I SA/Gd 545/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Referent Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 października 2008 r. sprawy ze skargi K. R. –P. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w na rzecz skarżącej kwotę 260,47( dwieście sześćdziesiąt 47/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (w skrócie ARiMR), po rozpatrzeniu odwołania pani K. R.-P. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów w pomniejszonej wysokości, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Pani K. R.-P. działając jako producent rolny wystąpiła w dniu 2 maja 2006 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z "Wnioskiem o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006". We wniosku zadeklarowano do płatności obszarowej m.in. działkę rolną B o powierzchni 2,23 ha. W dniu 24 sierpnia 2006 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu, w której stwierdzono rozbieżności dla działki rolnej B - pszenica, gdyż powierzchnia deklarowana wynosiła 2,23 ha, zaś powierzchnia zmierzona 2,00 ha. Powierzchnia zadeklarowana przez producenta we wniosku dla uzupełniającej płatności obszarowej wynosiła 2,73 ha, zaś powierzchnia stwierdzona podczas kontroli na miejscu wynosiła 2,50 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zgłoszonych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną podczas powyższej kontroli wyniosła 9,20%. Mając powyższe na względzie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał w dniu [...] decyzję, w której przyznał producentowi rolnemu płatność bezpośrednią do gruntów rolnych na rok 2006 pomniejszoną o kwotę 144,19 zł. Podstawą prawną zastosowanej sankcji był art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE nr L 141 z 30 kwietnia 2004 r. z późn. zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawczyni zakwestionowała wyniki kontroli podnosząc, iż protokół z czynności kontrolnych został sfałszowany. Podniosła, iż jej pełnomocnik zaakceptował jedynie grafikę, jaka została zamieszczona na protokole, kwestionował natomiast pomiar kontrolny, ponieważ odmówiono jego przeprowadzenia. Ponadto nie przedstawiono pomiaru FOTO, w oparciu o który zakwestionowano pomiar dokonany przez producenta rolnego na gruncie. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji. Dodatkowo podkreślił fakt, że wykonawca kontroli po zapoznaniu się z zarzutami odwołującego się producenta oraz ponownej weryfikacji protokołu z czynności kontrolnych, podtrzymał wyniki kontroli przeprowadzonej na terenie gospodarstwa. Wykonawca oświadczył jednocześnie, że informacje w wysłanej do producenta rolnego kopii protokołu z czynności kontrolnych nie są zarzutem na zaniżanie powierzchni, a jedynie przedstawieniem stanu faktycznego, jaki inspektorzy terenowi zastali podczas kontroli działek rolnych. Odnośnie zaś fragmentu działki rolnej B zadeklarowanej jako pszenica, który w wyniku wymoknięcia pierwotnie zasianej uprawy został przeorany i obsiany powtórnie fasolą, wykonawca kontroli poinformował, że producent powinien złożyć korektę do wniosku uwzględniającą zmianę gatunku uprawy. W zastanej sytuacji fasola mogła być jedynie i została zaliczona jako fragment działki rolnej A z uprawą warzyw. Zgodnie z procedurami wykonawca kontroli nie mógł potraktować tego fragmentu jako uprawy deklarowanej, zwłaszcza że fasola należy do niższej grupy płatności niż pszenica. Wykonawca kontroli stwierdził jednocześnie, że dokumentacja pokontrolna (cyfrowe fotografie wykonane na kontrolowanych działkach, obrys działek rolnych na szkicach terenowych) wskazują, że protokół z czynności kontrolnych został wypełniony zgodnie z ustaleniami z kontroli oraz zasadami umieszczonymi w instrukcji realizacji kontroli obszarowych i ONW, jednocześnie przedstawia stan faktyczny zastany w dniu kontroli w gospodarstwie. Dodatkowo podkreślono fakt, że w dniu 23 września 2006 r. została sporządzona notatka z omówienia wyników z kontroli na miejscu metodą FOTO, w której zawarto opinie kontrolującego inspektora i osoby reprezentującej producenta rolnego. W oparciu o powyższy dokument sporządzono protokół z kontroli, który został wysłany do beneficjenta dnia 26 października 2006 roku. Tak więc na podstawie powyższych ustaleń, w ocenie organu odwoławczego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał prawidłową decyzję o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów w pomniejszonej wysokości, w oparciu o przepisy, przywołane w sentencji zaskarżonej decyzji, skoro powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych wynosiła 2,73 ha, zaś powierzchnia, co do której wniosek został rozpatrzony wyniosła 2,50 ha. Pani K.R.