I SA/Gd 383/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 listopada 2015r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok postanawia: 1. odmówić stronie skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi, 2. odrzucić skargę. w.b., reprezentowany przez adwokata, złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 listopada 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego wskazał, że skarżący nie był w stanie złożyć skargi w terminie z uwagi na swoją chorobę – skarżący choruje na serce i kamicę nerkową. Połączenie tych dwóch chorób uniemożliwia mu normalne funkcjonowanie. Opinie lekarzy sądowych potwierdzające zły stan zdrowia skarżącego złożone zostały w Urzędzie Skarbowym w związku z postępowaniem karnoskarbowym w niniejszej sprawie. Skarżący nie jest w stanie przypomnieć sobie terminu, w którym decyzję otrzymał. O fakcie wydania decyzji dowiedział się w dniu 11 lutego 2016 r. podczas wizyty u swojego pełnomocnika i obrońcy w postępowaniu karnoskarbowym. Wcześniej z uwagi na swój stan zdrowia skarżący nie zwrócił na te okoliczności uwagi, zwłaszcza że jednocześnie toczyło się kilka postępowań z jego udziałem a stan zdrowia powodował istotne utrudnienia w udziale w tych postępowaniach. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący wniósł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do akt administracyjnych sprawy wynika, że przesyłka zawierająca decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 listopada 2015 r. doręczona została skarżącemu w dniu 19 listopada 2015 r. Termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 21 grudnia 2015 r. (dzień 19 grudnia 2015 r. przypadał w sobotę). Skarżący złożył skargę w dniu 12 lutego 2016 r., a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 wskazanej ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Jednocześnie jednak stosownie do treści przepisu art. 86 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz powstanie w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków procesowych (art. 86 i 87 p.p.s.a.). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 wskazanej ustawy). Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się stany nadzwyczajne, takie jak np. problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, obłożna choroba (por.: postanowienie NSA o sygn. akt II GZ 752/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby zaistniały okoliczności, które usprawiedliwiały uchybienie terminowi do wniesienia skargi. Przede wszystkim skarżący nie uprawdopodobnił choroby, na którą się powołuje. W aktach sprawy znajduje się jedynie 7 sztuk zwolnień lekarskich, z których wynika, że chory może chodzić, z których ostatnie kończy się w dniu 16 października 2015 r. Tymczasem przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję skarżący odebrał osobiście w urzędzie pocztowym, w którym była przechowywana po jej uprzednim awizowaniu, w dniu 19 listopada 2015 r., a termin do wniesienia skargi upływał w dniu 22 grudnia 2015 r. W aktach sprawy nie znajduje się żaden dokument, z którego wynikałoby, że w tym okresie skarżący był chory, oraz że choroba ta uniemożliwiła mu wniesienie skargi do tutejszego Sądu bądź osobiście bądź też za pośrednictwem innej osoby. Należy przy tym podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że choroba jako taka nie stanowi przyczyny usprawiedliwiającej przywrócenie terminu, a tylko choroba nagła, nie pozwalająca na wyręczenie się inną osobą stanowi o braku winy (por.: wyrok NSA z dnia 4 września 2001r., sygn. akt II SA/Po 2646/00); dotyczy to nawet choroby wymagającej leżenia (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 809/04). Również złe samopoczucie strony i odczuwane przez nią dolegliwości nie mogą być potraktowane jako przyczyna usprawiedliwiająca bezczynność strony (por. wyrok SN z dnia 19 maja 1976r., IV PRN 8/76, LEX nr 7828 i postanowienie SN z dnia 3 stycznia 1974r., II CO 18/73, LEX nr 7372). Zdaniem Sądu, skarżący nie dochował należytej staranności przy prowadzeniu swych spraw, jakiej w danych okolicznościach można by od niego oczekiwać. Skarżący otrzymał decyzję w dniu 19 listopada 2015 r. i powinien zorganizować się w sposób umożliwiający wniesienie mu skargi w terminie, zwłaszcza że jak wskazał, korzystał z pomocy profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu karnoskarbowym związanym z niniejszą sprawą. Opisane okoliczności świadczą zatem o niedochowaniu staranności przez skarżącego w zabezpieczeniu swoich interesów w związku z toczącym się wobec niego postępowaniem podatkowym. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i dlatego na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., odmówił przywrócenia terminu. Wobec odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu.