I SA/Gd 478/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 3 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc grudzień 2009 roku oddala skargę. ZASKARŻONĄ DO SĄDU DECYZJĄ, DYREKTOR IZBY CELNEJ UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO Z DNIA 4 PAŹDZIERNIKA 2010 R., OKREŚLAJĄCEJ P. W. T. ZOBOWIĄZANIE W PODATKU AKCYZOWYM ZA M-C GRUDZIEŃ 2009 R., W KWOCIE 226.215,- ZŁ. PODSTAWĄ POWYŻSZEGO ROZSTRZYGNIĘCIA, BYŁ NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY: DECYZJĄ Z DNIA 4 PAŹDZIERNIKA 2010 R. NACZELNIK URZĘDU CELNEGO OKREŚLIŁ P. W. T. PROWADZĄCEMU DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ P.N. "A" W. T. ZOBOWIĄZANIE W PODATKU AKCYZOWYM ZA MIESIĄC GRUDZIEŃ 2009 R., W KWOCIE 226.215,- ZŁ. W UZASADNIENIU DECYZJI ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI PODAŁ, ŻE PODATNIK SKŁADAJĄC DOPIERO W DNIU 27 STYCZNIA 2010 R., MIESIĘCZNE ZESTAWIENIE OŚWIADCZEŃ SPRZEDAŻY OLEJU OPAŁOWEGO ZA GRUDZIEŃ 2009 R., NIE DOPEŁNIŁ OBOWIĄZKU WYNIKAJĄCEGO Z ART. 89 UST. 14 USTAWY Z DNIA 6 GRUDNIA 2008 R., O PODATKU AKCYZOWYM (DZ. U. Z 2009 R. NR 3, POZ. 11 ZE ZM.) - DALEJ JAKO "USTAWA O PODATKU AKCYZOWYM", POLEGAJĄCEGO NA PRZEKAZANIU DO WŁAŚCIWEGO NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO, W TERMINIE DO 25 DNIA MIESIĄCA NASTĘPUJĄCEGO PO MIESIĄCU, W KTÓRYM DOKONANO SPRZEDAŻY, MIESIĘCZNEGO ZESTAWIENIA OŚWIADCZEŃ, O KTÓRYCH MOWA W UST. 5 TEGO ARTYKUŁU, CO SKUTKOWAŁO UTRATĄ PRAWA DO ZASTOSOWANIA STAWKI OBNIŻONEJ I ZASTOSOWANIEM STAWKI OKREŚLONEJ W UST. 4 PKT 1 WW. ARTYKUŁU. W ODWOŁANIU OD POWYŻSZEJ DECYZJI PODATNIK WNOSZĄC O JEJ UCHYLENIE I UMORZENIE POSTĘPOWANIA, ZARZUCIŁ ORGANOWI PIERWSZEJ INSTANCJI NARUSZENIE ART. 89 UST. 4 PKT 1 I UST. 14 I 16 WYMIENIONEJ USTAWY O PODATKU AKCYZOWYM POPRZEZ NIEUZASADNIONE PRZYJĘCIE, ŻE PODATNIK NIE MÓGŁ SKORZYSTAĆ Z PREFERENCJI PODATKOWEJ I WINIEN ZASTOSOWAĆ ZA MIESIĄC GRUDZIEŃ 2009 R., STAWKĘ PODSTAWOWĄ. SKARŻĄCY WYJAŚNIŁ, IŻ Z POWODU CHOROBY (STAN PRZEDZAWAŁOWY) PRZEDMIOTOWE ZESTAWIENIE OŚWIADCZEŃ ZŁOŻYŁ PO TERMINIE. STAN ZDROWIA ODWOŁUJĄCEGO SIĘ MOŻE POTWIERDZIĆ BIEGŁY - LEKARZ, JAK