I SA/Gd 412/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku sprawy ze skargi R. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 5 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w formie ryczałtu od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R. J. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 5 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w formie ryczałtu od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2008 r. w wysokości 112 001 zł. W skardze złożono wniosek o wstrzymanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w [...] oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wysokość zaległości podatkowych przekracza jego możliwości płatnicze. Skarżący oświadczył, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, która jest znana organom podatkowym z urzędu i wynika z akt postępowania administracyjnego. Skarżący stwierdził, że wystąpił do organu z wnioskiem o rozłożenie należności podatkowej na raty. Nadto wskazał on, że uzyskał zwolnienie od kosztów sądowych w sprawach toczących się przed tutejszymi sądem o sygn. I SA/Gd od 834/10 do I SA/Gd od 840/10 oraz I SA/Gd 842/10 i I SA/Gd 843/10. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2017 r. Dyrektora Izby Skarbowej w [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że twierdzenia skarżącego o jego złej sytuacji finansowej nie zostały poparte żadnymi dowodami dotyczącymi jego aktualnej rzeczywistej sytuacji majątkowej, wysokości dochodów, wydatków, zobowiązań finansowych oraz sytuacji rodzinnej. Okoliczności stanowiące przesłanki wstrzymania decyzji nie zostały zatem przez skarżącego uprawdopodobnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (zob. art. 61 § 3 p.p.s.a.). Norma art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazuje na szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. Wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych nie ma z reguły charakteru nieodwracalnego, a powstała w wyniku wykonania wadliwej decyzji szkoda ulega naprawieniu, ewentualne uwzględnienie skargi spowoduje bowiem, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną stronie zwrócone. Podkreślić należy, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych powoduje dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, której zaistnienie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo-administracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, opubl. w Lex nr 742913). We wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nakładającej zobowiązanie pieniężne należy zatem wykazać istnienie szczególnych okoliczności, przemawiających za spełnieniem przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny, co do zasady, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu złożony w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest uprawniony do samodzielnego poszukiwania okoliczności spełniających kryteria przyznania wnioskowanej ochrony. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Skarżący w celu uzyskania ochrony własnego interesu, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania aktu przez sąd, ma obowiązek wykazania istnienia oraz uzasadnienia ustawowych przesłanek popierających to żądanie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 stycznia 2013 r., II FZ 1048/12, z dnia 15 marca 2013 r., II FSK 410/13, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący winien zatem wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., I OZ 1236/14 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena możliwości wystąpienia przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może być przez Sąd dokonywana bez odwołania się do konkretnych okoliczności wykazanych przez wnioskodawcę. Jeżeli podatnik twierdzi, że wykonanie decyzji polegającej na obowiązku zapłaty kwoty pieniężnej skutkować będzie powstaniem szkody, winien on wykazać, że środki pieniężne niezbędne do zapłaty należności publicznoprawnej przekraczają jego możliwości płatnicze i doprowadzą np. do utraty możliwości zaspakajania potrzeb. Wnioskujący winien zatem dokładnie zobrazować swoją sytuację majątkową. Zatem samo wskazanie, że z zapłatą należności wynikających z decyzji wiąże się ryzyko uszczuplenia finansów wnioskodawcy, z uwagi na konieczność przeznaczenia środków pieniężnych na zapłatę podatku nie oznacza wystąpienia przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Podatnik, mimo wykonania decyzji może bowiem dysponować odpowiednim majątkiem na pokrycie należności publicznoprawnych. Rzeczą zatem podatnika domagającego się wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest wykazanie w sposób jednoznaczny, że takich środków majątkowych nie posiada. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym i rodzinnym strony. Zweryfikowanie przez sąd, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego dochodach, sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych a także sytuacji rodzinnej. Okoliczności te nie zostały przez skarżący we wniosku wskazane. Skarżący ograniczył się we wniosku wyłącznie do powołania się na swoją trudną sytuację finansową. Wbrew twierdzeniom skarżącego w aktach administracyjnych brak jest dokumentacji obrazującej jego aktualną sytuację majątkową, sytuacja ta nie wynika także z przywołanych przez skarżącego postanowień o przyznaniu prawa pomocy. Organ w toku postępowania zgromadził dokumentację dotycząca sytuacji majątkowej skarżącego w roku 2008 oraz w latach poprzednich. Natomiast postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w sprawach o sygn. I SA/Gd od 834/10 do I SA/Gd od 840/10 oraz I SA/Gd 842/10 i I SA/Gd 843/10 zostały wydane w 2010 r., dotyczą one zatem sytuacji majątkowej skarżącego sprzed kilku lat i zawarte w nich dane nie mogą stanowić udokumentowania sytuacji majątkowej strony w roku 2017. Ocena, czy zapłata należności w sposób rzeczywisty narazi skarżącego na znaczną szkodę lub spowoduje skutki trudne do odwrócenia nie jest możliwa, albowiem wnioskodawca, poza złożeniem stosownego wniosku, nie przedstawił żadnych danych i dokumentów mogących uprawdopodobnić wystąpienie wskazanych przez niego skutków wykonania decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. a contrario, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.