I SA/Gd 396/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. M.-S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w nieruchomościach oddala skargę. W dniu 28 lutego 2007 r., na mocy umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego, pani A. M.-S. zbyła udziały w nieruchomościach, stanowiących działki o nr [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w Z., obręb 6, za łączną kwotę 2.336.400 zł. Przedmiotowe nieruchomości zostały nabyte w 2005 r. przez panią A. M.-S. i pana Z. S. na podstawie umowy sprzedaży z dnia 9 marca 2005r. oraz w 2006r. na podstawie umowy majątkowej małżeńskiej i umowy o podział majątku wspólnego dokonanej aktem notarialnym z dnia 13 września 2006r. Z uwagi na fakt, że sprzedaż ta stanowiła źródło przychodów w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r., nr 14, poz. 176 ze zm.) podatniczka złożyła w Urzędzie Skarbowym w dniu 12 marca 2007r. oświadczenie o przeznaczeniu - zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - kwoty uzyskanej ze sprzedaży powyższych nieruchomości na własne cele mieszkaniowe. W związku ze zmianą adresu zamieszkania podatniczki od dnia 16 sierpnia 2010 r. na adres: O. [...], [...] U., Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając zgodnie z właściwością miejscową, przy piśmie z dnia 29 listopada 2011 r. przekazał do Naczelnika Urzędu Skarbowego m.in. powyższe oświadczenie w sprawie wydatkowania uzyskanego przychodu w całości na własne cele mieszkaniowe. Naczelnik Urzędu Skarbowego, w celu ustalenia, czy podatniczka - zgodnie ze złożonym oświadczeniem - uzyskane ze sprzedaży nieruchomości środki przeznaczyła w okresie dwóch lat po sprzedaży na cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) i e) ustawy, pismem z dnia 14 grudnia 2011 r. wezwał panią A. M.-S. do przedłożenia dokumentów dot. rozliczenia sprzedaży przedmiotowych nieruchomości. Pismo zostało skierowane na adres: O. [...] i zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) zostało doręczone zastępczo w dniu 29 grudnia 2011 r. W dniu 23 lutego 2012r. przeprowadzono z podatniczką rozmowę telefoniczną, w trakcie której zobowiązała się ona do dostarczenia dokumentów w przedmiotowej sprawie do dnia 28 lutego 2012r. Z uwagi na fakt, że dokumenty te nie zostały dostarczone, Naczelnik Urzędu Skarbowego pismami z dnia 5 kwietnia 2012r. i 26 czerwca 2012 r. (doręczonymi zastępczo odpowiednio w dniu 26 kwietnia 2012 r. oraz 13 lipca 2012 r.) skierowanymi na adres: O. [...], ponownie wezwał panią A. M.-S. do przedłożenia dokumentów dotyczących wydatkowania kwoty przychodu uzyskanego ze sprzedaży udziałów w nieruchomościach. Dokumentów tych również nie dostarczono. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia pani A. M.-S. wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, położonych w Z. na podstawie aktu notarialnego z dnia 28 lutego 2007r., w wyniku którego decyzją z dnia 24 marca 2014 r. określił wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży udziałów w nieruchomościach w kwocie 229.202 zł. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 15 grudnia 2015 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do zarzutu dotyczącego prowadzenia postępowania przez niewłaściwy miejscowo organ podatkowy. Przywołując treść przepisu art. 15 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 9 ust. 1, 1d i 2 ustawy z dnia 13 października 1995r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2004r., Nr 269, poz. 2681 ze zm.) Dyrektor wskazał, że w przypadku zmiany miejsca zamieszkania podatniczka powinna zgłosić ten fakt urzędowi skarbowemu na druku ZAP-3 (Zgłoszenie aktualizujące osoby fizycznej będącej podatnikiem), albo NIP-7 (Zgłoszenie identyfikacyjne/zgłoszenie aktualizacyjne osoby fizycznej będącej podatnikiem lub płatnikiem), albo w zeznaniu rocznym PIT-36, PIT-36L czy PIT-37 za 2011 lub 2012 rok. Postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego o wszczęciu postępowania zostało wysłane na adres podatniczki ujawniony w bazie danych Urzędu Skarbowego. Z raportu z tej bazy wynikało, że pani A. M.