I SA/Gd 376/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 listopada 2012 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2009 r. oraz od czerwca do grudnia 2009 r. p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu wpis sądowy uiszczony od skargi w kwocie 2000 zł (dwa tysiące złotych). Zaskarżoną decyzją z dnia 28 listopada 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 26 lipca 2012 r. określającą A.N. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty 2009 r. i od czerwca do grudnia 2009 r. Powyższa decyzja doręczona została skarżącemu w trybie art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej O.p., w dniu 30 listopada 2012 r. W dniu 11 lutego 2012 r. A.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 376/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił stronie przywrócenia terminu do złożenia skargi. Zażalenie wniesione przez skarżącego na powyższe postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt I FZ 322/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei przepis art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt sprawy zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została doręczona skarżącemu w dniu 30 listopada 2012 r., w trybie art. 149 O.p. Zgodnie z tym przepisem w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została wysłana na adres zamieszkania skarżącego w Ch., ul. W. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki oraz wyjaśnień Urzędu Pocztowego w Ch. (k. 45-46), została ona odebrana przez I.N., przy czym na druku potwierdzenia odbioru doręczyciel zaznaczył, że doręczył pismo dorosłemu domownikowi, który podjął się oddać przesyłkę adresatowi. Pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 2 O.p. w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz.U. Nr 130, poz. 1188 ze zm.), co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Sąd nie dał zatem wiary skarżącemu, że to nie jego syn odebrał przedmiotową przesyłkę (i nie wiadomo, kto to uczynił), przeczą temu bowiem ww. dokumenty urzędowe. Nie można więc zgodzić się z twierdzeniami skarżącego o nieprawidłowym doręczeniu decyzji, jeśli się zważy, że doręczono ją do rąk syna skarżącego obecnego w jego mieszkaniu, który potwierdził własnoręcznym podpisem fakt przyjęcia urzędowej przesyłki. Mając powyższe na uwadze uznać należało, że termin do wniesienia skargi na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z uwzględnieniem zasady wynikającej z art. 83 § 2 P.p.s.a. (30 grudnia 2012 r. przypadał w niedzielę), upływał z dniem 31 grudnia 2012 r., a zatem skarżący wnosząc skargę w dniu 11 lutego 2013 r. uczynił to po upływie ustawowego terminu. Przy tym prawomocnym postanowieniem z dnia 13 maja 2013 r. tutejszy Sąd odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia skargi. Mając powyższe na względzie Sąd, na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.