I SA/Gd 543/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 września 2025 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 9 maja 2025 r., SKO.410.112.2025 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2024 r. oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia 9 maja 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku (dalej "SKO", "organ odwoławczy"), działając m.in. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, dalej "O.p.") oraz art. 1 – art. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 70, dalej "u.p.o.l."), po rozpatrzeniu odwołania P Spółki z o.o. z siedzibą w G. (dalej "Skarżąca", "Spółka"), od decyzji Wójta Gminy Ustka (dalej "Wójt" lub "organ I instancji") z dnia 17 marca 2025 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2024 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Zaskarżoną decyzją z dnia 17 marca 2025 r. Wójt określił wysokość podatku od nieruchomości za 2024 rok wobec spółki na kwotę 14.186,00 zł. W odwołaniu Spółka wnosząc o uchylenie powyższej decyzji zarzuciła organowi I instancji niewłaściwą ocenę przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 1a ust. 2a u.p.o.l. w związku z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2024 poz. 1151 ze zm,) – dalej "u.p.g.k.". Zarzuty dotyczyły uznania, że budynek byłej szkoły podstawowej wraz z gruntem powinien być do września 2024 r. opodatkowany według stawek właściwych dla działalności gospodarczej, podczas gdy - zdaniem spółki - już wcześniej spełniał przesłanki do opodatkowania jako budynek mieszkalny wraz z gruntem związanym z tym budynkiem. Spółka wskazała również na pominięcie przez organ stanu faktycznego wynikającego z ewidencji gruntów oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym wyroku NSA z 5 marca 2013 r., II FSK 1399/11. SKO utrzymując w mocy decyzję organu I instancji na wstępie podkreśliło, że zgodnie z art. 21 u.p.g.k. podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że organ podatkowy jest związany informacjami wynikającymi z tej ewidencji - zarówno co do rodzaju gruntu, jak i przeznaczenia budynków. Organ odwoławczy, przywołując treść art. 6 ust. 3 u.p.o.l., w myśl którego, jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie, stwierdza, że w niniejszej sprawie takim zdarzeniem była zmiana klasyfikacji budynku w ewidencji gruntów i budynków, która została wprowadzona z dniem 18 września 2024 r. W konsekwencji od października 2024 r. zastosowanie znajdują stawki właściwe dla budynków mieszkalnych. Zdaniem SKO stosownie do treści art. 6 ust. 5 powołanej ustawy, w myśl którego, jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek. Organ podatkowy prawidłowo uwzględnił ten mechanizm, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące 2024 roku. SKO podkreśla, że stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, np. w wyroku NSA z dnia 10 maja 2019 r., sygn. akt. II FSK 1843/17. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania - art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 O.p. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oparcie się SKO na wybrakowanym materiale dowodowym; 2) naruszenie art. 1a ust 2a u.p.o.l. w zw. z art. z art. 21 u.p.g.k. poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów prawa materialnego polegającą na uznaniu, że budynek mieszkalny (były budynek szkoły podstawowej) wraz ze związanym z nim gruntem powinien być uznawany do października 2024 roku zgodnie z art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. za budynek oraz grunt związany z działalnością gospodarczą, w konsekwencji opodatkowany stawką podatku od nieruchomości przewidzianą dla budynków (30,48 zł/m ) i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (1,15 zł/m2), a nie jak wynika z kartoteki budynków za budynek mieszkalny, opodatkowany wraz ze związanym z nim gruntem stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych (0,98 zł/m2) oraz gruntów związanych z takim budynkiem (0,58 zł/m2). Mając na uwadze powyższe naruszenia przepisów prawa Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji SKO oraz decyzji poprzedzającej Wójta w części określającej wysokość podatku od nieruchomości do października 2024 roku za budynek mieszkalny (byłej szkoły podstawowej) wraz ze związanym z nim gruntem, a także o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podkreśla, że SKO w decyzji pomija fakt, iż budynek byłej szkoły zarówno przed jak i po wrześniu 2024 roku był zgodnie z kartoteką sklasyfikowany jako tereny mieszkaniowe (B). W konsekwencji, mimo iż zgodnie z art. 21 u.p.g.k., podstawę wymiaru podatku są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (bądź kartoteki budynków), a organ związany jest zapisami w ewidencji, SKO wydało decyzję wbrew zapisom w niej zawartych. W ocenie Skarżącej SKO ignoruje bardzo bogate orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie, przykładowo: wyrok NSA z 5 marca 2013 r., II FSK 1399/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2015 r. III SA/Wa 2297/14, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 stycznia 2018 r. I SA/Wr 667/17. W ocenie Skarżącej, w niniejszej sprawie organy nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak i nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organy oparły się wyłącznie na informacjach zawartych w selektywnie zebranych dokumentach i nie ustaliły rzeczywistego stanu kartoteki gruntów i budynków. W konsekwencji, naruszone zostały przepisy art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 O.p. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że nie naruszają one prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W ocenie Skarżącej budynek byłej szkoły zarówno przed jak i po wrześniu 2024 r. posiadał podstawy do zastosowania stawki podatku właściwej dla budynków mieszkalnych, a organy podatkowe bezzasadnie przyjęły wyższą stawkę do września 2024 r. Powyższe twierdzenie Skarżącej nie znajduje uzasadnienia w bezspornie ustalonym stanie faktycznym. Jak trafnie podkreślono w zaskarżonej decyzji dla celów podatkowych decydujące znaczenie mają dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zmiana klasyfikacji działki nr [...] w ewidencji została wprowadzona dopiero w dniu 19 września 2024 r., a zawiadomienie o tej zmianie wpłynęło do Urzędu Gminy Ustka w dniu 24 września 2024 r. Do tego momentu organy podatkowe były związane dotychczasowymi danymi ewidencyjnymi. Dokumenty dołączone do aktu notarialnego (wypis i wyrys z rejestru gruntów, zaświadczenie Wójta, studium uwarunkowań, protokół z rokowań) są dokumentami urzędowymi, ale nie mają mocy zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków - mogą być podstawą do wszczęcia postępowania aktualizacyjnego, ale nie skutkują automatyczną zmianą podstawy opodatkowania. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem NSA, w tym z wyrokiem z dnia 22 lutego 2024 r., III FSK 4325/21 dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące i organy te nie mają kompetencji do ich zmiany w postępowaniu podatkowym; zmiana taka jest możliwa tylko w odpowiednim, odrębnym postępowaniu administracyjnym i wywiera skutki na przyszłość. Wpisy widniejące w księdze wieczystej nie mogą stanowić podstawy zakwestionowania klasyfikacji gruntów dokonanej w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mają uprawnień do samodzielnej zmiany klasyfikacji ujawnionej w ewidencji ani do oceny rzeczywistego sposobu wykorzystywania gruntu - wszelkie zmiany ewidencyjne wywołują skutki jedynie na przyszłość, od momentu ich wprowadzenia do ewidencji, co w analizowanej sprawie nastąpiło dopiero w dniu 19 września 2024 r. SKO trafnie nadto zauważa, że z zebranego materiału dowodowego (w tym z aktu notarialnego z dnia 16 lutego 2024) podlegającego ocenie w sprawie wynika, że budynek dawnej szkoły był wpisany do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Jednak sam wpis do tej ewidencji nie skutkuje automatycznym zwolnieniem z podatku od nieruchomości. Konieczne jest dopełnienie formalności przewidzianych przepisami, w szczególności złożenie stosownego wniosku i wykazanie spełnienia warunków do ulgi. W przypadku braku tych działań, opodatkowanie nieruchomości następowało według dotychczasowej klasyfikacji, właściwej dla działalności gospodarczej. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.