-S. od dnia 22 lutego 2009r. zamieszkuje w miejscowości O. nr [...], gmina U. woj. [...]. Powyższy adres zameldowania podatniczki potwierdził również Urząd Gminy w U. w piśmie z dnia 23 listopada 2012r. Zarówno w bazie Urzędu Skarbowego, jak i Urzędu Gminy w U. figuruje informacja o czasowym zameldowaniu podatniczki w K. przy ul. [...], jednak zameldowanie to dotyczyło okresu od 16 kwietnia 2010 r. do 14 kwietnia 2012 r. Nie dotyczyło zatem okresu wydania i wysłania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego wobec podatniczki. Zarówno organy skarbowe, jak i Urząd Gminy nie posiadają informacji o późniejszej zmianie przez podatniczkę miejsca zamieszkania czy zameldowania. Z akt sprawy wynika, że na etapie czynności sprawdzających pracownicy Urzędu Skarbowego skontaktowali się z panią A. M.-S., która nie wskazała jednak, że mieszka wraz z rodziną w K., tj. na terenie działania innego urzędu skarbowego. Z akt sprawy wynika ponadto, że jakkolwiek postanowienie z dnia 1 sierpnia 2012r. o wszczęciu postępowania przesłane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na adres O. [...], U. nie zostało przez podatniczkę podjęte, ale już drugie pismo w sprawie (z dnia 28 sierpnia 2012r.) zostało przez podatniczkę odebrane pod tym adresem osobiście. W odpowiedzi na to pismo podatniczka wskazała w piśmie z dnia 4 września 2012r., że złożyła w Urzędzie Skarbowym K. na ul. [...] dyspozycję, że jest czasowo zameldowania na ul. [...] i urzędem, który jest właściwy jest urząd na ul. [...]. Zdarzenie to nie zostało jednak potwierdzone przez Naczelnika tego Urzędu, który w piśmie z dnia 29 października 2012r., stwierdził, że od dnia 31 grudnia 2010r. (data wpływu druku VAT-Z) nie zostały złożone do tego urzędu żadne dokumenty aktualizacyjne przez panią A. M.-S. zam. O. [...], U. Z akt sprawy wynika również, że Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 18 października 2012r., wezwał stronę do przedłożenia dokumentów wskazujących, że właściwym miejscowo do prowadzenia tej sprawy jest Urząd Skarbowy K. z racji adresu zamieszkania w K., jednak podatniczka na wezwanie to nie udzieliła odpowiedzi i nie przekazała takich dokumentów. Z ustaleń organu odwoławczego wynika ponadto, że pani A. M.-S.: do końca 2009r. rozliczała się w Urzędzie Skarbowym w K., w okresie od 18 maja 2010 r. do 15 sierpnia 2010 r. miała otwarty obowiązek podatkowy w podatku VAT w Urzędzie Skarbowym K. - nie złożyła tam jednak żadnego zeznania PIT-36 lub PIT-37 za 2010r. Podatniczka złożyła do tego urzędu dopiero zeznanie PIT-37 za 2013r. w okresie od 16 sierpnia 2010r. do 31 grudnia 2012r. miała otwarty obowiązek podatkowy w podatku VAT w Urzędzie Skarbowym w S. i z tego tytułu złożyła deklaracje VAT-7 za miesiące styczeń - marzec 2011 r. W urzędzie tym złożyła również zeznanie PIT-36L za 2010 r. wskazując jako miejsce zamieszkania O., gm. U. Podatniczka nie złożyła zeznania PIT-36, PIT-36L lub PIT-37 za lata 2011-2012r. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, skoro na dzień wysłania postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie (a także w okresie późniejszym) organ I instancji dysponował jedynie informacją, że pani A. M.-S. mieszka w miejscowości O. [...], to prawidłowym było skierowanie przesyłki zawierającej postanowienie o wszczęciu postępowania właśnie na adres podatniczki znajdujący się w prowadzonej przez urząd skarbowy ewidencji podatników i płatników. Tym samym, w ocenie Dyrektora, organem podatkowym właściwym w dniu wszczęcia postępowania podatkowego do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie określenia podatniczce wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości położonej w Z. dokonanej na podstawie aktu notarialnego z dnia 28 lutego 2007r. był Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. Za bezpodstawny uznał ponadto organ odwoławczy zarzut dotyczący naruszenia art. 68 § 2 pkt 1 i art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Termin płatności zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodu z odpłatnego zbycia przez panią A. M.