I SA/Gd 538/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. określającą G.W. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2010 r. w wysokości 5.379,- zł. Uzasadniając złożony wniosek, pełnomocnik skarżącej wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki. Podano, że obecna sytuacja majątkowa skarżącej jest zła, a kwota zobowiązania mimo, że pozornie nie jest znaczna, to dla skarżącej obowiązek jej uiszczenia byłby bardzo dotkliwy, bowiem skutkowałoby utratą płynności finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym w orzecznictwie, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FZ 93/13, LEX nr 1296480). Podkreślić należy, że argumentacja wniosku powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. Wymaga również podkreślenia, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Zatem strona występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinna uzasadnić, dlaczego uważa, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi ją na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem wniosek złożony w niniejszej sprawie zawiera ogólnikowe twierdzenia, że sytuacja materialna skarżącej jest zła i wyegzekwowanie kwoty wynikającej z decyzji spowoduje utratę płynności finansowej. Ustosunkowując się do powyższej argumentacji zauważyć trzeba, że skarżąca nie wykazała, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że konieczne jest wykazanie szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w omawianym przepisie, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku. W niniejszej sprawie brak jest konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw skarżącej. W ocenie sądu, argumentacja przedstawiona przez wnioskodawcę jest niewystarczająca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim we wniosku nawet pobieżnie nie opisano aktualnej sytuacji ekonomicznej skarżącej. Ograniczono się tylko do hipotetycznego wskazania, że pogorszy się jej sytuacja finansowa. Tymczasem we wniosku nie wykazano majątku skarżącej, poniesionych strat, jak również wysokości środków znajdujących się na jej rachunkach bankowych. Skarżąca nie przedstawiła też ani dokumentów, ani żadnych wyliczeń, z których by jednoznacznie wynikało, że faktycznie może dojść do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia wnioskodawcy, winny być poparte dokumentami źródłowymi (np. wyciągi z posiadanych rachunków bankowych, deklaracje podatkowe, ewidencje sprzedaży, wykaz majątku ruchomego i nieruchomego itp.). W tym miejscu podkreślić wypada, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, LEX nr 742913). Nie można jednoznacznie stwierdzić, że wyegzekwowanie kwoty zobowiązania podatkowego (5.379,- zł) spowoduje w omawianym stanie sprawy automatycznie skutki wskazane we wniosku. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała, dlaczego sąd winien uznać, że jej wykonanie spowoduje wskazywane przez nią zagrożenia. Do akt sprawy nie złożono żadnych dowodów obrazujących stan finansowy i majątkowy strony skarżącej, które uprawdopodabniałyby wskazywane okoliczności, i które pozwoliłyby sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odwoływanie się natomiast we wniosku do obawy utraty płynności finansowej i braku środków finansowych, które nie zostało poparte żadnymi dowodami, nie mogło być uznane za uzasadniające uwzględnienie wniosku strony skarżącej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.