-P. wniosła skargę na powyższą decyzję zarzucając organowi nieprawidłowości w zakresie czynności kontrolnych przeprowadzonych w terenie, a mianowicie odmowę sporządzenia szczegółowego pomiaru działki, celem porównania z pomiarami FOTO. Skarżąca podkreśliła, że w protokole z czynności kontrolnych jej pełnomocnik za poprawny uznał rysunek graficzny przedmiotowej działki, natomiast nie zgadzał się z dokonanym pomiarem. Jednocześnie przyznała, iż w ramach dopuszczalnego błędu pomiaru na pasie około 2,5 m szerokości w/w działki z powodu wymoknięcia pszenicy wysiana została fasola. Wyrokiem z dnia 30 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 433/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił powyższą decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in., że organy nie dokonały dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia rzeczywistej powierzchni gruntów rolnych, jak też nie dopełniły obowiązku wyjaśnienia stronie przesłanek rozstrzygnięcia. W rozważanej sprawie organy powołując się na ustalenia kontroli uznały, iż skarżąca zawyżyła powierzchnię działki B o 0,23 ha, dowodem czego były sporządzone w dniu 24 sierpnia 2006 r. ortofotomapy. Skoro w trakcie kontroli na miejscu (w terenie) pełnomocnik skarżącej kwestionował powyższy pomiar, obowiązkiem kontrolujących było dokonanie ponownego pomiaru w obecności strony lub jej pełnomocnika, za pomocą takich jednostek miary, aby rozwiać wszelkie wątpliwości w tym zakresie. Za takie nie sposób uznać natomiast mierzenie za pomocą "kroków". Sąd uznał, iż ogólnikowy zapis w notatce, że "powtórnie sprawdzono pomiar" - bez wskazania, w jaki sposób pomiaru dokonano i jakie były dokładnie jego wyniki, naruszał wskazane naczelne zasady postępowania administracyjnego. Ponadto Sąd wskazał, że wyjaśnienia wymaga również kwestia ogólnej powierzchni uprawowej, skoro wg twierdzeń strony na podstawie dokumentów powierzchnia ta wynosi 4,40 ha zaś z pomiarów satelitarnych wynika powierzchnia 4,70 ha. Sąd w powyższym wyroku nakazał organom przy ponownym rozpatrywaniu sprawy uwzględnić podniesione wyżej okoliczności, a w szczególności ustalić w sposób nie budzący wątpliwości rzeczywistą powierzchnię obu działek, objętych płatnościami bezpośrednimi, wykorzystując przy tym wszelkie dostępne środki dowodowe. W tym względzie Sąd uznał za celowe dokonanie kontroli na miejscu w celu zweryfikowania danych zawartych we wniosku, danych zawartych w rejestrze gruntów oraz danych wynikających ze zdjęć satelitarnych oraz zawiadomienie skarżącej (jej pełnomocnika) o terminie kontroli i umożliwienie mu wzięcia w niej udziału. Miało to uwidocznić dążenia organu do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz umożliwić skarżącej wypowiedzenie się co do sposobu przeprowadzenia pomiaru. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wydał w dniu [...] decyzję, w której utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 4 maja 2006 r. zostało zrobione zdjęcie sateiltarne gospodarstwa, które stanowiło podstawę do dokonania pomiarów działek rolnych zadeklarowanych przez wnioskodawczynię. Pomiar ten został dokonany w dniu 24 sierpnia 2006 r., co potwierdza protokół z czynności kontrolnych. Kontrola na miejscu metodą FOTO polega na pomiarze pola powierzchni działek rolnych nie mniejszych niż 0,1 ha na cyfrowej ortofotomapie oraz wykonaniu zdjęć w terenie potwierdzających stan faktyczny zastany w czasie wykonywania czynności kontrolnych. Po przeanalizowaniu pomiaru wraz ze zdjęciami, na skutek stwierdzenia rozbieżności z deklaracją wnioskodawczyni, przeprowadzono inspekcję w terenie, a także spotkanie z producentem (reprezentowanym przez pełnomocnika), z którego sporządzono "Notatkę z omówienia wyników kontroli na miejscu metodą foto z dnia 23.09.2006." Z treści tej notatki wynika, że producnet rolny zgodził się z obrysem, ale nie zgodził się z pomiarem i poprosił o powtórny pomiar. W części "Opinia Inspektora" znajduje się zapis, cyt: "Podczas sporządzania notatki powtórnie sprawdzono pomiar w terenie i nie stwierdzono błędu inspektorów". Odnośnie tego zapisu producent podniósł, iż pomiar ten został dokonany za pomocą kroków. Organ odwoławczy odnosząc się do tego zarzutu podkreślił, iż ARiMR nigdy nie stosowała tego sposobu pomiaru. Wyjaśnił, iż kontrole przeprowadzone przez ARiMR wykonuje się metodą inspekcji terenowej, której sposób określania powierzchni polega na wykonaniu pomiaru bezpośredniego w terenie przy użyciu taśmy mierniczej, tachometru lub pomiaru satelitarnego wykonanego przy pomocy GPS, bądź też metodą FOTO, polegającą na wektoryzacji granic działek rolnych odwzorowanych na ortofotomapie przy użyciu oprogramowania Geomedia. Pomiar bezpośredni w terenie podczas przeprowadzania kontroli metodą FOTO stosuje się wyłącznie w przypadku, gdy działka rolna nie jest widoczna na ortofotomapie, a ponadto dokładność pomiaru metodą FOTO jest większa od pomiaru wykonanego za pomocą jednofazowego odbiornika GPS. Z tych też względów przeprowadzenie kontroli metodą pomiaru