-S. na podstawie umowy z dnia 28 lutego 2007r. nieruchomości upływał w dniu 14 marca 2007r., co oznacza, że bieg pięcioletniego terminu przedawnienia tego zobowiązania podatkowego rozpoczął się z dniem 1 stycznia 2008r. (a więc pierwszego dnia następującego po roku, w którym upłynął termin płatności podatku), a upływał z dniem 31 grudnia 2012r. Powyższe zobowiązanie podatkowe przedawniało się z końcem 2012r. W niniejszej sprawie, pismem z dnia 28 listopada 2012r., a więc przed upływem terminu przedawnienia, Naczelnik Urzędu Skarbowego, jako właściwy miejscowo organ podatkowy, zawiadomił podatniczkę, że z dniem 27 listopada 2012r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości położonych w Z. z dnia 28 lutego 2007r., z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, którego podejrzenie popełnienia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Zawiadomienie to zostało doręczone podatniczce w dniu 4 grudnia 2012r. Ponieważ przed upływem terminu przedawnienia dochodzonego zobowiązania, przedmiotowe zawiadomienie zostało skutecznie doręczone podatniczce i skierowane do niej przez uprawniony do tego organ podatkowy, to nastąpiło zawieszenie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy za bezpodstawne uznał ponadto zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a), art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) i e) i art. 28 ust. 2, 2a i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez nieuznanie części wydatków zakwalifikowanych przez podatniczkę jako mieszkaniowe. Organ wyjaśnił, że poza sporem pozostaje fakt, że w dniu 28 lutego 2007r. pani A. M.-S. sprzedała za kwotę 2.336.400 zł udziały w nieruchomościach położonych w Z., które nabyła w 2005 i 2006r. W związku z dokonaną sprzedażą podatniczka złożyła w Urzędzie Skarbowym oświadczenie o przeznaczeniu środków uzyskanych ze sprzedaży ww. udziałów w nieruchomościach na cele mieszkaniowe. W trakcie prowadzonego postępowania w sprawie opodatkowania przychodu uzyskanego przez panią A. M.-S. z odpłatnego zbycia przedmiotowych nieruchomości Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał w oparciu o przedstawione dokumenty, że część przychodu uzyskanego przez podatniczkę z powyższej transakcji sprzedaży nieruchomości została przeznaczona na cele mieszkaniowe, tj. na spłatę kredytu bankowego wynikającą z udziału procentowego kwoty całego zaciągniętego kredytu do kwoty kredytu udzielonego na budowę budynku mieszkalnego położonego w miejscowości O. i na spłatę dwóch pożyczek mieszkaniowych, a także na opłacenie wykonania przyłącza wodociągowego na działce w miejscowości O. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika ponadto, że pani A. M.-S. przy realizacji swoich celów mieszkaniowych korzystała z kredytów bankowych udzielonych umową z dnia 25 lipca 2005r. i umową z dnia 26 kwietnia 2007r. W celu udokumentowania wydatków poniesionych na spłatę powyższych kredytów podatniczka, jak wskazała w piśmie 8 października 2012r., wystąpiła do banków o wystawienie zaświadczeń o kwocie spłaconych odsetek od kredytów na cele mieszkaniowe w okresie od 28 lutego 2007r. do 27 lutego 2009r. Zaświadczeń tych strona jednak nie przedłożyła toku prowadzonego postępowania podatkowego. Nie przedstawiła także umów pożyczek mieszkaniowych, o których mowa w umowie z dnia 25 lipca 2005r. o udzieleniu kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej, a który to kredyt następnie został refinansowany środkami uzyskanymi z kredytu udzielonego na podstawie umowy z dnia 26 kwietnia 2007r. o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych "A". Przy piśmie z dnia 2 listopada 2012r. strona przesłała jedynie stanowiące załącznik nr 1 do umowy kredytowej Nr [...] zestawienie rat i odsetek do tej umowy, wydane przez B Bank Spółka Akcyjna [...] Oddział w Ł., a które to zestawienie zostało załączone do pisma tego Banku z dnia 29 marca 2007r., w związku ze zmianą harmonogramu spłaty kredytu. W powyższym zestawieniu wskazano jedynie terminy do wpłacenia określonych rat kapitałowo-odsetkowych. Z powyższego dokumentu nie wynika natomiast, jakie kwoty wydatków poniosła podatniczka tytułem faktycznie spłaconej kwoty kapitału i odsetek od kredytu zaciągniętego na podstawie umowy Nr [...]