I SA/Gd 526/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 lutego 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 lipca 2015 r., którą określono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 rok w kwocie 174.539 zł. W petitum skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w przypadku jej wykonania skarżącej grozi utrata płynności finansowej i stan niewypłacalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie zwana "p.p.s.a"., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/04). Należy ponadto wskazać, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, iż ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie decyzji jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, CBOSA). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżąca spółka nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji, w zakresie objętym skargą, mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołała się na okoliczność niebezpieczeństwa utraty płynności finansowej w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Jak jednak wynika z dokumentów przedłożonych przez stronę w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, Spółka od 2013 r. nie osiąga przychodów, nie posiada rzeczowych aktywów trwałych ani środków pieniężnych, zaś kwota jej zobowiązań znacznie przewyższa wartość posiadanych należności. Majątek Spółki nie wystarczał nawet na uiszczenie wpisu sądowego w tej sprawie w kwocie 2000 zł, co spowodowało przyznanie jej prawa pomocy przez zwolnienie z obowiązku jego uiszczenia. Bez wątpienia sytuacja majątkowa skarżącej Spółki jest bardzo trudna, jednakże w tej sprawie nie można dopatrzeć się ewentualnych zagrożeń uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skoro Spółka nie osiąga przychodów i nie posiada majątku, posiada natomiast znaczne zadłużenie. Trudno więc przyjąć, że skierowanie objętej wnioskiem decyzji do egzekucji pogorszy sytuację skarżącej i spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty płynności finansowej Spółki, skoro Spółka płynność tę utraciła dużo wcześniej. Skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zaś usprawiedliwione wówczas, gdy niebezpieczeństwo wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków bądź znacznej szkody, na które powołuje się skarżąca, stanowi następstwo wykonania danej, konkretnej decyzji organu administracji publicznej, czego w niniejszej sprawie nie wykazano. Warto przy tym podkreślić, że decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony negatywny skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto zobowiązania podatkowe mają charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki ich wykonania są odwracalne. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.