I SA/Gd 480/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi K. K. i L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 13 marca 2018 r. sygn. [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 13 marca 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania K. K. i L. K., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia 13 października 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia 16 marca 2017 r. Burmistrz - dalej jako "Burmistrz", ustalił K. K. i L. K. podatek od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 7.939 zł. Do opodatkowania organ pierwszej instancji przyjął 1.275 m2 tytułem pozostałych budynków lub ich części (stawka 5,10 zł za m2) i 4.354 m2 tytułem gruntów pozostałych (stawka 0,33 zł za m2). W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze - dalej jako "Kolegium", decyzją z dnia 19 lipca 2017 r. uchyliło ją w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był niewystarczający do ustalenia, czy obiekty znajdujące się na gruncie stanowiącym własność podatników są budynkami w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.) - dalej jako "u.p.o.l.", tj. czy są trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz czy posiadają fundamenty i dach. Kolegium wskazało, że na tę okoliczność organ pierwszej instancji nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego, nie dokonał nawet oględzin tych obiektów. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz decyzją z dnia 13 października 2017 r. ustalił K. K. i L. K. podatek od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 7.083 zł. Do opodatkowania organ pierwszej instancji przyjął 1.107 m2 tytułem pozostałych budynków lub ich części (stawka 5,10 zł za m2) i 4.354 m2 tytułem gruntów pozostałych (stawka 0,33 zł za m2). W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu K. K. i L. K. wnieśli o uznanie, że: – zmiana oznaczenia działek nr 55/7 i nr 240/1 w ewidencji gruntów z "Ba-RV" na "Ba" została dokonana bez ich wiedzy, – ww. działki oraz to, co się na nich znajduje, są nadal ściśle związane z prowadzonym przez odwołujących gospodarstwem rolnym, tym samym nieruchomości powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym, – zmiana oznaczenia użytku na "Ba" będzie możliwa po zmianie ich sposobu użytkowania, co nastąpi po przystąpieniu do realizacji budowy nowych obiektów gastronomiczno-hotelowych. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej obciążenia podatkiem "od ruin budynków i ruin obiektów". W uzasadnieniu podkreślono, że od kilkunastu lat działki nr 55/7 i nr 240/1 oraz znajdujące się na nich obiekty budowlane, położone w K. przy ul. [...], są ściśle związane z prowadzonymi przez odwołujących gospodarstwami rolnymi. Grunty tych działek oraz położone na nich obiekty budowlane i budowle były i są również obecnie wykorzystywane na garażowanie ciągników, samochodów, maszyn rolniczych, materiałów budowlanych i innych środków do produkcji rolnej związanych z prowadzonymi przez podatników gospodarstwami rolnymi (w Ł., Z. i R.). Wskazano, że fakt wykorzystywania ww. działek i obiektów na nich położonych na potrzeby prowadzonego gospodarstwa rolnego i działalności rolniczej potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny - dalej jako "NSA", w wyroku z dnia 18 kwietnia 2001 r. sygn. akt I SA/Gd 2457/98 oraz Burmistrz w swojej decyzji z dnia 25 października 1999 r. Odwołujący podnieśli, że nie zgadzają się na zmianę oznaczenia działek w ewidencji gruntów z "Ba-RV" na "Ba". Ponadto zmiana ta została dokonana bez ich wiedzy i konsultacji. Wskazano, że sporne obiekty są w bardzo złym stanie technicznym i muszą być rozebrane, gdyż w każdej chwili grożą zawaleniem, występują braki w poszyciu dachowym, które całkowicie wykluczają jakąkolwiek możliwość ich użytkowania. Podkreślono, że zły stan techniczny obiektów został potwierdzony także w protokole z oględzin przeprowadzonych przez pracowników organu. Odwołujący przyznali, że do obiektów i budowli wstawili przed kilkoma laty zbędny i uszkodzony sprzęt rolniczy, który nie jest wystawiany z uwagi na obawę zawalenia się obiektów. K. K. i L. K. podali, że sytuacja z nieruchomością przy ul. [...] jest przejściowa, ponieważ zamierzają ją wyremontować i przeznaczyć na cele gastronomiczno-hotelarskie; aktualnie nieruchomość jest użytkowana tak samo jak od kilkunastu lat, tj. na potrzeby posiadanych gospodarstw rolnych. Zdaniem odwołujących, dopiero po powiadomieniu organu o przystąpieniu do prac budowlanych uzasadniona będzie zmiana oznaczenia w ewidencji gruntów oraz zmiana podstawy opodatkowania. Kolegium nie podzieliło argumentacji strony odwołującej się uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji z dnia 13 marca 2018 r. organ odwoławczy przytoczył treść mających zastosowanie w sprawie przepisów u.p.o.l. zaznaczając, że w myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm.) - dalej jako "Prawo geodezyjne i kartograficzne", podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Kolegium podało, że z ewidencji gruntów i budynków wynika, iż grunt oznaczony jako działki nr 55/7 i nr 240/1 o łącznej powierzchni 0,4354 ha stanowi współwłasność K. K. (1/2 udziału) i L. K. (1/2 udziału), oznaczony jest jako "Ba" -tereny przemysłowe. Z ewidencji tej wynika również, że działki zabudowane są budynkami (funkcja główna - brak, rodzaj wg KŚT, klasa wg PKOB - pozostałe budynki niemieszkalne). Zmiana klasyfikacji gruntów nastąpiła w dniu 5 stycznia 2016 r. Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowy grunt - z uwagi na oznaczenie w ewidencji gruntów jako teren przemysłowy ("Ba") powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości stawką jak dla gruntów pozostałych. Podkreślono, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym i w przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z tejże ewidencji. W przypadku gruntu przesadzające znaczenia ma zatem oznaczenie w ewidencji gruntów. Odnosząc się do twierdzenia odwołujących, że nieruchomość oznaczona jako działki nr 240/1 i nr 55/7 powinna być opodatkowana podatkiem rolnym, gdyż działki te oraz istniejące tam obiekty są nadal ściśle związane z prowadzonym przez nich gospodarstwem rolnym, Kolegium wskazało, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni potwierdza zasadność opodatkowania przedmiotowej nieruchomości podatkiem od nieruchomości. Zaakcentowano, że ewidencja gruntów i budynków jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.) - dalej jako "Ordynacja podatkowa", i stanowi dowód w postępowaniu podatkowym. Wymierzając podatek organy podatkowe są zatem związane zapisami tego dokumentu. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. grunty oraz budynki lub ich części podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2). Wskazano, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 617) - dalej jako "u.p.r.", opodatkowaniu tym podatkiem podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Kolegium podniosło, że z dniem 5 stycznia 2016 r. grunt o łącznej powierzchni 0.4354 ha został sklasyfikowany w ewidencji gruntów jako "Ba" - tereny przemysłowe, co w konsekwencji oznacza, że podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ odwoławczy wskazał następnie, że na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. zwolnione od podatku od nieruchomości są budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Zdaniem Kolegium, ponieważ budynki położone w K. przy ul. [...] usytuowane są na terenie przemysłowym, a nie na gruntach gospodarstw rolnych, to powyższe zwolnienie nie ma zastosowania. Budynki te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego, stan techniczny budynków, na który wskazują podatnicy w każdym złożonym piśmie, nie ma znaczenia przy opodatkowaniu. Z materiału dowodowego sprawy wynika bowiem, że budynki są wprawdzie w złym stanie technicznym, ale istnieją, w poszyciu dachowym są braki, ale budynki są zadaszone. Wskazano, że z przedłożonej opinii architekta [...] z dnia 3 stycznia 2017 r. wynika, iż "na terenie istnieje zespół [...]. Bryła budynku podlega ochronie ze względu na wartości historyczne". Kolegium podniosło, że w przypadku opodatkowania budynków podstawą ustalenia wysokości podatku od nieruchomości jest wypełnienie przez nieruchomość budynkową definicji budynku w myśl przepisów art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Definicja budynku przewiduje cztery przesłanki, które muszą zaistnieć aby opodatkować go podatkiem od nieruchomości: obiekt musi być trwale związany z gruntem, być wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadać fundamenty i dach - art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332). A zatem, niezbędnym warunkiem do uznania danego obiektu budowlanego za budynek, o którym mowa w przepisach prawa podatkowego, jest ustalenie okoliczności faktycznych wymienionych w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Zdaniem organu odwoławczego, obiekt budowlany, mieszczący się w definicji budynku zawartej w powołanym przepisie, pozostaje budynkiem w rozumieniu przepisów tej ustawy nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym zgodnie z jego przeznaczeniem. Brak okien, schodów wewnętrznych, dźwigu osobowego czy części dachu lub ogólna dewastacja budynku, pozbawienie znajdujących się w nim lokali mediów czy jego "porzucenie" lub niewykorzystywanie, nie powoduje utraty przez taki obiekt budowlany cech budynku w rozumieniu przepisów ustawy. Budynek pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy został wyłączony z bieżącej eksploatacji. Odwołując się do orzecznictwa