. Skoro zatem podatniczka nie przedstawiła umów pożyczek mieszkaniowych oraz dowodów potwierdzających dokonaną przez nią spłatę rat kredytowych wraz odsetkami na własne cele mieszkaniowe, a wynikających z udzielonego kredytu na podstawie umowy kredytowej z dnia 25 lipca2005r., to zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu strony w przedmiocie niepomniejszenia przez organ I instancji przychodu uzyskanego przez podatniczkę z tytułu sprzedaży udziałów w nieruchomościach położonych w Z. o kwotę 360.341 zł. Dyrektor nie podzielił ponadto zarzutu strony dotyczącego zakwestionowania przez organ podatkowy przy rozliczeniu przychodu ze sprzedaży udziałów w nieruchomościach 5 rachunków dokumentujących poniesione przez nią wydatki za usługi remontowe w domu położonym w K. i w budynku położonym w K., a wystawionych przez pana M. G. na łączną kwotę 1.104.000 zł. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego K., na wniosek organu I instancji, przeprowadził czynności sprawdzające u wystawcy spornych rachunków pana M. G., w wyniku których ustalono, że działalność gospodarczą zarejestrował on w dniu 17 grudnia 2008r. i tym samym 4 rachunki z dnia 17 marca 2008r., 3 kwietnia 2008r., 19 kwietnia 2008r. i 14 listopada 2008r. zostały wystawione w okresie kiedy podmiot ten nie istniał. A zatem pan M. G. nie miał prawa do wystawienia przedmiotowych rachunków. Z dokonanych ustaleń wynika również, że rachunek z dnia 21 lutego 2009r. na kwotę 230.000 zł nie został uwzględniony przez pana M. G. w zeznaniu podatkowym PIT-28 złożonym za 2009r., w którym tak jak w zeznaniu PIT-28 za 2008r. wykazał on zerowy przychód z prowadzonej działalności gospodarczej. Podatniczka nie przedłożyła natomiast w Urzędzie Skarbowym tytułów prawnych do nieruchomości, na których były wykonywane usługi udokumentowane przedmiotowymi rachunkami. Zatem, wobec ustalenia, że pan M. G. nie miał prawa do wystawienia wskazanych powyżej rachunków wskazujących na fikcyjność świadczonych usług, niezrozumiałe są, zdaniem organu, wywody strony, że fakt nieposiadania przez pana M. G. zarejestrowanej działalności gospodarczej w okresie świadczenia usług na rzecz podatniczki, jak i nie wykazywania przez niego przychodu ani obrotu osiągniętego z tego tytułu przed organem podatkowym, nie uprawnia do wyciągnięcia wniosku o nie wykonaniu w rzeczywistości czynności. Końcowo, organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia organu I instancji odnośnie niepomniejszenia uzyskanego przez podatniczkę w 2007r. przychodu ze sprzedaży udziałów w nieruchomościach położonych w Z. o wydatki poniesione z tytułu: spłaty kredytu wraz odsetkami na podstawie umowy z dnia 26 kwietnia 2007r. zaciągniętego nie na cele mieszkaniowe w kwocie 122.378,97 zł, budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działkach o nr [...],[...],[...],[...],[...]- Z. obręb B udokumentowanej fakturą na kwotę 640.000,00 zł wystawioną przez podmiot, który został wcześniej zlikwidowany i co do której nieruchomości nie przedstawiono tytułu prawnego, remontu mieszkań nr 1, 2, 5, 8 wraz z częściami przynależnymi w nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. udokumentowanego fakturą VAT wystawioną w grudniu 2007r. na kwotę 649.350,00 zł przez podmiot do tego nie uprawniony i która to faktura nie dokumentuje zdarzeń gospodarczych w niej opisanych i co do których remontowanych mieszkań brak było tytułu prawnego, budowy budynku jednorodzinnego na działce nr [...] w O., gm. U., udokumentowanego fakturą na kwotę 1.000.650.00 zł wystawioną przez podmiot do tego nie uprawniony, nabycia materiałów bądź usług udokumentowanych 26 fakturami na łączną kwotę 135.362,05 zł, z czego 20 faktur zawiera adnotację o ich zaksięgowaniu w księdze przychodów i rozchodów, zakupu materiałów i usług udokumentowanych fakturami na łączna kwotę 33.350,51 zł, których nabywcą nie była podatniczka, zapłaty zaliczki na beton w kwocie 5.000 zł oraz dokonania przedpłaty za strop w kwocie 10.000.00 