I ZAŁĄCZONA DO ODWOŁANIA DOKUMENTACJA LEKARSKA. DYREKTOR IZBY CELNEJ ODNOSZĄC SIĘ DO ZARZUTÓW STRONY UZNAJĄC JE ZA NIEZASADNE PODKREŚLIŁ, ŻE MOŻLIWOŚĆ SKORZYSTANIA Z PREFERENCYJNEJ STAWKI PODATKOWEJ JEST PRZYWILEJEM PODATNIKA. W ZWIĄZKU Z TYM POWINIEN ON ŚCIŚLE STOSOWAĆ SIĘ DO PRZEPISÓW, KTÓRE TO UMOŻLIWIAJĄ. PODATNIK POPRZEZ NIEZŁOŻENIE W TERMINACH OKREŚLONYCH W USTAWIE ZESTAWIENIA OŚWIADCZEŃ NABYWCÓW OLEJU OPAŁOWEGO, DOPROWADZIŁ DO POWSTANIA OBOWIĄZKU PODATKOWEGO, KTÓRY TO OBOWIĄZEK PODATKOWY PRZERODZIŁ SIĘ W ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE. TYM SAMYM ZDANIEM ORGANU WYDANA DECYZJA POTWIERDZIŁA JEDYNIE STAN FAKTYCZNY JAKI ZAISTNIAŁ Z CHWILĄ NIEWYPEŁNIENIA DYSPOZYCJI WYNIKAJĄCEJ Z ART. 89 UST. 14 USTAWY O PODATKU AKCYZOWYM. ORGAN ODWOŁAWCZY PODKREŚLIŁ I TO, ŻE INSTRUMENT OŚWIADCZENIA ZOSTAŁ WPROWADZONY W CELU KONTROLI OBROTU WYROBAMI W POSTACI M.IN. OLEJÓW OPAŁOWYCH, KTÓRE MOGĄ BYĆ TAKŻE UŻYTE NA CELE INNE NIŻ OPAŁOWE. SPRZEDAWCA W MOMENCIE SPRZEDAŻY OLEJU OPAŁOWEGO WINIEN OTRZYMAĆ STOSOWNIE DO TREŚCI ART. 89 UST. 5 PKT 1 KOMPLETNE OŚWIADCZENIE OD NABYWCY O PRZEZNACZENIU TEGOŻ OLEJU NA CELE OPAŁOWE. ZATEM SPORZĄDZENIE ZESTAWIENIA TYCHŻE OŚWIADCZEŃ W OCENIE ORGANU WINNO NASTĘPOWAĆ NA BIEŻĄCO. NADTO ZDANIEM ORGANU PRZEKAZANIE SPORZĄDZONEGO DOKUMENTU (ZESTAWIENIA OŚWIADCZEŃ) NAJPÓŹNIEJ DO 25 DNIA MIESIĄCA NASTĘPUJĄCEGO PO MIESIĄCU, W KTÓRYM DOKONANO SPRZEDAŻY NIE POWINNO BYĆ ROZUMIANE JAKO KONIECZNOŚĆ WYCZEKIWANIA DO OSTATNIEGO DNIA TEGO TERMINU. DYREKTOR IZBY CELNEJ UZNAŁ ZA BEZPODSTAWNE TAKŻE ZARZUTY STRONY DOTYCZĄCE NARUSZENIA W TOKU POSTĘPOWANIA NORM OKREŚLONYCH W ART.120, ART. 121 § 1, ART. 122, ART. 124, ART. 180 § 1, ART. 187 § 1 I ART. 191 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA, KTÓRE DODATKOWO NIE ZOSTAŁY W PEŁNI DOPRECYZOWANE PRZEZ STRONĘ W TREŚCI ODWOŁANIA. PEŁNOMOCNIK STRONY NIE WSKAZAŁ NA CZYM W ZASKARŻONEJ DECYZJI MIAŁABY POLEGAĆ MOŻLIWOŚĆ NIEZASTOSOWANIA PRZEZ NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO JAK RÓWNIEŻ RZEKOMA MOŻLIWOŚĆ USPRAWIEDLIWIENIA STRONY POZWALAJĄCA NIE ZASTOSOWAĆ ART. 89 UST. 16 W