I SA/Gd 441/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wanda Antończyk, Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 4 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich i płatności uzupełniających na rok 2009 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia 30 października 2009 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego kwotę 257(dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. G. złożył w dniu 14 maja 2009 r. do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie jednolitej płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz płatności uzupełniającej do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatności zwierzęce) na rok 2009. We wniosku strona zadeklarowała do jednolitej płatności obszarowej działki rolne o łącznej powierzchni 2,36 ha, do uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych działki rolne o łącznej powierzchni 1,63 ha oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych działki rolne do powierzchni 0,63 ha. Pismem z dnia 2 października 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wezwał stronę do złożenia wyjaśnień dotyczących sumy powierzchni działek rolnych, powierzchni niezgłaszanej oraz zalesionej deklarowanych na działce ewidencyjnej nr 304/1 i 134/3, które są większe od sumarycznej powierzchni dopuszczalnych typów użytków uprawnionych do jednolitej płatności obszarowej. J. G. złożył korektę wniosku, w której zmniejszył powierzchnię działki rolnej B z 0,10 ha do 0,00 ha, F z 0,23 ha do 0,17 ha oraz H z 0,40 ha do 0,13 ha. Decyzją z dnia 30 października 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił przyznania J. G. jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych na rok 2009. W odniesieniu do jednolitej płatności obszarowej Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w uzasadnieniu wskazał, że powierzchnia zadeklarowana w przedmiotowym wniosku wynosiła 2,36 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona wyniosła 1,93 ha. Wobec powyższego organ na podstawie art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r., ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. U. WE L 141 z 30.04.2004 r., str. 18, ze zm.) odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej. Na postawie art. 7 ust 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.).Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Człuchowie odmówił przyznania stronie płatności uzupełniającej J. G. wniósł w dniu 9 listopada odwołanie od powyższej decyzji, w którym zaznaczył, że pierwsze wezwanie miało wyjaśnić wątpliwości, odnośnie działki nr 134/3, co skutkowało korektą i skreśleniem lp. 7 i 9. Strona oświadczyła, iż po 144 dniach ARiMR uznała, iż w jej wniosku znajdują się błędy, równocześnie żądając przedstawienia wypisu z rejestru gruntów działek 304/1 i 134/3. J. G. wskazał, że działka 304/1 wg wypisu z rejestru gruntów i PEG posiada 0,20 ha uznanych przez biegłego geodetę za teren "B-R". Jednocześnie strona podkreśliła, że na tej działce istnieją budynki stałe tj. dom mieszkalny, obora, szopa, piwnica o powierzchni 373,71 m , w zaokrągleniu 400 m i oświadczył, że pozostały obszar, tj. 0,16 ha wokół budynków jest użytkowany rolniczo jako ogródek przydomowy i systematycznie koszony trawnik, z którego pozyskana trawa jest przeznaczana na karmę dla zwierząt. Strona wskazała ponadto, że na działce 134/3 znajduje się dom mieszkalny, szambo zagłębione w gruncie tj. 0,08 ha, natomiast pozostały teren 0,4 ha, to TUZ z drzewami ozdobnymi i owocowymi oraz siano. J. G. podkreślił, iż wprowadzenie w dniu 13 lipca 2009 do systemu danych PEG spowodowało, że za rok 2008 otrzymał dopłaty obszarowe do pow. 2,18 ha, a w 2009 roku odmawia mu się dopłaty do 1,93 ha. W piśmie odwoławczym wnioskodawca zaznaczył, że przedmiotową korektę złożył w wyniku presji wywieranej przez pracownika ARiMR. Decyzją z dnia 4 marca 2010 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku wykrycia nieprawidłowości w trakcie kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu w stosunku do jednolitej płatności obszarowej ma zastosowanie art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., zgodnie z którym jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, a powierzchnią stwierdzona przekracza 20% powierzchni stwierdzonej, jednolita płatność obszarowa zostaje odmówiona. W odniesieniu do jednolitej płatności obszarowej, różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną 2,36 ha, a powierzchnią stwierdzoną 1,93 ha wyniosła 22,28 % powierzchni stwierdzonej, zatem w rezultacie należało odmówić przyznania przedmiotowej płatności. Organ wyjaśnił również, że płatności uzupełniające przysługują rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, do działek rolnych objętym wnioskiem o jednolitą płatność obszarową, zatem stronie należało także odmówić przyznania płatności uzupełniających, w tym zarówno uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych, jak i płatności zwierzęcej. Organ stwierdził ponadto, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków, jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Wypis z rejestru gruntów, jak też wyrys z mapy ewidencyjnej nie stanowią dowodu potwierdzającego powierzchnię działek rolnych, gdyż nie obrazują powierzchni faktycznie użytkowanej w danym roku przez rolnika, a jedynie pokazują powierzchnie, na których mogą znajdować się działki rolne. Dlatego też rolnik obowiązany jest do uiszczenia podatku rolnego od powierzchni 2 ha, a nie 1,.8 ha. Organ wyjaśnił również, że J. G. dobrowolnie złożył korektę wniosku, zmniejszając powierzchnię działek rolnych do powierzchni 1,93 ha. Odnośnie zarzutu skarżącego zawartego w odwołaniu, iż