I SA/Gd 533/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej postanawia: zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 2.517 zł (dwa tysiące pięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 19 września 2012 r., I SA/Gd 533/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżone przez A.B. (zwany dalej: skarżącym) postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 marca 2012 r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 357 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W zażaleniu skarżący zaskarżył postanowienie WSA w zakresie kosztów zasądzonych w wyroku w całości, zarzucając naruszenie: - art. 200, art. 205 § 4 i art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) zwanego dalej: rozporządzeniem – poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania w zaniżonej wysokości na skutek przyznania skarżącemu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenia doradcy podatkowego) za prowadzenie innej sprawy, podczas gdy zwrot kosztów zastępstwa procesowego powinien być zasądzony od wartości przedmiotu sprawy, gdyż przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna, - § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie skutkiem czego zaniżone zostały koszty zastępstwa procesowego. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwoty 2.400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt II FZ 1049/12, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie podjętego w przedmiocie kosztów rozstrzygnięcia. Sąd nie określił bowiem, jakie kwoty i z jakiego tytułu składają się na wskazaną w wyroku kwotę zasądzonych kosztów. Wskazany przez WSA art. 200 p.p.s.a. jedynie ogólnie określa, że w razie uwzględnienia skargi stronie przysługuje zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, natomiast nie rozstrzyga samodzielnie o sposobie ustalenia wysokości tych kosztów, ani nie stanowi podstawy dla decyzji sądu co do wysokości zasądzonych kosztów. Lakoniczność uzasadnienia wyroku w omawianej części oraz brak jakiejkolwiek argumentacji przemawiającej za zasądzeniem zwrotu kosztów w przyjętej wysokości, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie w zakresie zwrotu kosztów postępowania sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy winien uzasadnić podstawy zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postanowienie tutejszego Sądu w przedmiocie zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania w kwocie 357 zł, zawarte w wyroku z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 533/12, zostało uchylone postanowieniem NSA z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt II FZ 1049/12. Kwestia zatem orzeczenia o obowiązku poniesienia kosztów sądowych stała się ponownie przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. W postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym stronie skarżącej (poza wyjątkiem określonymi w art. 208 p.p.s.a.) w razie uwzględnienia skargi przysługuje zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia jej praw (art. 200 p.p.s.a.). Do kosztów tych należy również wynagrodzenie doradcy podatkowego reprezentującego stronę w tym postępowaniu, jednakże nie wyższe, niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach (art. 205 § 2 w zw. z art. 205 § 4 p.p.s.a.). Stawki te w przypadku doradców podatkowych zostały określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz. 153), zwanego dalej rozporządzeniem. Stosownie do § 3 ust. 1 tego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi pierwszej instancji: 1) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną w zależności od wartości przedmiotu sprawy, na podstawie lit. a) do g) 2) w pozostałych sprawach - 240 zł. W sprawie nie było kwestionowane, że stronie skarżącej – wobec uwzględnienia wniesionej przez nią skargi - należy się zwrot kosztów postępowania, w oparciu o art. 200 P.p.s.a. Sporna była natomiast wysokość zasądzonych kosztów postępowania. Rozpatrując sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że stronie skarżącej należy się zwrot kosztów postępowania w kwocie 2.517 zł, na którą to sumę składa się uiszczony przez stronę skarżącą wpis sądowy w wysokości 100 zł, 17 zł tytułem opłaty skarbowej uiszczonej za udzielenie pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego - 2400 zł ustalone zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia. Sąd ustalając wysokość wynagrodzenia doradcy podatkowego orzekł na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e) wskazanego rozporządzenia uznając, że niniejsza sprawa w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest sprawą, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (por. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1703/10), oraz mając na względzie wartość przedmiotu zaskarżenia, wynoszącą w rozpoznawanej sprawie 16.000 zł. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia, postanowił jak w sentencji. .