wskazano, że sam fakt przeznaczenia budynku do rozbiórki, a nawet jego zły stan techniczny, czy też brak przydatności do użytkowania, nie są wystarczające do uznania, że dany obiekt nie stanowi budynku w rozumieniu u.p.o.l. i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Obowiązek podatkowy nie istnieje dopiero po zakończeniu prac rozbiórkowych obiektu, chyba że przed zakończeniem rozbiórki obiekt utraci cechy konstytutywne budynku w rozumieniu u.p.o.l. Kolegium podało, że Starosta [...] decyzją z dnia 12 maja 2016 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. K. oraz L. K. pozwolenia na budowę i rozbiórkę. Tym samym, przedmiotowe budynki nadają się do odbudowy, a zatem stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podkreślono, że w świetle przepisów prawa budowlanego jeżeli nieużytkowany obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Taka sytuacja nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie. Podsumowując organ odwoławczy podniósł, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (dokumentacja projektowa do pozwolenia na budowę i rozbiórkę obejmującego m.in. rozbudowę, nadbudowę i przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku magazynowego na usługowo-hotelowy na działkach nr 55/7 i 240/1, protokół z oględzin z dnia 19 września 2017 r.) bezsprzecznie wskazuje, iż na przedmiotowej nieruchomości znajdują się budynki. Obiekty posiadają fundamenty i trwałe związanie z gruntem, ściany zewnętrzne oraz zadaszenie (część budynku o pow. 168 m2 stanowiąca były magazyn nie posiada dachu, co zostało uwzględnione przy wymiarze podatku). Powtórzono, że części dachu, ogólna dewastacja budynku lub niewykorzystywanie nie powoduje utraty przez obiekt budowlany cech budynku w rozumieniu przepisów u.p.o.l., sam fakt przeznaczenia budynku do rozbiórki, a nawet jego zły stan techniczny, czy też brak przydatności do użytkowania nie są wystarczające do uznania, że dany obiekt nie stanowi budynku. W opinii Kolegium, ustalenia zawarte w przywołanym w odwołaniu wyroku NSA z dnia 18 kwietnia 2001 r. sygn. akt I SA/Gd 2457/98 nie mają żadnego znaczenia w niniejszej sprawie, albowiem wyrok ten zapadł w innym stanie prawnym i faktycznym (od dnia 5 stycznia 2016 r. nastąpiła zmiana klasyfikacji gruntów). Ponadto, dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia uchylenie się podatnika od oświadczenia złożonego w umowie darowizny, rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu zapadło na podstawie zgromadzonego konkretnego materiału dowodowego, które wykazało zasadność opodatkowania gruntu i budynków podatkiem od nieruchomości. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego K. K. i L. K. wnieśli o: 1. uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji dotyczącej ustalenia kwoty 7.083 zł podatku od nieruchomości za 2017 r. obciążającej za ruiny budynków i ruiny obiektów znajdujących na działkach nr 55/7 i nr 240/1, 2. uznanie, że zmiany oznaczenia działek nr 55/7 i nr 240/1 z "Ba-RV" na "Ba" zostały dokonane bez wiedzy skarżących i nie odzwierciedlają ich stanu faktycznego, 3. uznanie, że przedmiotowe działki, jak i to co na nich się znajduje, było i jest nadal ściśle związane z prowadzonymi przez skarżących gospodarstwami rolnymi i w związku z tym spowodowanie obciążenia tych działek podatkiem rolnym, czyli jak obciążano dotychczas, 4. uznanie, że zmiana oznaczenia użytku dla powyższych działek na "Ba" będzie możliwa po zmianie ich sposobu użytkowania, co nastąpi po przystąpieniu przez skarżących do planowanej tam budowy nowych obiektów gastronomiczno-hotelowych, 5. obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania sądowego i kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. W sprawie poddanej sądowej kontroli przedmiotem sporu jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budynków znajdujących się działkach, które w ewidencji gruntów zostały oznaczone symbolem "Ba", co oznacza, że działki te zakwalifikowano do terenów przemysłowych, a zatem nie stanowią one użytków rolnych. Przy czym poza sporem jest fakt, że działki te w ewidencji gruntów zostały oznaczone symbolem "Ba". Sporne budynki magazynowe i portierni wchodziły w skład zespołu [...]. Były one wykorzystywane jako miejsce składowania i garażowania: samochodów, ciągników, maszyn rolniczych, środków produkcji rolnej, opału i materiałów budowlanych. Skarżący dysponują zatwierdzonym projektem budowlanym, którego realizacja przekształci sporne budynki dla potrzeb usługowo-hotelarskich. Zdaniem organów obu instancji budynki nie powinny korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. z uwagi na zapisy klasyfikacji gruntów. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii opodatkowania spornych budynków podatkiem od nieruchomości podkreślić należy, że trafnie wywiodły organy obu instancji, że zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak wynika z ewidencji gruntów - i co nie jest w sprawie sporne - grunt, na którym znajdują się sporne budynki, posiada oznaczenie "Ba". W świetle § 68 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) - dalej jako "rozporządzenie", symbol "Ba" oznacza tereny przemysłowe. Oznaczenie to nie odnosi się ani do użytków rolnych (§ 68 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia), ani do gruntów leśnych (§ 68 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). Zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l., obejmuje natomiast budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Przy czym, budynki te położone być muszą na gruntach rolnych sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako grunty stanowiące gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.r. Dodatkowo należy zaznaczyć, że sam sposób faktycznego wykorzystania budynku położonego na terenie nie należącym do gospodarstwa rolnego nie może mieć decydującego znaczenia dla skorzystania przez podatnika ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego w zakresie klasyfikacji gruntów i budynków organ podatkowy jest związany zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący tę procedurę wszczęli. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym (por. wyroki: NSA z dnia 27 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 1691/14, LEX nr 1990169; WSA w Poznaniu z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Po 2142/15, LEX nr 2013843; WSA w Gliwicach z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 753/17, LEX nr 2400658) dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości decydujące znaczenie mają dane zawarte w aktualnej ewidencji gruntów, co wynika z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Dlatego też w postępowaniu podatkowym nie prowadzi się postępowania dowodowego w celu wykazania, że uwidoczniona w ewidencji klasyfikacja powinna być inna. Dane te są wiążące dla organów podatkowych, a wypis z ewidencji ma moc dokumentu urzędowego, o którym mowa w przepisach art. 194 Ordynacji podatkowej. Tak więc zarzuty skargi, że zmiana kwalifikacji gruntów w ewidencji gruntów i budynków z "Ba RV" na "Ba" odbyła się bez udziału strony skarżącej, nie mogły być uznane za skuteczne. Jak bowiem już wspomniano, ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym też podatkowych. Organy nie mogą więc samodzielnie dokonywać ustaleń co do klasyfikacji gruntów. Należy przy tym zaznaczyć, że NSA w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13 (LEX nr 1388356) wskazał, że reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - niejako wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W konsekwencji powyższego NSA stwierdził, że uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy, tj. dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu albo nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem, czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1647/12, LEX nr 1504306). W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki umożliwiające Sądowi zakwestionowanie zapisów ewidencji gruntów. Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany podmiot powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wpis w ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Dopóki dane nie zostaną zmienione w ewidencji, organy podatkowe mają obowiązek wyliczenia podatku na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania, czy też korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Datą zmiany treści ewidencji gruntów jest data określona w zawiadomieniu starosty. Zawiadomienie to jest podstawowym dokumentem, na podstawie którego organ podatkowy powinien ustalić moment, z którym łączyć należy zaistnienie skutków prawnopodatkowych. Także niezasadnie strona skarżąca kwestionuje opodatkowanie przedmiotowych budynków z uwagi na ich katastrofalny stan techniczny. Zgodnie z treścią art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. wyłączenie budynków, budowli lub ich części spod opodatkowania najwyższą stawka podatkową dotyczy jedynie sytuacji, gdy została wydana decyzja o nakazie rozbiórki lub o wyłączeniu z użytkowania. Jak wyżej wskazano - decyzja taka nie została wydana, a nadto strona skarżąca wskazuje, że wykorzystuje przedmiotowe budynki w działalności związanej z prowadzonymi gospodarstwami rolnymi, garażując i przechowując w nich: samochody, ciągniki, maszyny rolnicze, materiały budowlane i środki do produkcji rolnej. Reasumując, w zaskarżonej decyzji zasadnie stwierdzone, że sporne budynki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i nie stosuje się w odniesieniu do nich zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.[pic]