zł, gdyż na dowodach wpłat nie sprecyzowano dokładnie osoby, która dokonywała wpłaty, spłaty kredytu w kwocie 42.605,39 zł zaciągniętego na podstawie umowy o kredyt hipoteczny z dnia 26.04.2007r. w części przypadającej na spłatę kredytu zaciągniętego na cele mieszkaniowe, o których mowa w umowie z dnia 25 lipca 2005r., gdyż został on spłacony przez pana Z. S., który nie uzyskał przychodu ze sprzedaży nieruchomości stanowiącej majątek odrębny podatniczki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pani A. M. – S. wniosła o stwierdzenie w całości nieważności decyzji organu I i II instancji i umorzenie postępowania. Alternatywnie wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz o przekazanie sprawy organowi podatkowemu II instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 122 i art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 i 191 w zw. z art. 247 pkt 1 i 3 w zw. z art. 15 § 1 w zw. z art. 17 § 1, art. 68 § 2 pkt 1, art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności: art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a) art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) i e) i art. 28 ust. 2, 2a i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zarzuciła ponadto rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a) art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) i e) i art. 28 ust. 2, 2a i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 233 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 122 i art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 i 191 w zw. z art. 15 § 1 w zw. z art. 17 § 1 w zw. z art. 68 § 2 pkt 1, art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w graniach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem. W niniejszej sprawie istotą kwestii spornej jest właściwość organu z uwagi na kategorycznie określone konsekwencje wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 247 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Urzędowy obowiązek organów podatkowych przestrzegania właściwości rzeczowej i miejscowej został w niniejszej sprawie zachowany. W ocenie Sądu decyzja została wydana przez organ właściwy, nie jest dotknięta wadą skutkującą jej nieważnością. Zgodnie z art. 17 ust. 1 Ordynacji podatkowej właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania podatnika będącego osobą fizyczną. Powoływana również przez skarżącą regulacja art. 25 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którą miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu, została uwzględniona przez organy orzekające w sprawie. W dacie wszczęcia postępowania w dniu 1 sierpnia 2012 r. skarżąca była na stałe zameldowana w miejscowości O. [...] , natomiast czasowo w K. ul. [...]. Przedłożone przez skarżącą zaświadczenie wydane przez Urząd Miasta K. w dniu 2 stycznia 2014 r. potwierdza, zameldowanie na pobyt stały w miejscowości O., a w czasie od 16 kwietnia 2010 r. do 14 kwietnia 2012 r. i od 14 marca 2013 r. do 4 marca 2016 r. w K. – adres ul. [...], następnie ul. [...] (karta 510 teczka 2 akt administracyjnych). Zadeklarowane przez skarżącą zamieszkanie czasowe w K. – ul. [...] ustało 14 kwietnia 2012 r., zatem w toku postępowania skarżąca, będąc zameldowana na stałe w O., wskazywała jedynie jako adres korespondencyjny dotychczasowe miejsce zameldowania czasowego. Dopiero od 14 marca 2013 r. skarżąca została zameldowana na pobyt czasowy w K., ul. [...]. Organy uwzględniły informacje o adresie korespondencyjnym i trafnie uznały, że czasowe zameldowanie potwierdza brak zamiaru stałego pobytu, co potwierdza właściwość organu miejsca zameldowania. Do ustalenia miejsca zamieszkania stosuje się domniemanie, że osoba fizyczna ma zamieszkanie w miejscu, w którym jest zameldowana – domniemanie to może być obalone dowodem przeciwnym. Pobytem czasowym, zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t. jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 388 ze zm.) jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca stałego pobytu, co uzasadnia stanowisko, że wykazywanie poprzez wskazanie K. jako miejsca