I SA/Gd 524/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 27 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi K.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 maja 2024 r., nr 2201-IEE.7192.2.107.2024.JM w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z 13 maja 2024 r. po rozpoznaniu zażalenia K.S., wniesionego 13 marca 2024 roku, na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Słupsku nr 370000.71.2024.RED.51.MK z 22 lutego 2024 roku, (postanowienie sprostowane postanowieniem nr 370000.71.2024.RED.51.MK z 2 kwietnia 2024 roku), którym organ ten odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku skarżącej w oparciu o tytuły wykonawcze nr od [...] z 1 czerwca 2023 roku - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Oceniając prawidłowość, będącego przedmiotem kontroli postanowienia Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Słupsku nr 370000.71.2024.RED.51.MK z 22 lutego 2024 roku (sprostowanego postanowieniem nr 370000.71.2024.RED.51.MK z 2 kwietnia 2024 roku) organ stwierdził, że postanowienie to odpowiada przepisom prawa. Wskazał, że umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza jego zakończenie bez osiągnięcia właściwego celu, czyli wyegzekwowania określonego obowiązku. Przy czym stosownie do przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.), umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym powodujące, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Przy czym, jak wynika z treści art. 59 u.p.e.a., umorzenie postępowania egzekucyjnego może być obligatoryjne (na podstawie przesłanek z art. 59 § 1 u.p.e.a.) lub fakultatywne (na podstawie przesłanki z art. 59 § 2 u.p.e.a.). Postępowanie w sprawie zostało zainicjowane wnioskiem strony z 15 stycznia 2024 roku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze nr [...] z uwagi na jego bezskuteczność. W treści wniosku wskazano, że źródła bezskuteczności prowadzonej egzekucji należy upatrywać w innym, prowadzonym do majątku strony postępowaniu egzekucyjnym, zakończonym w 2017 roku prawomocnym postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Słupsku - którym organ ten umorzył przedmiotowe postępowanie z uwagi na stwierdzoną bezskuteczność. Strona wskazała, że okoliczności obu spraw są tożsame i nadal aktualne. W piśmie z 13 marca 2024 roku, stanowiącym zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego, zarzucono naruszenie przez organ egzekucyjny przepisów art. 35 § 1 i § 2 K.p.a. oraz art. 59 § 2 u.p.e.a. wskazując, że przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie przesłanek pozaprawnych, pomimo powołania się w nim na art. 59 § 2 u.p.e.a.. Wskazano, że strona nie osiąga przychodów w związku z pozbawieniem praw do wykonywania zawodu radcy prawnego, zaś brak decyzji w sprawie bezprawnych potrąceń z dokonywanych przez stronę wpłat na bieżące składki na dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne oraz uporczywe odmawianie nadania nowego numeru konta do wpłat ww. składek - na podstawie zawartej z Dyrektorem Oddziału ZUS w Słupsku umowy z 2019 roku - generują kolejne zaległości. W ocenie strony, wobec załączonej do zażalenia dokumentacji oraz opisanej sytuacji życiowej, organ egzekucyjny winien umorzyć postępowanie egzekucyjnego z uwagi na brak realnych możliwości spłaty zaległości z tytułu nieuregulowanych składek. Z przedstawionej w zażaleniu z 13 marca 2024 roku argumentacji wynika, że stronie nie przysługuje świadczenie emerytalne, gdyż nie posiada (nie z własnej winy) wymaganego prawem okresu składkowego, uprawniającego do otrzymania emerytury. Wskazano przy tym, że strona jest objęta dobrowolnym ubezpieczeniem społecznym i wpłaca comiesięcznie do ZUS kwotę po 600 zł. Kwota ta jest natomiast księgowana, na zaległości składkowe z lat ubiegłych, zamiast na bieżące składki. Wskazano także, że strona nie posiada innego zadłużenia, oprócz wynikającego z prowadzonej do 15 lipca 2013 roku działalności gospodarczej Kancelarii Radcy Prawnego. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika natomiast, że od kilkunastu lat stronie przysługuje prawo do świadczenia emerytalnego, strona nie złożyła jednak stosownego wniosku o przyznanie tego prawa, co może sugerować, że świadomie nie chce z tego prawa skorzystać. Faktem jest, że zastosowane do tej pory wobec strony środki egzekucyjne nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Jak przewidział natomiast ustawodawca, w przypadku ujawnienia środków egzekucyjnych, do których stosowania nie jest uprawniony Dyrektor Oddziału ZUS w Słupsku, stosownie do przepisu art. 26c u.p.e.a., wierzyciel może wydać dalszy tytuł wykonawczy i przekazać go właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego. Dyspozycja ta dopełnia zatem możliwości podjęcia