I SA/Gd 417/08

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch po rozpoznaniu w dniu 8 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 25 czerwca 2008 r., złożonym na formularzu PPF, A. W. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 cyt. ustawy, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach ustalono, że wnioskodawca nie uzyskuje obecnie żadnych dochodów, nie jest właścicielem nieruchomości, nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, jest zobowiązany do płacenia alimentów na rzecz syna w kwocie 250 zł miesięcznie, zasądzonych wyrokiem Sądu Wojewódzkiego [...] z dnia 6 października 1995 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] podjął względem niego zawieszone postępowanie egzekucyjne [...]. Skarżący wskazał, że jego sytuacja finansowa była już badana na podstawie przedłożonych przez niego dokumentów w związku z ubieganiem się przez niego o przyznanie prawa pomocy w sprawach o sygn. akt I SA/Gd 699/04 i I SA/Gd 700/04, w których zwolniono go od kosztów sądowych oraz w sprawach ze skarg o wznowienie postępowań sądowych zakończonych prawomocnym wyrokiem, w których oceny jego aktualnej sytuacji majątkowej dokonał NSA w postanowieniach z dnia 25 czerwca 2008 r. o sygn. akt II FSK 768/08 i II FSK 769/08, także zwalniając go od kosztów sądowych (kserokopie tych postanowień wnioskodawca przedłożył w dniu 23 lipca 2008 r.). Wnioskodawca oświadczył też w piśmie z dnia 12 sierpnia 2008 r., że jego sytuacja rodzinna i majątkowa nie uległa zmianie w porównaniu ze stanem istniejącym w dacie wydania przez NSA postanowień z dnia 25 czerwca 2008 r. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności brak dochodów i jakichkolwiek zasobów pieniężnych, uznano, iż wnioskodawca wykazał, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.