I SA/Gd 457/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska Sędziowie NSA Alicja Stępień WSA Tomasz Kolanowski (spr.) Protokolant Monika Orska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" z siedzibą w G. na uchwałę Rady Miasta z dnia 3 grudnia 2004r. nr [...] w przedmiocie określenia stawek podatku od środków transportowych postanawia odrzucić skargę. Rada Miasta w dniu [...] podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie określenia stawek podatku od środków transportowych. A pismem z dnia 15 lutego 2005r., w imieniu swoich członków mających siedzibę na terenie miasta W., wezwało Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa w powyżej wymienionej uchwale. A wskazało, że w § 1 pkt 4 lit. a i b przedmiotowej uchwały ustalono stawki podatku od środków transportu w wysokości wyższej niż określone w Obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 26 października 2004r. w sprawie wysokości górnych stawek kwotowych w podatkach i opłatach lokalnych (M.P. nr 48, poz. 794). Następnie, Przewodniczący Rady Miasta w piśmie z dnia 11 marca 2005r. skierowanym do A poinformował, że Regionalna Izba Obrachunkowa badając uchwałę Rady Miasta z dnia [...] nie stwierdziła nieważności § 1 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugi i § 1 ust. 1 pkt 4 lit. b tiret drugi, wyżej wymienionej uchwały. W odpowiedzi na powyższe pismo, A, w piśmie z dnia 29 marca 2005r. wskazało, że opinia RIO nie jest wiążąca, a uchwała Rady Miasta narusza prawo poprzez wskazanie stawek podatku wyższych niż określone w przepisach. Ponadto wniosło o jednoznaczne wskazanie czy uchwała zostanie zmieniona, pod rygorem skierowania skargi na uchwałę do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Przewodniczący Rady Miasta w piśmie z dnia 14 kwietnia 2005r. skierowanym do A poinformowała, że nadzór nad działalnością gminy sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem, a nadzór w zakresie uchwał i zarządzeń podejmowanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego w sprawach podatków i opłat lokalnych sprawuje Regionalna Izba Obrachunkowa ( art. 11 ust. 6 ustawy z dnia 7 października 1992r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. z 2001r. Nr 55, poz. 577 z późn. zm.). RIO w ramach prowadzonego nadzoru nie stwierdziła, aby § 1 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugi i § 1 ust. 1 pkt 4 lit. b tiret drugi, uchwały Rady Miasta z dnia [...] obarczony był wadą o charakterze istotnego naruszenia prawa. A wniosło na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] Nr [...] w sprawie określenia stawek podatku od środków transportowych, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w części dotyczącej § 1 pkt 4 lit. a i b przedmiotowej uchwały. Uchwale zarzuciło nieważność z powodu naruszenia prawa poprzez ustalenie w § 1 pkt 4 lit. a i b uchwały, stawek podatku od środków transportu w wysokości wyższej niż określone w Obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 26 października 2004r. w sprawie wysokości górnych stawek kwotowych w podatkach i opłatach lokalnych (M.P. nr 48, poz. 794). A wniosło o stwierdzenie nieważności § 1 pkt 4 lit. a i b uchwały, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w uchwale Rady Miasta z dnia [...] ustalono między innymi, że stawki podatku od środków transportowych wyniosą odpowiednia dla środków transportu określonych w art. 10 ust. 1 pkt. 4 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych kwotę 1937,76 zł., a w art. 10 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych kwotę 2548,65 zł. Stawki określone w przedmiotowej uchwale są wyższe niż stawki maksymalne określone w Obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 26 października 2004r. w sprawie wysokości górnych stawek kwotowych w podatkach i opłatach lokalnych (M.P. nr 48, poz. 794), wydanym na podstawie art. 12b ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym obwieszczeniem stawki podatku w 2005r. nie mogły przekraczać odpowiednio kwoty 1889,06 zł (art. 10 ust. 1 pkt. 4 lit. a ustawy), oraz kwoty 2444,04 zł (art. 10 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy). Skarżące A wskazało, że wprowadzenie stawek podatku wyższych niż w Obwieszczeniu Ministra Finansów stanowi naruszenie porządku prawnego obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej. Do skargi dołączono m.in. upoważnienie mieszkańców W. W odpowiedzi na skargę Gmina wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, że RIO badając przedmiotową uchwałę z dnia [...] nie stwierdziła nieważności stawek podatku określonych w § 1 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugi i § 1 ust. 1 