PRZEDMIOTOWEJ LUB JAKIEJKOLWIEK SPRAWIE W KTÓREJ NIEDOCHOWANO TERMINU NA ZŁOŻENIE ZESTAWIENIA OŚWIADCZEŃ. ORGAN PODKREŚLA, ŻE WSKAZYWANA W ODWOŁANIU POTRZEBA POWOŁYWANIA, PRZEZ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI, BIEGŁEGO LEKARZA DO OCENY MOŻLIWOŚCI ZDROWOTNYCH STRONY JEST NIECELOWA, GDYŻ USTAWODAWCA NIE PRZEWIDZIAŁ W ŻADEN SPOSÓB PRZYPADKÓW PRZYWRÓCENIA TERMINU DO ZŁOŻENIA ZESTAWIENIA, O KTÓRYM MOWA W ART. 89 UST. 14 I 15 USTAWY O PODATKU AKCYZOWYM. ANALIZUJĄC ZAPISY USTAWY I UTRWALONEGO ORZECZNICTWA W TYM WZGLĘDZIE, NALEŻY PRZYJĄĆ, IŻ PODATNICY PROWADZĄCY DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ POWINNI TAK ZORGANIZOWAĆ PRACĘ WŁASNEJ WIELOOSOBOWEJ FIRMY, ABY W RAZIE NAGŁEJ SYTUACJI, JAKĄ NIEWĄTPLIWIE JEST CHOROBA, ZNALAZŁA SIĘ OSOBA BĘDĄCA UPOWAŻNIONA DO ZASTĘPSTWA I DOKONANIA OKREŚLONYCH CZYNNOŚCI W IMIENIU WŁAŚCICIELA. ORGAN ZWRACA UWAGĘ I NA TĘ OKOLICZNOŚĆ, ŻE W ISTOCIE ZESTAWIENIE OŚWIADCZEŃ ZA GRUDZIEŃ 2009 R., ZOSTAŁO PODPISANE WYŁĄCZNIE PRZEZ P. Ł. A. - PRACOWNIKA FIRMY PODATNIKA; ZATEM NIE BYŁO PRZESZKÓD W TERMINOWYM ZŁOŻENIU TEGOŻ ZESTAWIENIA. W SKARDZE DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO NA POWYŻSZĄ DECYZJĘ STRONA ZARZUCIŁA NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA, A W SZCZEGÓLNOŚCI: 1. NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO TJ. ART. 89 UST. 4 PKT 1 I UST. 14 I 16 USTAWY Z DNIA 6 GRUDNIA 2008 R., O PODATKU AKCYZOWYM (DZ. U. Z 2009 R. NR 3, POZ. 11 ZE ZM.) POPRZEZ UZNANIE, ŻE WSKAZANE PRZEPISY PRAWNE WINNY BYĆ ZASTOSOWANE W NINIEJSZEJ SPRAWIE ORAZ POPRZEZ NIEUWZGLĘDNIENIE INTENCJI USTAWODAWCY WYRAŻONEJ M.IN. W UZASADNIENIU DO PROJEKTU USTAWY O PODATKU AKCYZOWYM - KTÓREJ ISTOTĄ NIE BYŁO BEZWZGLĘDNE KARANIE KAŻDEGO Z PODATNIKÓW NARUSZAJĄCYCH TREŚĆ PRZEDMIOTOWYCH PRZEPISÓW A TYLKO TYCH, KTÓRZY W ODRÓŻNIENIU OD PANA W. T. ŚWIADOMIE LUB Z WŁASNEJ WINY TEGO SIĘ DOPUŚCILI, 2. NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA TJ. ART. 229 W ZW. Z ART. 122 A TAKŻE ART. 124 USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997 ROKU ORDYNACJA PODATKOWA, POPRZEZ NIEPRZEPROWADZENIE POSTĘPOWANIA UZUPEŁNIAJĄCEGO - MOŻLIWEGO DO PODJĘCIA PRZEZ ORGAN PODATKOWY Z URZĘDU Z UWAGI NA OKOLICZNOŚCI PODNIESIONE PRZEZ STRONĘ W ODWOŁANIU I STAN SKOMPLIKOWANIA SPRAWY ORAZ JEJ ISTOTNE ZNACZENIE DLA STRONY JAKO PRZEDSIĘBIORCY. NADTO SKARŻONA DECYZJA TAK NAPRAWDĘ SPROWADZA SIĘ DO MECHANICZNEGO POWTÓRZENIA UZASADNIENIA DECYZJI ORGANU PODATKOWEGO PIERWSZEJ INSTANCJI - NIE ODNIESIONO SIĘ DO MERYTORYCZNYCH ZARZUTÓW PODATNIKA I NIE WYJAŚNIONO MU DLACZEGO W OCENIE ORGANU ODWOŁAWCZEGO NIE MA RACJI. NIE MOŻNA BOWIEM UZNAĆ ZA WYSTARCZAJĄCĄ ISTNIEJĄCĄ PRAKTYKĘ PODATKOWĄ SPROWADZAJĄCĄ SIĘ DO POWIELENIA PRZEZ ORGAN ODWOŁAWCZY UPRZEDNIO WYDANEJ DECYZJI, 3. NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA TJ. ART. 120 I 122 W ZW. Z ART. 180 § 1 ORAZ § 187 § 1 A TAKŻE 191 ORDYNACJI PODATKOWEJ, POPRZEZ NIEPODJĘCIE WSZELKICH NIEZBĘDNYCH DZIAŁAŃ W CELU DOKŁADNEGO WYJAŚNIENIA STANU FAKTYCZNEGO. NIEWYJAŚNIENIA DLACZEGO STAN ZDROWIA PANA W. T. JAKO OKOLICZNOŚĆ CAŁKOWICIE OD NIEGO NIEZALEŻNA W ŚWIETLE PRAWA RODZI DLA NIEGO NEGATYWNE FINANSOWE KONSEKWENCJE, NIEWYCZERPANIE INICJATYWY DOWODOWEJ - TYM SAMYM NIEZEBRANIE CAŁEGO MOŻLIWEGO I MERYTORYCZNEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO. DOKONANIE OCENY W SPRAWIE NA PODSTAWIE WYBIÓRCZYCH DOWODÓW, 4. NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA TJ. ART. 188 ORDYNACJI PODATKOWEJ, POPRZEZ NIEUWZGLĘDNIENIE ŻĄDANIA STRONY PRZEPROWADZENIA DOWODU MAJĄCEGO ISTOTNE ZNACZENIE DLA SPRAWY, 5. SKIEROWANIE DECYZJI DYREKTORA IZBY CELNEJ NAJPRAWDOPODOBNIEJ DO BĄDŹ NIEODPOWIEDNIEJ OSOBY LUB TEŻ DECYZJA DOTYCZY NIEZNANEJ PODATNIKOWI FIRMY "B, W. T.", POMIMO, ŻE DO CZASU JEJ WYDANIA POSTĘPOWANIE I WSZELKIE ZWIĄZANE Z NIM DOKUMENTY ZA SWÓJ PRZEDMIOT MIAŁY FIRMĘ "A", W. T.". WSKAZUJĄC NA POWYŻSZE SKARŻĄCY WNIÓSŁ O: 1. UWZGLĘDNIENIE SKARGI I UCHYLENIE SKARŻONEJ DECYZJI W CAŁOŚCI. DO SKARGI STRONA DOŁĄCZYŁA KOPIĘ FORMULARZA ZGŁOSZENIA UCZESTNICTWA PRACOWNIKA FIRMY. PANA Ł. A., W WYJEŹDZIE DO Z. I NA SŁOWACJĘ W DNIACH 21 - 24 STYCZNIA 2010 R., (A NIE 21 - 26 STYCZNIA 2010 R., JAK W UZASADNIENIU SKARGI WSKAZUJE