I SA/Gd 431/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r. sprawy ze skargi P. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 491/12 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Pismem z dnia 16 marca 2015 r. (data nadania) P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 491/12 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że przyczyną wznowienia postępowania jest pojawienie się nowych środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Dowód, o którym mowa to oświadczenie z dnia 5 kwietnia 2013 r., które dowodzi, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej o zobowiązaniu podatkowym za 2009 r. a następnie egzekucja z wynagrodzenia za pracę była błędna, natomiast wyrok tut. Sądu, którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania, byłby inny gdyby Sąd dysponował tym oświadczeniem. Kolejno skarżący wskazał, że w dniu 17 grudnia 2014 r. tut. Sąd rozpatrywał jego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 sierpnia 2014 r. Skarga została oddalona, gdyż na przeszkodzie stoi m.in. wspomniany wcześniejszy wyrok Sądu z 2012 roku i związana z tym powaga rzeczy osądzonej. Jednakże Sąd zwrócił uwagę na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r., że oświadczenie z dnia 5 kwietnia 2013 r., które już dołączone zostało do akt sprawy stanowi podstawę do wznowienia tamtego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd obowiązany jest do sprawdzenia czy skarga została złożona w ustawowym terminie. W przypadku skargi o wznowienie postępowania sądowego termin ten określa art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako p.p.s.a. Stanowi on, że przedmiotową skargę należy wnieść w ciągu trzech miesięcy, liczonych od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, zaś gdy podstawą tą jest pozbawienie możliwości działania lub też brak należytej reprezentacji termin ten liczy się od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy. Mając na uwadze treść skargi należy przyjąć, że podstawą w oparciu, o którą skarżący wystąpił z żądaniem wznowienia postępowania o sygn. I SA/Gd 491/12 jest przesłanka określona w art. 273 § 2 p.p.s.a. Wedle tego przepisu można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wobec powyższego oraz w świetle powołanego art. 277 p.p.s.a. przewidziany tam trzymiesięczny termin do wniesienia wymienionej skargi należy liczyć od dnia dowiedzenia się przez składającego ją o podstawie wznowienia. W orzecznictwie podkreśla się, że termin do złożenia skargi opartej na wykryciu nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych (art. 273 § 2 p.p.s.a.) biegnie od dnia, w którym strona w sposób wiarygodny dowiedziała się o ich istnieniu i mogła ocenić ich prawdopodobny wpływ na wynik sprawy (np. postanowienie SN z 25 stycznia 1967 r., II CZ 128/66, OSPiKA 1968, nr 9, poz. 198). Oznacza to, że początkiem biegu terminu nie jest dzień, w którym strona po raz pierwszy powzięła ogólnikową wiadomość o możliwości istnienia nowych faktów lub dowodów, lecz ten, w którym upewniła się, że istnieją one rzeczywiście i że mogłyby wpłynąć na wynik konkretnej sprawy. Odnosząc powyższe do realiów sprawy Sąd stwierdza, że skarga strony jest spóźniona. Jak już wyżej podniesiono skarżący domaga się wznowienia postępowania sądowego o sygn. akt I SA/Gd 491/12 twierdząc, że oświadczenie z dnia 5 kwietnia 2013 r., dowodzi, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej o zobowiązaniu podatkowym za 2009 r. a następnie egzekucja z wynagrodzenia za pracę była błędna, natomiast wyrok tut. Sądu, którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania, byłby inny gdyby Sąd dysponował tym oświadczeniem. Zatem za datę, w której skarżący dowiedział się o przesłance wznowienia postępowania jest data ww. oświadczenia, tj. 5 kwietnia 2013 r. a nie, jak podnosi skarżący, data wydania przez Sąd wyroku w sprawie o sygn. I SA/Gd 1319/14 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej określenia stronie wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., tj. 17 grudnia 2014 r. Od tego zatem dnia (5 kwietnia 2013 r.) należy rozpocząć liczenie biegu terminu z art. 277 p.p.s.a., który bezskutecznie upłynął względem skarżącego w dniu 5 lipca 2013 r. Tymczasem niniejszą skargę złożono 16 marca 2015 r., a więc niemal z dwuletnim opóźnieniem. Z przytoczonych wyżej przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 277 p.p.s.a.