czasowego zameldowania niewłaściwości organu wydającego zaskarżoną decyzję nie może być uznanie za prawnie uzasadnione. W piśmie z 5 grudnia 2012 r. skarżąca przyznała, że informowała Urząd Skarbowy w S. o tymczasowej zmianie zamieszkania z powodów rodzinnych, zatem K. nie stanowił jej miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów wyżej powołanych wymagających wykazania zamiaru stałego pobytu w miejscu innym niż miejsce zameldowania (k. 11 akt sprawy karnej skarbowej nr R.K.S. [...]). Istotną kwestię sporną stanowi również interpretacja wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. sygn. akt P 30/11. Stanowisko skarżącej, że nie jest wystarczające do zawieszenia biegu terminu przedawnienia poinformowanie o dacie, w której nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o wskazanej sygnaturze o przestępstwo skarbowe, którego podejrzenie popełnienia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania, nie jest prawidłowe. Wymóg poinformowania podatnika o skutku wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie jest związany z koniecznością wskazania podstawy prawnej. Oczekiwanie strony, że zostanie wskazany "literalnie konkretny przepis prawny, który obejmuje zarzut postępowania karnoskarbowego" nie jest uprawniony, albowiem bardzo precyzyjne poinformowana skarżącą o zakresie postępowania i związku z czynnością udokumentowaną aktem notarialnym o wskazanym numerze odpowiednio pozwalało skarżącej ocenić, czy podejrzenie przestępstwa wiąże się z niewykonaniem przez nią zobowiązania podatkowego. Z tych względów, w ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły, że zobowiązanie nie uległo przedawnieniu. W niniejszej sprawie zgodnie z informacjami bankowymi organy ustaliły, że z łącznej kwoty kredytu 1.755.000 zł na cele mieszkaniowe udzielono kredytu w kwocie 720.682 zł. Kwestia spłat ze środków uzyskanych z tytułu zbycia udziałów wymagała aktywności dowodowej strony skarżącej. Obowiązki ciążące na pani A. M. – S. organy prawidłowo określiły zgodnie z powołanymi przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r., albowiem zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 217, poz. 1588) do przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej do dnia 31 grudnia 2006r. stosuje się zasady określone w art. 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006 r. Skarżąca nabyła udziały w nieruchomościach w latach 2005 - 2006, co jest okolicznością bezsporną. Katalog wydatków skutkujących zwolnieniem od podatku dochodowego przychodów uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości określał art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a-e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wydatkowanie tych środków, nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży, na spłatę kredytu lub pożyczki, a także odsetek od kredytu lub pożyczki zaciągnięte na cele wskazane w ustawie, było przedmiotem ustaleń organu w niniejszej sprawie. Skarżąca pomimo deklaracji składanych w związku z kierowanymi do niej wezwaniami nie przedstawiła zaświadczeń o kwocie spłaconych odsetek od kredytów na cele mieszkaniowe w okresie od 28 lutego 2007r. do 27 lutego 2009 r., nie przedstawiła umów pożyczek mieszkaniowych wymienionych w umowie z 25 lipca 2005 r. o udzieleniu kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej. Przedstawione przez stronę dokumenty bankowe nie umożliwiły organowi podatkowemu poczynienia istotnych ustaleń w sprawie. Zaoferowane przez skarżącą wystawione przez pana M. G. faktury, na których wskazanym nabywcą nie była skarżąca, faktury dotyczące nieruchomości, do których skarżącej nie przysługiwał tytuł prawny, faktury wystawione przez podmiot, który uległ likwidacji przed datą ich wystawienia zostały prawidłowo ocenione przez organ, który w uzasadnieniu zgodnie z wymogami prawa przedstawił argumentację w zakresie ustaleń faktycznych i oceny prawnej. Skarżąca nie podniosła zarzutów odnośnie ustaleń w tym zakresie. Z tych względów uznając skargę za nieuzasadnioną Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) skargę oddalił.