i zastosowania środków egzekucyjnych, wymienionych treścią art. 1a pkt 12 lit. a ww. ustawy. Powyższe dowodzi, że Dyrektor Oddziału ZUS w Słupsku nie przedsięwziął dotychczas wszystkich możliwych działań, zmierzających do ustalenia majątku strony i zastosowania środków egzekucyjnych, celem wyegzekwowania obowiązków określonych w ww. tytułach wykonawczych. W ocenie organu odwoławczego w odniesieniu do zażalenia- - Dyrektor Oddziału ZUS w Słupsku słusznie wskazał, że na obecnym etapie sprawy brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne. W konsekwencji prawidłowo uznał, że na tym etapie postępowania nie może zastosować fakultatywnej podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie jest bowiem przesądzone, że prowadzone do majątku strony postępowanie egzekucyjne nie doprowadzi do uzyskania kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne. Uznano zatem, że organ pierwszej instancji w wydanym rozstrzygnięciu prawidłowo zawarł uzasadnienie faktyczne oraz prawne, jak również odniósł się do wszystkich podniesionych argumentów oraz dokonał ich oceny przez pryzmat przepisów ustawy, normujących umorzenie postępowania egzekucyjnego. Z powyższych względów nie znaleziono podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Wskazano, że opisane i potwierdzone w formie dokumentacji fakty dotyczące obecnej sytuacji życiowej strony, również nie mogą przesądzać o wystąpieniu przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego o charakterze fakultatywnym. Zauważono, że nieuregulowane składki powstały w okresie prowadzenia przez działalności gospodarczej, zaś obowiązek ich opłacania dotyczy każdego przedsiębiorcy. Wskazano zatem , że osoba uchylająca się od ich zapłaty nie będzie traktowana na równi z osobą płacącą swoje zobowiązania terminowo. W przypadku natomiast przejściowych problemów ze spłatą zaległych składek strona może skorzystać z możliwości rozłożenie zaległości na raty, czego uzasadnieniem mogą być argumenty wniosku w zakresie trudnej sytuacji finansowej. Do tej pory nie skorzystała jednak z tego prawa. Nie umniejszając zatem randze oraz dolegliwości wskazanych przez stronę okoliczności faktycznych sprawy uznano, że organ egzekucyjny wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył przepisów postępowania, szczególnie tych wskazanych w zażaleniu z 13 marca 2024 roku. Natomiast fakt nie podjęcia przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcia, o jakie strona wnioskowała, nie przesądza, że zaskarżone postanowienie w zakresie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego jest wadliwe i w konsekwencji zwolni organ egzekucyjny z obowiązku dalszego prowadzenia egzekucji w oparciu o przedmiotowe tytuły wykonawcze. Wskazano również, że organ egzekucyjny wypełnił dyspozycję przepisu art. 113 § 1 K.p.a. i postanowieniem z 2 kwietnia 2024 roku nr 370000.71.2024.RED.51.MK sprostował oczywistą omyłkę zaskarżonego postanowienia, polegającą na wskazaniu błędnej daty jego wystawienia na 20 stycznia 2024 roku zamiast na 22 lutego 2024 roku. Mając zatem na uwadze powyższe, swoje rozstrzygnięcie organ orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji, jako wydanego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub z powodu naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy - podstawa art. 145 § 1.1.a) c) ustawy o ppsa w zw. z naruszeniem art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracyjnym w zw. z art. 28.1.5)6).3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; lub 2) stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego - podstawa art.156 § 1. 1) 2) kpa, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ ZUS/O/Słupsk był niewłaściwy do wydania postanowienia z dnia 20 stycznia 2024 roku, z dnia 22 Iutego 2024 roku lecz Naczelnik Urzędu Skarbowego w Słupsku, ponieważ tytuły wykonawcze z dnia 1 czerwca 2023 roku ZUS/O/Słupsk przesłał do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Słupsku w czerwcu 2023 roku celem przeprowadzenia egzekucji i przesyła dalsze: z dnia 15 czerwca 2023 roku, z dnia 6 września 2023 roku, z dnia 18 września 2023 roku, z dnia 17 października 2023 roku, z dnia 16 listopada 2023 roku, z dnia 28 grudnia 2023 roku, z dnia 27 marca 2024 roku, z dnia 18 kwietnia 2023 roku; a) art. 35 § 1 § 2 § 3 kpa; b) art. 77 § 1 § 2 § 4 kpa; c) art. 78 § 1 kpa; d) art. 107 § 3 kpa; e) art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracyjnym w zw. z art. 28 5)6).3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, lub 3) stwierdzenie wydania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego z naruszeniem prawa - podstawa art. 145 § 1. 