złożył korektę wniosku wg wskazań pracownika ARiMR, organ wyjaśnił, iż strona miała prawo odmówić złożenia korekty wniosku. Z treści notatki z dnia 9 lutego 2010 r. wynika, że J. G. z własnej nieprzymuszonej woli złożył korektę wniosku. Ponadto wnioskodawca oświadczył między innymi, że znane mu są zasady przyznawania płatności pomocy do rzepaku oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności, a także znane mu są skutki składania fałszywych oświadczeń wynikające z art. 297 § 1 Kodeksu karnego. Jednocześnie strona zobowiązała się do informowania na piśmie Agencji o każdym fakcie mającym wpływ na nienależne przyznanie płatności oraz o każdej zmianie powstałej w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności, w szczególności jeżeli zmiana dotyczy: wykorzystywania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw, przeniesienia posiadania gospodarstwa na innego producenta rolnego. Oświadczenie tego typu zobowiązuje wnioskodawcę do rzetelnego, zgodnego z prawdą i prawem wypełniania dokumentów, ponieważ na ich podstawie następuje przyznanie bądź odmowa przyznania środków finansowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i przyznanie płatności zgodnie z żądaniem lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie art. 6-12, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 i art. 107 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że decyzję wydano w oparciu o błędne ustalenia faktyczne. W toku postępowania nie przeprowadzono postępowania dowodowego, a stronie nie zapewniono czynnego udziału w sprawie. Wnioskodawca oświadczył, że dane dotyczące areału podał zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencją gruntów, map oraz decyzji w przedmiocie podatku rolnego i przyznania dopłat bezpośrednich za 2008 r. Powierzchnia działek była uprzednio weryfikowana. Skarżący stwierdził, że urzędnik prowadzący sprawę nie poinformował go o konsekwencjach złożenia korekty, co doprowadziło do pozbawienia skarżącego dopłat za 2009 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych rozstrzygnięć z prawem. W wyniku takiej kontroli rozstrzygnięcie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd stwierdzi nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny nieważności określone w art. 156 k.p.a. lub innych ustawach szczególnych. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Mając na względzie powyższe regulacje należało uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Badając bowiem niniejszą sprawę, Sąd dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkują koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy skarżący ubiegał się o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2009 - na podstawie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.). Z kolei zasady weryfikacji wniosków o płatności regulują przepisy Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141 z 30.4.2004, z późn. zm.). Rozporządzenia te, jako akty normatywne wydane przez organ Unii Europejskiej, krajowe organy administracji publicznej - w związku z członkostwem Polski w Unii Europejskiej - stosują bezpośrednio zgodnie z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Gospodarczą i postanowieniami art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii, Republiki Słowacji do Unii Europejskiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864). Czynią to jednak z poszanowaniem wewnętrznego porządku prawnego państwa członkowskiego, w tym obowiązującej procedury administracyjnej, chyba że z unormowań rozporządzeń wynika, iż ustanawiają one odrębne zasady proceduralne lub określają inne reguły tej procedury niż wynikające z regulacji krajowych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do ust. 2 w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej organ administracji publicznej stoi na straży praworządności (pkt 1 ust. 2), jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2 ust. 2). Wprawdzie jak stanowi ust. 3 art. 3 ustawy, w postępowaniu w sprawach dotyczących wskazanych płatności ciężar udowodnienia faktu, został przerzucony na osobę, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, jednakże to nie oznacza, że organ jest zwolniony od obowiązku zbadania wszystkich istotnych okoliczności, które są związane z określoną sprawą jak również rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Taki bowiem sposób postępowania odpowiada zasadzie prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. oraz regułom postępowania zawartym w art. 77 § 1 k.p.a. w myśl których, organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, jak również mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Obowiązek ten jest niezależny od tego, czy niezbędny materiał dowodowy potwierdza stanowisko strony, czy też je podważa. Obciąża on zarówno organ I jak i II instancji, który jako organ odwoławczy ponownie rozstrzyga sprawę. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega zaś na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 k.p.a.) W szczególności organ jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a., por. wyrok SN z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, nr 7, poz. 83). Nadto zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej rozpoznający sprawę, w efekcie wydający decyzję powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), wyczerpująco informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz czuwać aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa (art. 9 k.p.a.), jak i dokonać wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy (art. 11 k.p.a.). Powinien też mieć na względzie, iż zasady ogólne postępowania administracyjnego są integralną częścią przepisów regulujących to postępowanie i są dla niego wiążące na równi z innymi przepisami postępowania. Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego sprawy należy stwierdzić, iż organ w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego dopuścił się uchybień proceduralnych, czym naruszył wyżej powołane przepisy postępowania i niektóre z tych naruszeń - w ocenie Sądu - mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. We wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej skarżący zadeklarował działki rolne o łącznej powierzchni 2,36 ha. Powyższa deklaracja wynikała z wiedzy, jaką skarżący posiadał na temat uprawianego areału. Podkreślić należy, że dane te wynikają wprost z dokumentacji urzędowej, będącej w posiadaniu skarżącego. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. (Dz.U. z 2005, Nr, 240, poz. 2027) Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z wypisu z rejestru gruntów, znajdującego się w aktach niniejszej sprawy bezsprzecznie wynika, że powierzchnia użytkowanych przez skarżącego działek rolnych wynosi odpowiednio 1 ha 99 arów 94 m2 i 0,48 ha, z czego ok. 400 m2 zabudowane jest domem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi. Powyższe potwierdza również fakt uiszczania podatku rolnego i podatku od nieruchomości od wskazanej powierzchni. Z akt sprawy wynika również, że za rok 2008 skarżący zadeklarował działki rolne o łącznej powierzchni 2,18 ha, do których uzyskał płatności. Dopiero na etapie postępowania przed organem I instancji w przedmiocie przyznania płatności na rok 2009 r. dokonano w dniu 19 października 2009 r. w obecności wnioskodawcy pomiaru powierzchni uprawnionej do płatności i poinformowano, że może zgłaszać w następnych latach do płatności bezpośredniej maksymalne powierzchnie 1,80 ha i 0,13 ha. Informacja ta była bezpośrednią przyczyną sporządzenia przez skarżącego korekty złożonego uprzednio wniosku już na etapie przyznania płatności na rok 2009 r., co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia skarżącego płatności. Przyjąć zatem należy, że dopiero od dnia 19 października 2009 r. skarżący posiadał wiedzę o rzeczywistej powierzchni działek rolnych, dla których może ubiegać się o dopłaty. Wniosek o przyznanie płatności złożony został w dniu 14 maja 2009 r., a deklarowana powierzchnia odpowiadała stanowi wiedzy wnioskodawcy na ten dzień. Zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata za poszczególne lata stanowi w ocenie tut. Sądu naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Z pism wnioskodawcy znajdujących się w aktach sprawy Sąd wywiódł wniosek, że skarżący na etapie składania wniosku o przyznanie dopłat nie posiadał informacji o rzeczywistej powierzchni gruntów uprawnionych do otrzymania płatności oraz skutkach złożenia przedmiotowej korekty, a wręcz przeciwnie, mógł w sposób uprawniony przypuszczać, że podał prawidłowe dane co do uprawianego areału gruntów. Zgodnie z art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 obniżki i wyłączenia nie mają zastosowania w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie stwierdził, że w sytuacji gdy w wyniku kontroli stwierdzono nieprawidłowości, a rolnik wykazał, że wniosek jest poprawny pod względem faktycznym lub że jest niepoprawny, lecz ubiegający się o płatności nie ponosi winy za te nieprawidłowości, nie wymierza się sankcji pieniężnych określonych w tym przepisie. Zdaniem Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że opisana nieprawidłowość została stwierdzona w wyniku kontroli organu, a wnioskujący nie zmienił wniosku przed dniem powiadomienia go przez organ o nieprawidłowościach. Sąd I instancji uznał więc, że w sprawie istnieją przesłanki do zastosowania art. 68 względem J. G. poprzez umożliwienie mu korekty wniosku w części dotyczącej płatności zwierzęcej bez zastosowania sankcji przewidzianych w art. 51 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004. Podpisanie się przez wnioskodawcę na kwestionariuszu w miejscu potwierdzającym jego wiedzę w zakresie zasad przyznawania płatności nie może umożliwiać organom odstępowanie od stosowania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, zwłaszcza w sytuacji, w której skarżący w kilku pismach domagał się od organu dodatkowych wyjaśnień w tym zakresie. Obowiązek właściwego informowania strony nie może być też uzależniony od dalszej skuteczności czy też bezskuteczności ewentualnego dalszego działania wnioskodawcy (w tym wypadku dokonania korekty wniosku) albowiem obowiązek ten powiązany jest ściśle z nakazem prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów administracyjnych i zasadą wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego i jak wszystkie z zasad ogólnych nie zależy od jego ostatecznego wyniku. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy winny uwzględnić powyższe wskazania i z poszanowaniem przepisów postępowania administracyjnego wydać rozstrzygnięcie odpowiadające prawu, którego odzwierciedleniem będzie przy tym uzasadnienie sporządzone przez organ umożliwiające skarżącemu poznanie wszystkich motywów wydanej decyzji i ustosunkowanie się w ewentualnym odwołaniu. Niezależnie od tego organy administracji są zobowiązane umożliwić właściwe określenie powierzchni działek, dla których skarżący żąda płatności, wykorzystując przy tym wszelkie dostępne środki dowodowe. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 października 2009 r. Nr 0204-2009-002174. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Ponadto wyrok zawierza rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd – zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. – zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji.