I SA/Gd 47/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A S.A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 listopada 2013 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: lipiec, wrzesień i listopad 2008 roku oraz marzec, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 roku p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A S.A. (dalej w skrócie zwana spółką) w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 listopada 2013 r., zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadniając złożony wniosek Spółka wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji oznacza ściągnięcie od niej kwoty ponad 600 tys. złotych. Pozbawienie Skarżącej tak dużej kwoty może zaś spowodować utratę przez nią, jako podmiotu zatrudniającego blisko 300 pracowników, płynności finansowej, z której utrzymaniem Spółka boryka się od początku obecnego kryzysu gospodarczego. Zaznaczyła przy tym, że kryzys gospodarczy w szczególnie dotkliwy sposób dotknął branżę meblarką, na potrzeby której Skarżąca produkuje piankę poliuretanową i który spowodował, na skutek drastycznego wzrostu kursu euro, wzrost cen głównych surowców do produkcji pianki. W ocenie Spółki nie bez znaczenia dla oceny zasadności przedmiotowego wniosku jest to, iż niezależnie od zasadności innych zarzutów skargi, w ocenie Skarżącej pomiędzy zarzutami oznaczonymi numerami 10 i 11 zachodzi taka relacja logiczna, że niezasadność któregokolwiek z nich implikuje zasadność drugiego z nich. Wynika to z tego, że organ drugiej instancji nie uwzględnił zawartego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 199a § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) z tego powodu, że jak wskazuje na stronie 49 decyzji – nie kwestionuje ważności umów składających się na transakcje kartami pre-paid i nie twierdzi o ich pozorności. Zdaniem Spółki, jeżeli jednak rzeczywiście nie kwestionuje ważności tych umów i nie twierdzi o ich pozorności, to automatycznie oznacza to, że dopuścił się naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów potwierdzających sytuację finansową Spółki. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji z dnia 12 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Zdaniem Sądu Skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania decyzji. Poza powołaniem się na kryzys gospodarczy i wskazaniem, że obowiązek zapłaty podatku może prowadzić do powstania stanu niewypłacalności, wnioskodawczyni nie przywołała żadnych okoliczności mogących przemawiać za uwzględnieniem wniosku. W szczególności Spółka nie przedstawiła żadnych danych dotyczących jej majątku ruchomego i nieruchomego, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, czy posiadanych wierzytelności. Dysponowanie takim danymi jest natomiast niezbędne, aby dokonać weryfikacji tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Spółki, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź powodując trudne do odwrócenia skutki. Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy danych odnoszących się do sytuacji majątkowej skarżącej Spółki, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005). W niniejszym przypadku za uwzględnieniem wniosku mogłaby przemawiać wysoka kwota egzekwowanego zobowiązania podatkowego, jednakże Sąd nie mógł odnieść tej kwoty do rzeczywistej sytuacji majątkowej Skarżącej. Jak już wyżej podkreślono Spółka nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów, uniemożliwiając tym samym Sądowi dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania przedmiotowej decyzji na możliwość wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dodatkowo Sąd pragnie zwrócić uwagę na fakt, iż wskazany w art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek decydujących o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter zamknięty. Tym samym podstawę orzeczenia Sądu nie może stanowić – jak na to wskazuje skarżąca Spółka – przekonanie o wadliwości decyzji z uwagi na wydanie jej z naruszeniem przepisów prawa. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.