3) ustawy o ppsa w zw. z a. art. 35 § 1 § 2 § 3 kpa, art. 77 § 1 § 2 § 4 kpa, art. 78 § 1 kpa, art. 107 § 3 kpa, art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracyjnym w zw. z art. 28.1.2.3.5)6).3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; 4) stwierdzenie nieważności postanowienia z 2018 roku w/s zawieszenia postępowania na podstawie mojego wniosku z dnia 21 lutego 2018 roku; 5) dopuszczenie dowodu z akt niniejszego postępowania; 6) dopuszczenie dowodu z akt postępowania Naczelnika Urzędu Skarbowego w Słupsku w/s umorzenia egzekucji z powodu jej bezskuteczności na podstawie postanowienia z dnia grudnia 2017 roku oraz z akt postępowania na podstawie tytułów wykonawczych z dnia: 15 czerwca 2023 roku, z dnia 6 września 2023 roku, z dnia 18 września 2023 roku, z dnia 17 października 2023 roku, z dnia 16 listopada 2023 roku, z dnia 28 grudnia 2023 roku, z dnia 27 marca 2024 roku, z dnia 18 kwietnia 2023 roku; na adres: Urząd Skarbowy w Słupsku ul. Szczecińska 59 76-200 Słupsk; 7) stwierdzenie niedopuszczalności przekazania sprawy Naczelnika Urzędu Skarbowego w Słupsku zawiadomieniem z dnia 18 stycznia 2024 roku wg właściwości do ZUS/O/Słupsk faktycznie zwrotu sprawy wobec skierowania przez ZUS/O/Słupsk tytułów wykonawczych do egzekucji Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Słupsku: tytułów wykonawczych z dnia 1 czerwca 2023 roku oraz dalszych tytułów wykonawczych z dnia: 15 czerwca 2023 roku, z dnia 6 września 2023 roku, z dnia 18 września 2023 roku, z dnia 17 października 2023 roku, z dnia 16 listopada 2023 roku, z dnia 28 grudnia 2023 roku, z dnia 27 marca 2024 roku, z dnia 18 kwietnia 2023 roku. Strona podniosła zarzuty niezgodnego z prawem działania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wobec niezgodnego z prawem działań ZUS/O/Słupsk wydanym postanowieniem z dnia 13 maja 2024 roku, tj.: "1) naruszenie art. 35 § 1 § 2 kpa - nadużycie prawa przez Zastępcę Naczelnika Wydziału A.S. poprzez wydanie antydatowanego postanowienia z dnia 20 stycznia 2024 roku, z dnia 22 lutego 2024 roku (data stempla pocztowego na kopercie) w/s odmowy umorzenia egzekucji czym poświadczyła nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne; 2) naruszenie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracyjnym w zw. z art. 28.1.2.3.5)6).3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych - nadużycie prawa przez Zastępcę Naczelnika Wydziału A.S. oraz poświadczenie nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne w antydatowanym postanowieniu w/s odmowy umorzenia egzekucji: - pomimo umorzenia bezskutecznej egzekucji prawomocnym postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Słupsku z dnia 6 grudnia 2017 roku aktualnego w mojej sytuacji faktycznej i prawnej, wiążącej z mocy prawa ZUS/O/Słupsk, ZUS/O/Słupsk zignorował to postanowienie; - de facto bezskuteczności egzekucji wynikającej z zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 stycznia 2024 roku w/s przekazania mojego wniosku z dnia 15 stycznia 2024 roku o umorzenie egzekucji wg właściwości Dyrektorowi ZUS/O/Słupsk z powodu nie prowadzenia egzekucji; - brak przychodów związanych z pozbawieniem mnie prawa wykonywania zawodu radcy prawnego z dniem 08czerwca2011 roku przez słupsko-koszaliński układ przestępczy w obronie bezprawia Zarządu i Rady Nadzorczej S. w S. i systematyczną odmową przywrócenia prawa wykonywania zawodu radcy prawnego oraz represjonowania mnie z powodu podjęcia obrony-brak perspektyw; - brak decyzji w/s bezprawnych potrąceń na zadłużenie z tytułu składek Kancelarii Radcy Prawnego z moich składek na dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne na podstawie mojej umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia z dnia 22 marca 2019 roku - przepisy od art. 8 do art. 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; - uporczywa odmowa ZUS/O/Słupsk nadania konta do wpłat składek na dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne na podstawie mojej umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia z dnia 22 marca 2019 roku". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, mając na uwadze opisane wyżej granice kontroli, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny, czy wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Należy przypomnieć, że organ egzekucyjny umarza postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. Odnosząc się do przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego opartej na art. 59 § 2 u.p.e.a. wskazać należy, że może mieć ona zastosowanie jeżeli zobowiązany nie posiada środków przewyższających wydatki egzekucyjne oraz, że stan ten ma charakter definitywny, czyli w świetle obiektywnych okoliczności nie ma podstaw do uznania, że w przyszłości środki takie zostaną przez zobowiązanego zgromadzone. Umorzenie możliwe jest zatem wówczas, gdy w ogóle nie można ustalić jakiegokolwiek