I SA/Gd 472/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. F. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić skarżącej przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. G. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 marca 2014 r., w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 23 czerwca 2014 r. odrzucił skargę strony skarżącej z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi w terminie. Skarga kasacyjna na ww. rozstrzygnięcie tut. Sądu została oddalona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2971/14 (doręczonym pełnomocnikowi strony w dniu 7 października 2014 r.). Pismem z dnia 14 października 2014 r. (data nadania w UP) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Równocześnie dopełniła uchybionej czynności, uiszczając wpis. Skarżąca uzasadniając złożony wniosek wskazała, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od ww. skargi nastąpiło bez jej winy, gdyż nie otrzymała żadnego zawiadomienia o awizowaniu przesyłki poleconej z nieznanych przyczyn. Operator pocztowy bezzasadnie zwrócił przesyłkę pocztową do Sądu. Poczta – będąca profesjonalnym organem – dopuściła się błędu poprzez zaniechanie prawidłowego awizowania przesyłki a zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądowym strona nie odpowiada za błędy operatora pocztowego. Kolejno skarżąca wniosła o przeprowadzenie przez Sąd szczegółowego postępowania wyjaśniającego z udziałem operatora pocztowego w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych z awizowaniem przesyłki zawierającej wezwanie do zapłaty wpisu sądowego. Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołała orzeczenia NSA z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1407/12, WSA w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 644/13, I SA/Gd 645/13, I SA/Gd 646/13 i I SA/Gd 648/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie przesłanki braku winy, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. We wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi skarżąca zakwestionowała prawidłowość doręczenia jej wezwania do uiszczenia wpisu. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka skierowana do strony zawierająca ww. wezwanie została uznana za prawidłowo doręczoną w trybie tzw. "doręczenia zastępczego" z dniem 23 maja 2014 r. (k. 20), tj. z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu przechowywania pisma w placówce pocztowej. Zgodnie z art. 73 § 1 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Paragraf ten stanowi, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Zgodnie z art. 73 § 3 P.p.s.a., w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Wynikające z powyższego przepisu warunki uznania przesyłki za skutecznie doręczoną zostały spełnione. Pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej zostało pozostawione w skrzynce pocztowej adresata w dniu 9 maja 2014 r., kolejne w dniu 19 maja 2014 r. Zwrot przesyłki z powodu nieodebrania jej przez adresata nastąpił w dniu 27 maja 2014 r. Należy wskazać, że druk potwierdzenia odbioru prawidłowo wypełniony i podpisany przez doręczyciela Poczty Polskiej ma przymiot dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 218/08 podkreślono, iż dowód doręczenia przesyłki jako dokument urzędowy traktuje się za dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Dokumentom urzędowym k.p.a. przyznaje w tym zakresie większą moc dowodową o ile zostaną spełnione łącznie dwie przesłanki: dokumenty sporządzono w przypisanej formie przez uprawnione do tego organy państwowe, zgodnie z ich właściwością (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005 r. str. 398). Dodać należy, że w myśl art. 76 § 3 k.p.a. możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych, z zastrzeżeniem, że ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi skutki prawne. Strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością powinna tę okoliczność udowodnić (patrz M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.). Przenoszenie ciężaru przeprowadzenia dowodu w tym zakresie na Sąd jest nieuzasadnione. Wnioskodawca nie zdołał obalić domniemania prawidłowości doręczenia zastępczego, opierając argumentację na gołosłownych twierdzeniach, że doręczyciel nie zawiadomił adresata o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Okoliczności tych jednak w żaden sposób nie uprawdopodobniono. W doktrynie wskazuje się, że "domniemanie faktyczne doręczenia pisma w trybie art. 73 może być obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Jedną z możliwości służących obaleniu tego domniemania jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej. (...) Co do zasady brak woli przeprowadzenia procedury reklamacyjnej uniemożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma w trybie awizowania." (por. Dauter Bogusław, Komentarz do art. 73 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, LEX, 2013). W aktach sprawy nie ma dowodu, że procedura taka została przeprowadzona, nie wykazano też w żaden inny sposób, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło. W kontekście powyższych rozważań nie sposób uznać, że skarżąca dochowała należytej staranności, nie wykazała ona bowiem nieprawidłowości w czynności pozostawienia zawiadomienia o przesyłce. Końcowo odnosząc się do cytowanych orzeczeń sądów administracyjnych podkreślić należy, że zapadły one na tle całkowicie odmiennego stanu faktycznego. Mianowicie we wskazanych sprawach przesyłka została wydana stronom przez operatora pocztowego po upływie 14 dni od pierwszego awizo o czym strony nie wiedziały i co uzasadniało ich przekonanie, że od tego dnia liczyć należało terminy procesowe a w związku z tym brak winy w uchybieniu terminowi. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, gdyż przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi została zwrócona do Sądu z powodu jej nieodebrania przez adresata. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.