STRONA). POSTANOWIENIEM Z DNIA 26 KWIETNIA 2011 R. DYREKTOR IZBY CELNEJ DOKONAŁ Z URZĘDU SPROSTOWANIA OCZYWISTEJ OMYŁKI W TREŚCI DECYZJI Z DNIA 3 MARCA 2011 R., I W POSTANOWIENIU Z DNIA 2 MARCA 2011 R., POLEGAJĄCEJ NA TYM, ŻE WE FRAGMENCIE NAZWY PODMIOTU OMYŁKOWO DODANO LITERĘ "H" I ZAMIAST "A", W. T." BŁĘDNIE WSKAZANO FIRMĘ "B, W. T.". W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ DYREKTOR IZBY CELNEJ, NIE ZNAJDUJĄC PODSTAW DO UWZGLĘDNIENIA SKARGI, WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: SKARGA NIE ZASŁUGUJE NA UWZGLĘDNIENIE, ALBOWIEM ZASKARŻONA DECYZJA ODPOWIADA PRAWU. OTÓŻ NA WSTĘPIE NALEŻY PODKREŚLIĆ, ŻE PODMIOTY, KTÓRE ZAJMUJĄ SIĘ SPRZEDAŻĄ WYROBÓW ENERGETYCZNYCH I CHCĄ ZASTOSOWAĆ DO TYCH WYROBÓW PREFERENCYJNE STAWKI AKCYZY, MUSZĄ SPEŁNIĆ SZEREG WARUNKÓW. JEDNYM Z NICH JEST OKREŚLONY W ART. 89 UST. 14 USTAWY Z 6 GRUDNIA 2008 R.. O PODATKU AKCYZOWYM (DZ. U. Z 2009 R. NR 3, POZ. 11 ZE ZM.), OBOWIĄZEK SPORZĄDZANIA I PRZEKAZYWANIA DO WŁAŚCIWEGO NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO, W TERMINIE DO 25 DNIA MIESIĄCA NASTĘPUJĄCEGO PO MIESIĄCU, W KTÓRYM DOKONANO SPRZEDAŻY, MIESIĘCZNYCH ZESTAWIEŃ OŚWIADCZEŃ, O KTÓRYCH MOWA W UST. 5. ZGODNIE Z ART. 89 UST. 16 USTAWY O PODATKU AKCYZOWYM W PRZYPADKU NIESPEŁNIENIA WARUNKÓW OKREŚLONYCH W UST. 5-15, STOSUJE SIĘ STAWKĘ AKCYZY OKREŚLONĄ W UST. 4 PKT 1. NIESPORNE JEST, ŻE SKARŻĄCY UCHYBIŁ OBOWIĄZKOWI TERMINOWEGO PRZEKAZANIA ZESTAWIENIA OŚWIADCZEŃ, CO MUSIAŁO SKUTKOWAĆ UTRATĄ UPRAWNIENIA DO STOSOWANIA STAWKI PREFERENCYJNEJ. NALEŻY ZWRÓCIĆ UWAGĘ, ŻE WSZELKIE PRZEPISY KONSTRUUJĄCE ULGI, ZWOLNIENIA I PREFERENCJE PODATKOWE, NALEŻY WYKŁADAĆ ŚCIŚLE. USTAWODAWCA JEDNOZNACZNIE BOWIEM WYMIENIŁ WARUNKI OKREŚLONE W ART. 89 UST. 5-15 USTAWY O PODATKU AKCYZOWYM JAKO RÓWNORZĘDNIE ISTOTNE DLA UZYSKANIA PRAWA DO PREFERENCYJNEJ STAWKI AKCYZY. W ORZECZNICTWIE SĄDOWOADMINISTRACYJNYM FUNKCJONUJE POGLĄD, ŻE PONIEWAŻ PREFERENCJE PODATKOWE MAJĄ CHARAKTER WARUNKOWY, ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA ICH SPEŁNIENIE PONOSI PODATNIK, KTÓRY Z TYCH PREFERENCJI KORZYSTA (POR. WYROK NSA Z DNIA 19 MARCA 