowego wynika, że wyjazdy o charakterze wypoczynkowym trwające dłużej niż jeden dzień nie mają spontanicznego charakteru. Wręcz przeciwnie, bywają zaplanowane i przemyślane. Osoby udające się na wypoczynek zazwyczaj zawiadamiają wszelkie zainteresowane tym podmioty i tak też w ocenie Sądu było, a przynajmniej być powinno w stosunku do działającego w imieniu strony pełnomocnika. Ponadto, sporządzając skargę pełnomocnik zapewne konsultował jej treść ze swoim mandantem, który przed jej sporządzaniem był dostępny. Mógł zatem wystąpić do swojego mocodawcy o dodatkowy egzemplarz pełnomocnictwa, niezbędny do skutecznego wniesienia skargi. Z racji wykonywanego zawodu pełnomocnik musiał posiadać świadomość konieczności dołączenia do inicjującego postępowanie sądowoadministracyjnego pisma odpisu udzielonego mu umocowania. W konsekwencji brak dodatkowego egzemplarza pełnomocnictwa uznać należy za brak staranności, zaś przedstawiona argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.