I SA/Gd 457/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W.M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008 postanawia: odmówić przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 czerwca 2009 r. wezwano skarżącego W.M. do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni od otrzymania zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie powyższe doręczono skarżącemu w dniu 7 lipca 2009 r. W piśmie z dnia 24 lipca 2009 r., uzupełnionym pismem z dnia 8 września 2009 r., skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w związku z wyjazdem w sprawach rodzinnych nie miał możliwości usunięcia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie. Jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu skarżący uzupełnił braki formalne skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", uchybiony termin można przywrócić, jeżeli spełnione zostaną następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek taki zostanie wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie ze złożeniem wniosku strona dokona czynności, dla której określony był termin, we wniosku uprawdopodobnione zostaną okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego. Dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane przesłanki były spełnione łącznie, w przeciwnym razie następuje odmowa przywrócenia terminu, bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzucenie. Przywrócenie terminu następuje jedynie, gdy strona uprawdopodobni, że nie dokonała czynności bez własnej winy. Natomiast zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem, o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 roku, V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059, wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 roku, II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (wyr. NSA z dnia 4 czerwca 2002 roku, II SA/Ka 1977/00, niepublikowany). W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, nie można uznać, że skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminowi uzupełnienia braków formalnych skargi, a tym samym dochowanie należytej staranności. Skarżący jako przyczynę uchybienia terminu wskazał pilny wyjazd rodzinny. Tak ogólnikowe określenie przyczyny uchybienia terminu nie spełnia warunków uprawdopodobnienia braku winy. Nie wiadomo, kiedy skarżący wyjechał i jak długo trwał wyjazd, czy powody wyjazdu były rzeczywiście tak pilne, że uniemożliwiły skarżącemu nadesłanie odpisu skargi i podanie wartości przedmiotu zaskarżenia i dlaczego wreszcie niemożliwe było zlecenie osobie trzeciej dokonania powyższych czynności. Skarżący zatem nie tylko nie uprawdopodobnił, że faktycznie wyjechał w sprawach rodzinnych w czasie biegu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, ale nie uprawdopodobnił także, że taki ewentualny wyjazd uniemożliwiłby mu uzupełnienie tychże braków. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.