2008 R., SYGN. AKT I FSK 498/07, LEX NR 465799; WYROK WSA W RZESZOWIE Z DNIA 21 STYCZNIA 2010 R., SYGN. AKT I SA/RZ 884/09, LEX NR 554050). PRZEPISY NAKŁADAJĄCE NA SPRZEDAWCÓW, IMPORTERÓW I NA PODMIOTY DOKONUJĄCE NABYCIA WEWNĄTRZWSPÓLNOTOWEGO OLEJÓW PRZEZNACZONYCH DO CELÓW OPAŁOWYCH WPROWADZONO W CELU ZAPEWNIENIA WŁAŚCIWEJ KONTROLI W ZAKRESIE OBROTU WYROBAMI, KTÓRE KORZYSTAJĄ Z PREFERENCYJNYCH STAWEK AKCYZY ZE WZGLĘDU NA PRZEZNACZENIE DO CELÓW OPAŁOWYCH. TAKA REGULACJA (NOWELIZACJA PRZEPISÓW OD DNIA 1 STYCZNIA 2010 R., WPROWADZIŁA DODATKOWE WARUNKI) MIAŁA ZAPOBIEGAĆ POWSZECHNIE ZNANEJ FALI OSZUSTW POLEGAJĄCYCH NA UŻYWANIU OLEJÓW OPAŁOWYCH DO CELÓW NAPĘDOWYCH. SKARŻĄCY WYWODZI W SKARDZE, ŻE INTENCJĄ USTAWODAWCY NIE BYŁO BEZWZGLĘDNE KARANIE KAŻDEGO Z PODATNIKÓW NARUSZAJĄCYCH TREŚĆ PRZEDMIOTOWYCH PRZEPISÓW, A TYLKO TYCH KTÓRZY W ODRÓŻNIENIU DO PANA W. T. ŚWIADOMIE LUB Z WŁASNEJ WINY TEGO SIĘ DOPUŚCILI. JEDNAKŻE W ZAPISACH USTAWY O PODATKU AKCYZOWYM NIE PRZEWIDZIANO ŻADNEJ MOŻLIWOŚCI USPRAWIEDLIWIAJĄCEJ NIEDOCHOWANIE WARUNKÓW UPRAWNIAJĄCYCH DO SKORZYSTANIA PRZEZ PODMIOTY Z PREFERENCYJNEJ STAWKI DLA OLEJÓW OPAŁOWYCH. NIE MOŻNA RÓWNIEŻ MÓWIĆ O "BEZWZGLĘDNYM KARANIU" PODATNIKÓW PRZEZ ORGAN PODATKOWY, W SYTUACJI KIEDY TO SAM PODATNIK NIE DOPEŁNIŁ WYMAGANYCH PRAWEM WARUNKÓW. NIEUREGULOWANIE TEJ KWESTII W PRZEPISACH PRAWA, TYLKO UMOŻLIWIENIE UZNANIOWEGO TRAKTOWANIA PODATNIKÓW PRZEZ URZĘDNIKA, JAK CHCE TEGO STRONA SKARŻĄCA JEST ROZWIĄZANIEM NIEDOPUSZCZALNYM A WRĘCZ KORUPCJOGENNYM - NA CO TRAFNIE ZWRACA UWAGĘ DYREKTOR IZBY CELNEJ W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ. ROZPATRYWANIE WSKAZYWANEJ PRZEZ STRONĘ KWESTII ŚWIADOMOŚCI I WINY RÓWNIEŻ NIE JEST NA MIEJSCU, GDYŻ NIE JEST TO POSTĘPOWANIE KARNE, GDZIE UDOWODNIENIE ŚWIADOMOŚCI POPEŁNIENIA CZYNU ZABRONIONEGO JEST WARUNKIEM NIEZBĘDNYM DO ORZECZENIA KARY. MOŻLIWOŚĆ SKORZYSTANIA Z PREFERENCYJNEJ STAWKI PODATKOWEJ JEST PRZYWILEJEM PODATNIKA. W ZWIĄZKU Z TYM POWINIEN ON ŚCIŚLE STOSOWAĆ SIĘ DO PRZEPISÓW, KTÓRE TO UMOŻLIWIAJĄ. PODATNIK POPRZEZ NIEZŁOŻENIE W TERMINIE OKREŚLONYM W USTAWIE ZESTAWIENIA OŚWIADCZEŃ NABYWCÓW OLEJU OPAŁOWEGO, DOPROWADZIŁ DO POWSTANIA OBOWIĄZKU PODATKOWEGO, KTÓRY TO OBOWIĄZEK PODATKOWY PRZERODZIŁ SIĘ W ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE. TYM SAMYM NALEŻY UZNAĆ, IŻ WYDANA DECYZJA POTWIERDZIŁA JEDYNIE STAN FAKTYCZNY JAKI ZAISTNIAŁ Z CHWILĄ NIEWYPEŁNIENIA DYSPOZYCJI WYNIKAJĄCEJ Z ART. 89 UST. 14 USTAWY O PODATKU AKCYZOWYM. Z POWOŁANYCH WYŻEJ WZGLĘDÓW ZBĘDNE JEST ZATEM ROZWAŻANIE WYWODÓW STRONY, DOTYCZĄCYCH INNYCH OKOLICZNOŚCI STOJĄCYCH U PODSTAW NIEDOCHOWANIA TERMINU. BEZPODSTAWNYM, W TYM ŚWIETLE, JEST RÓWNIEŻ ZARZUT NARUSZENIA ART. 229 W ZW. Z ART. 122, ART. 120 I 122 W ZW. ART. 180 § 1 ORAZ ART. 187 § 1 A TAKŻE 191 CZY TEŻ ART. 188 ORDYNACJI PODATKOWEJ. W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE ORGAN NIE KWESTIONOWAŁ FAKTU CHOROBY WŁAŚCICIELA, WIĘC POWOŁYWANIE BIEGŁEGO LEKARZA DO OCENY STANU ZDROWIA PANA W. T. CZY TEŻ DALSZE GROMADZENIE DOWODÓW W TYM ZAKRESIE BYŁO BEZZASADNE. Z UZASADNIENIA ODWOŁANIA, JAK RÓWNIEŻ Z PRZEDŁOŻONEJ DOKUMENTACJI MEDYCZNEJ WYNIKA, ŻE BYŁ TO STAN PRZEDZAWAŁOWY, PACJENT ODMÓWIŁ HOSPITALIZACJI, A PONADTO ZOSTAŁ PODDANY BADANIOM W KOLEJNYCH DNIACH. NALEŻY JEDNAK UZNAĆ, IŻ NIE ISTNIEJE ŻADEN NOWY MEDYCZNY FAKT. KTÓRY MÓGŁBY MIEĆ WPŁYW NA MERYTORYCZNE ROZSTRZYGNIĘCIE W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE, ZATEM DALSZE WYJAŚNIANIE TEGO ASPEKTU SPRAWY JEST BEZCELOWE. ORGAN WYJAŚNIŁ STRONIE WYSTARCZAJĄCO ZASADNOŚĆ PRZESŁANEK, KTÓRYMI KIEROWAŁ SIĘ PRZY ROZSTRZYGANIU SPRAWY I NIE MA ZNACZENIA, ŻE TO ROZSTRZYGNIĘCIE NIE JEST SATYSFAKCJONUJĄCE DLA STRONY. W KONSEKWENCJI BĘDĄC ZWIĄZANYM OBOWIĄZUJĄCYM PRZEPISEM ART. 89 UST 4 PKT 1 I UST. 14 I 16 USTAWY O PODATKU AKCYZOWYM DYREKTOR IZBY CELNEJ ZOBOWIĄZANY BYŁ NA MOCY ICH TREŚCI DO PODJĘCIA ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTEGO W ZASKARŻONYCH DECYZJACH, PIERWSZO - JAK I DRUGOINSTANCYJNEJ. TYM SAMYM, SKORO PRZEPISY POWYŻSZE SĄ ELEMENTEM PRAWA POWSZECHNIE OBOWIĄZUJĄCEGO, ORGAN TEN NIE MÓGŁ POSTĄPIĆ INACZEJ. Z TYCH PRZYCZYN NA MOCY ART. 152 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270), ORZECZONO JAK W WYROKU.