I SA/Gd 414/96

Wartości nagrody ufundowanej najlepszemu sportowcowi, a nie uczestnikowi konkursu, nie można zaliczyć do kosztów reklamy. Nagrodę tę należy dla celów podatkowych potraktować jako bezpłatne przysporzenie majątkowe mające charakter darowizny, które stosownie do postanowień ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm. - art. 16 ust. 1 pkt 14/, nie jest kosztem uzyskania przychodów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W zakresie wydatków na nagrodę dla "Najlepszego Sportowca Roku" w wysokości 1.400.000,- zł skarżący wyraził pogląd, iż są to wydatki poniesione na reklamę i tym samym powinny być uznane jako koszt uzyskania przychodu. Organizowany plebiscyt na "Najlepszego Sportowa 1993 r." jednak znamion konkursu prowadzonego w ramach reklamy nie posiadał. Nagrody, której fundatorem była Spółka, wręczono nie czytelnikowi biorącemu czynny udział w konkursie, lecz najlepszemu sportowcowi /nie anonimowemu lecz wymienionemu na liście dziesięciu sportowców/ - biernemu uczestnikowi konkursu. Wartości nagrody ufundowanej najlepszemu sportowcowi, a nie uczestnikowi konkursu, nie można zaliczyć do kosztów reklamy. Nagrodę tę należy dla celów podatkowych potraktować jako bezpłatne przysporzenie majątkowe mające charakter darowizny, które stosownie do postanowień ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./, /art. 16 ust. 1 pkt 14/, nie jest kosztem uzyskania przychodów. Skarżący kwestionuje też odmowę zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów ryczałtów wypłaconych w związku z używaniem prywatnych samochodów do celów służbowych w wysokości 171.179.800,- zł. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Spółka wypłacała pracownikom takie ryczałty w miesiącach od stycznia do maja 1993 r. bez odpowiedniego udokumentowania tj. bez comiesięcznych oświadczeń pracowników, stanowiących dowód używania pojazdu w jazdach lokalnych. Punktem wyjścia dla oceny zasadności rozstrzygnięcia w tej części są przepisy art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze oraz art. 16 ust. 1 pkt 30 ustawy z dnia 15 lutego 1990 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./. Art. 15 ust. 1 zd. pierwsze stanowi: kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Przepis ten ustala zasadę i równocześnie wskazuje, że wyjątki od tej zasady określone zostały w art. 16 tej samej ustawy. Natomiast art. 16 ust. 1 w obszernym i enumeratywnym wyliczeniu, które obejmuje łącznie 59 punktów, wymienia te wszystkie sytuacje, w których określonych kosztów nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, a więc osoby prawne nie mogą ich wliczać do kosztów uzyskania przychodów w celu ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. Art. 16 ust. 1 pkt 30 stanowi, że do kosztów uzyskania przychodów nie wlicza się wydatków ponoszonych na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów na potrzeby podatnika: a/ w celu odbycia podróży służbowej /jazdy zamiejscowe/ - wysokości przekraczającej kwotę ustaloną przy zastosowaniu stawek za jeden kilometr przebiegu pojazdu lub w pełnej wysokości, jeżeli podróż służbowa pracownika nie jest udokumentowana delegacją służbową, b/ w jazdach lokalnych - w wysokości przekraczającej wysokość miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo w wysokości przekraczającej stawki za jeden kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach. Z omawianego przepisu ustawy wynika, że w obu wymienionych typach sytuacji istnieje możliwość zaliczenia takich kosztów do tzw. kosztów uzyskania przychodu, ale zawsze pod warunkiem zadośćuczynienia rygorom prawnym określonym szczegółowo przepisami prawa podatkowego. Natomiast naruszenie określonych prawem podatkowym rygorów dotyczących zasad rozliczania oraz dokumentowania przez podatnika tego typu sytuacji z mocy wyraźnej regulacji art. 16 ust. 1 pkt 30 wspomnianej ustawy pozbawia podatnika możliwości zaliczenia poniesionych faktycznie z tego tytułu kosztów do tzw. kosztów uzyskania przychodu. Decyzje organów podatkowych, których dotyczy niniejsze postępowanie, wydane zostały w sposób zgodny z powyższą zasadą. Organy podatkowe stwierdziły bowiem, że wydatki, o których tutaj mowa, nie były dokumentowane przez podatnika w sposób prawem wymagany, a w szczególności przedstawiona przez Spółkę jako osobę prawną dokumentacja podatkowa nie odpowiadała w tym zakresie wymaganiom określonym w przepisach art. 16 ust. 1 pkt 30 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a także w przepisach zarządzenia Ministra Transportu, Żeglugi i Łączności z dnia 18 października 1989 r. w sprawie używania samochodów osobowych, motocykli i motorowerów do celów służbowych /M.P. nr 16 poz. 117/. Zgromadzony w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy w pełni potwierdza trafność tej oceny organów podatkowych. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a skarga - jako niezasadna - podlega oddaleniu.