I SA/Gd 528/14

Dnia 24 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwarcińska Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Kozik Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Dorota Zawiślińska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 roku na rozprawie sprawy ze skargi C.K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 września 2012 r., Nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Postanowieniem z dnia 21 września 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego przedłużył C.K. termin do zwrotu podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. Postanowienie zostało doręczone C.K. w dniu 25 września 2012 r. Pismem z dnia 18 września 2013 r. C.K. wniósł skargę na powyższe postanowienie. Wraz ze skargą przedłożył pismo datowane na dzień 22 sierpnia 2013 r., oznaczone jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jak wynika ze zwrotu "taki jak" zawarte w tym przepisie wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter tylko przykładowy. Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a). Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.). Postanowienie, które zostało wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego jest aktem, co do którego nie przysługuje odrębny środek zaskarżenia w postaci zażalenia czy odwołania. W związku tym, dla możliwości wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego mającego na celu kontrolę legalności zaskarżonego aktu, należało przed wniesieniem skargi do sądu wezwać organ do usunięci naruszenia prawa, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie zostało stronie doręczone w dniu 25 września 2012 r. termin ten upływał w dniu 9 października 2012 r. W ocenie Sądu skarżący uchybił temu obowiązkowi. Należy zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 22 sierpnia 2013 r., którym strona wzywa Naczelnika Urzędu Skarbowego do usunięcia naruszenia prawa. Z jego treści wynika jednak, że wezwanie to odnosi się do postanowienia z dnia 5 marca 2013 r., którego przedmiotem jest kolejne przedłużenie terminu do zwrotu podatku VAT do dnia 31 grudnia 2013 r. Wezwanie to nie dotyczy zatem postanowienia, które zostało zaskarżone do sądu administracyjnego. Co więcej wezwanie to (nawet gdyby przyjąć, że dotyczy ono postanowienia z dnia 21 września 2012 r.), zostało złożone z uchybieniem terminu, albowiem dopiero po upływie jedenastu miesięcy od dnia doręczenia stronie zaskarżonego aktu. Tym samym uznać należy, że strona nie dokonała czynności, która wymagana była dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Sąd miał jednocześnie na uwadze fakt, że w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt 1358/13 odrzucił skargę strony. Postanowienie to zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 257/14, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. W ocenie Sądu, wydanie tego postanowienia nie stoi jednak na przeszkodzie ponownemu odrzuceniu skargi strony. Wprawdzie Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę pozostawał związany tym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niemniej jednak, zakres związania obejmował kwestię wykładni prawa co do możliwości wniesienia skargi na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W postanowieniu tym Naczelny Sąd Administracyjny przesądził bowiem (i tego dotyczy przeprowadzona przez ten sąd wykładnia prawa), że w niniejszej sprawie droga sądowa jest dopuszczalna, albowiem zaskarżony akt jest aktem o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny podważył w tym względzie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zaprezentowanie w postanowieniu z dnia 6 listopada 2013 r., w którym sąd ten uznał, że zaskarżone postanowienie nie jest aktem, który może zostać poddany kognicji sądu administracyjnego. Związanie Sądu rozpoznającego obecnie sprawę, wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny nie oznacza jednak, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może ponownie odrzucić skargi z innej przyczyny niż ta, która została wskazana w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 listopada 2013 r. Oczywiste jest, że niniejszy skład Sądu nie mógł przyjąć, iż zaskarżone postanowienie nie jest aktem podlegającym kognicji sądu administracyjnego, albowiem w tym zakresie obowiązany był zastosować się do wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niemniej jednak w rozpatrywanej sprawie storna skarżąca nie dochowała przesłanek formalnych wymaganych dla wniesienia skargi do sądu i złożyła ją bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Nie został zatem uruchomiony przedsądowy tryb kontroli zaskarżonego aktu, a zatem z tej przyczyny wniesienie skargi do sądu było niedopuszczalne. Z sytuacją niedopuszczalności skargi o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. mamy bowiem do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając niedopuszczalność skargi w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.