pkt 4 lit. b tiret drugi, uchwały. Ponadto wskazała, że L. P., którego upoważnienie A dołączyło do wniosku, nie jest mieszkańcem miasta W. Od dnia 1 stycznia 2004r. wymeldowany, obecnie zameldowany w R. przy ul. F. Stosownie do treści art. 101 ustawy o samorządzie gminnym skarga przysługuje każdemu czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą odjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. L. P. nie jest mieszkańcem miasta W., nie jest również podatnikiem podatku od środków transportowych na terenie miasta W. i w związku z tym jego interes prawny ani uprawnienie nie mogły zostać naruszone uchwałą podjętą przez Radę Miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, w myśl art. 50 § 2 cytowanej ustawy, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Przepis art. 50 § 2 powołanej ustawy, odsyła do innych uregulowań prawnych, które przyznają prawo do wniesienia skargi. Jednym z nich jest art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). W zakresie w jakim reguluje on uprawnienie do wnoszenia skargi do sądu administracyjnego jest przepisem lex specialis w stosunku do unormowania zawartego w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z kolei w myśl art. 101 ust. 2a cytowanej ustawy, skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Z treści powołanych przepisów wynika, że legitymację do wniesienia skargi posiada każdy podmiot, który wykaże, że postanowienia uchwały naruszają jego interes prawny lub uprawnienie. Jak wskazano w doktrynie, takiego rodzaju uregulowanie legitymacji skargowej ogranicza możliwość wnoszenia skarg przez podmioty działające w interesie publicznym, chyba że wykażą przy tym naruszenie ich interesu prawnego lub uprawnienia. Nie wystarczy przy tym wykazanie niezgodności z prawem postanowień uchwały. Niezgodność ta musi skutkować ograniczeniem lub pozbawieniem możliwości korzystania z przysługujących uprawnień przez podmiot wnoszący skargę (Uchwały podatkowe samorządu terytorialnego, Leonard Etel,Temida 2, Białystok 2004). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że A, nie posiadało legitymacji do wniesienia skargi jako podmiot, którego interes prawny został naruszony postanowieniami uchwały, określającej dla mieszkańców gminy W. stawki podatku od środków transportowych. Nie wykazało bowiem aby interes prawny A został naruszony, w szczególności że postanowienia uchwały znajdują w stosunku do skarżącego zastosowanie. Ponadto z treści art. 101 ust. 2a cytowanej ustawy o samorządzie gminnym wynika, że legitymację do złożenia skargi do sądu administracyjnego posiadają podmioty reprezentujące grupę mieszkańców. W tym przypadku wymagana jest pisemna zgoda mieszkańców gminy. Jak wynika z akt sprawy, A, wniosło skargę, reprezentując grupę mieszkańców gminy. O powyższym świadczy zarówno sformułowanie skargi jak i dołączone do niej upoważnienie mieszkańców gminy do wezwania w ich imieniu Rady Miasta Gminy do usunięcia naruszenia prawa w przedmiotowej uchwale oraz do wniesienia w ich imieniu skargi do sądu administracyjnego. Upoważnienie zostało podpisane przez dwie osoby: R. K. i L. P. Jednak jak wynika z odpowiedzi na skargę, L. P., nie jest mieszkańcem W., od dnia 1 września 2004r. jest on zameldowany w R. W związku z tym, nie jest podatnikiem podatku od środków transportowych na terenie miasta W. Wspomniane upoważnienie zostało podpisane w dniu 10 lutego 2005r., a zatem w dacie tej nie był już mieszkańcem W. Z powyższego wynika, że A reprezentowało jedynie jednego mieszkańca W. – R. K., a nie grupę, o której mowa w art. 101 ust. 2a ustawy ustawy o samorządzie gminnym. Grupą, jak wynika ze Słownika Języka Polskiego, PWN, Warszawa 1978r., t.1, s. 704, jest pewna liczba jednostek skupiona w wyodrębniającą się całość. Z całą pewnością trudno uznać za grupę jednego przedstawiciela mieszkańców W. W związku z powyższym, zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę, A nie dysponowało pisemną zgodą grupy mieszkańców W. Należy przy tym zauważyć, że tym samym za wadliwe należy uznać wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które zostało sporządzone przez A w dniu 15 lutego 2005r. Już bowiem na tym etapie obligatoryjnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym), A nie było reprezentantem grupy mieszkańców W. Nie zostały zatem spełnione wymagania wynikające z art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym, w zakresie prawidłowego wezwania rady gminy do usunięcia naruszenia prawa oraz legitymacji do złożenia skargi do sądu administracyjnego. W związku z powyższym, Sąd uznał, że wniesienie skargi jest niedopuszczalne i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.