majątku zobowiązanego (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 169/10 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Umorzenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnej w sytuacji, gdy postępowanie to nie doprowadzi do uzyskania kwoty przewyższającej koszty jego prowadzenia, następuje przy tym wedle uznania organów egzekucyjnych, które winny kierować się względami celowościowymi. Organ egzekucyjny ma zatem prawo umorzenia postępowania, gdy zaistnieje opisana wyżej przesłanka. Jednocześnie należy jednak podkreślić, że nie ciąży na nim w tym zakresie żaden obowiązek. Co więcej, umorzenie postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 59 § 2 u.p.e.a. może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy ustalono, że zobowiązany nie posiada żadnego majątku, z którego możliwe byłoby skuteczne przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego. Uznaniowy charakter omawianego przepisu oznacza, że organ egzekucyjny przy zaistnieniu w danym stanie faktycznym przesłanki bezskuteczności egzekucji może umorzyć postępowanie egzekucyjne, ale może i też odmówić jego umorzenia. Działanie to leży bowiem w granicach swobody wyboru organu zakreślonego przesłanką ustaloną w art. 59 § 2 u.p.e.a.. W niniejszej sprawie organy egzekucyjne nie dopatrzyły się zasadności zastosowania tej fakultatywnej podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego, albowiem stwierdzono, że w postępowaniu egzekucyjnym mogą wystąpić okoliczności umożliwiające wyegzekwowanie należności. Sąd podziela tę ocenę. Organy prawidłowo oceniły więc , że w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna ze wskazanych przez stronę okoliczności, które stanowiły podstawę formułowanego przez stronę wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, co nie daje podstaw do uwzględnienia wniosku. Odniesiono się przy tym do informacji, że strona jest objęta dobrowolnym ubezpieczeniem społecznym i wpłaca comiesięcznie do ZUS kwotę po 600 zł. Kwota ta jest natomiast księgowana na zaległości składkowe z lat ubiegłych. Ponadto zwrócono uwagę, że strona nie posiada innego zadłużenia, oprócz wynikającego z prowadzonej do 15 lipca 2013 rok działalności gospodarczej Kancelarii Radcy Prawnego. Jak wynika także z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia - skarżącej od kilkunastu lat przysługuje prawo do świadczenia emerytalnego. Nie złożyła jednak stosownego wniosku o przyznanie tego prawa. Organ przyznał także , że zastosowane do tej pory środki egzekucyjne nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Jak przewidział jednak ustawodawca, w przypadku ujawnienia środków egzekucyjnych, do których stosowania nie jest uprawniony Dyrektor Oddziału ZUS w Słupsku, stosownie do przepisu art. 26c u.p.e.a., wierzyciel może wydać dalszy tytuł wykonawczy i przekazać go właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego. Dyspozycja ta daje zatem możliwości podjęcia i zastosowania środków egzekucyjnych, wymienionych treścią art. 1a pkt 12 lit. a ww. ustawy. W ocenie Sądu, organy trafnie wskazały, że na obecnym etapie sprawy brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne. W konsekwencji prawidłowo uznały, że na tym etapie postępowania nie może zastosować fakultatywnej podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie jest bowiem przesądzone, że prowadzone do majątku skarżącej postępowanie egzekucyjne nie doprowadzi do uzyskania kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne. Odnosząc się do poruszonych w skardze naruszeń proceduralnych Sąd wskazuje, że organ egzekucyjny wypełnił dyspozycję przepisu art. 113 § 1 K.p.a. i sprostował oczywistą omyłkę pisarską zaskarżonego postanowienia, polegającą na wskazaniu błędnej daty jego wystawienia . W odniesieniu do zarzutu skarżącej dotyczącego umorzenia w 2017 roku innego postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w oparciu o inne tytuły wykonawcze, Sąd zwraca uwagę, że zarzut ten został przez skarżącą podniesiony w piśmie z 26 czerwca 2023 roku, stanowiącym zarzuty, dotyczące postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze nr [...] i postanowieniem nr 370000/71/2023-RED-268-Mk z 24 sierpnia 2023 roku wierzyciel w całości zarzuty oddalił, odniósł się również do zarzutu umorzenia w 2017 roku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w innej sprawie. Skarżąca wniosła do Prezesa ZUS o ponowne rozpatrzenie sprawy i w dniu 29 września 2023 roku zostało wydane postanowienie nr 370000/71/2023-RED-314, podtrzymujące w mocy postanowienie w przedmiocie zarzutów. Z akt sprawy wynika, że postanowienie jest prawomocne. Mając więc na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Z tej przyczyny skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.