satelitarnego podczas sporządzania notatki z omówienia wyników kontroli na miejscu w dniu 23 września 2006 r. byłoby nieuzasadnione. Inspektorzy, mając na względzie zastrzeżenia producenta rolnego, dokonali prześledzenia zgodności przebiegu granic w terenie i na ortofotomapie działek rolnych i nie stwierdzili rozbieżności z ortofotomapą. Organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z zaleceniami Sądu, żądaniem strony, a także celem zadośćuczynienia zasadom postępowania administracyjnego, a zwłaszcza zasadzie prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., organ dokonał ponownego pomiaru działek rolnych zawartych w deklaracji wnioskodawcy, w wyniku czego stwierdził, że pomiar dokonany w dniu 24 sierpnia 2006 r. był prawidłowy. Ustalono, iż łączna powierzchnia użytkowana rolniczo wszystkich działek rolnych, uprawnionych do jednolitej płatności obszarowej, została stwierdzona jako areał 4,97 ha, a więc większy, niż zadeklarowany przez wnioskodawczynię areał 4,78 ha. Natomiast powierzchnia zadeklarowana do uzupełniającej płatności obszarowej wynosiła 2,73 ha, a powierzchnia stwierdzona 2,50 ha. Dokonanie zatem nowego pomiaru w terenie przy użyciu "taśmy lub koziołka", o co wnioskowała strona, a co również Sąd wskazał do rozważenia, nie byłoby zasadne, gdyż kontrola taka odbywałaby się po upływie półtora roku od dokonania poprzedniej kontroli i dwóch lat od złożenia deklaracji przez producenta. Nie byłaby ona również miarodajna ze względu na fakt, że strona użytkuje rolniczo powierzchnię o areale większym, niż deklarowany we wniosku, a nieprawidłowości dotyczą tylko konkrentej uprawy, która to zresztą tylko wyjątkowo znajdowała się na określonej powierzchni, gdyż zgodnie z deklaracją producenta na spornej powierzchni zasiał on również zboże, a tylko w wyniku jego wymoknięcia zasadził fasolę, o czym nie powiadomił Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. W skardze na powyższą decyzję strona wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji, podnosząc zarzut naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 rok, Nr 153, poz.1270 z późn. zm) poprzez niezastosowanie się do wskazań zawartych w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 listopada 2007 r., I SA/Gd 433/07, oraz art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie czynności zmierzających do dokonania dodatkowych pomiarów przy zakwestionowaniu przez skarżącą wyników pomiaru metodą FOTO. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 30 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 433/07, uchylił poprzednio wydaną przez organ odwoławczy decyzję. W wyroku tym Sąd przeanalizował sposób przeprowadzenia przez organy administracyjne postępowania i doszedł do wniosku, iż w jego trakcie doszło do naruszenia naczelnych zasad postępowania administracyjnego w tym zwłaszcza zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Sąd zwrócił uwagę, iż ustalenia co do powierzchni użytkowanych działek rolnych oparte zostały na analizie ortofotomap. Skoro ustalenia te w trakcie kontroli na miejscu były kwestionowane przez producenta rolnego, obowiązkiem kontrolujących było dokonanie ponownego pomiaru w obecności strony lub jej pełnomocnika, za pomocą takich jednostek miary, aby rozwiać wszelkie wątpliwości w tym zakresie. Za takie nie sposób uznać mierzenie za pomocą "kroków". Sąd uznał także, że ogólnikowy zapis w notatce, iż "powtórnie sprawdzono pomiar" – bez wskazania w jaki sposób pomiaru dokonano i jakie były dokładnie jego wyniki, naruszało naczelne zasady postępowania administracyjnego. Sąd nakazał organowi odwoławczemu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy ustalić w sposób nie budzący wątpliwości rzeczywistą powierzchnię działek objętych płatnościami bezpośrednimi przy użyciu wszelkich dostępnych środków dowodowych. W szczególności nakazał organowi przeprowadzenie kontroli na miejscu w celu zweryfikowania danych zawartych we wniosku, danych zawartych w rejestrze gruntów oraz danych wynikających ze zdjęć satelitarnych. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 rok, Nr 153, poz.1270 z późn. zm), zwanej dalej P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle art. 153 P.p.s.a. stwierdzić należy, iż Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wiążącym go orzeczeniu sądu, co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. W szczególności organ odwoławczy nie przeprowadził kontroli na miejscu, wbrew wyraźnemu wskazaniu Sądu. Wbrew twierdzeniom wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przeprowadzenie tej kontroli nie było jedynie sugestią do rozważenia, ale nakazem, któremu organ powinien był się podporządkować. W tej sytuacji niezrozumiałe są argumenty organu, iż nie przeprowadził kontroli na miejscu, gdyż nie byłaby ona celowa ani miarodajna. Takie twierdzenie stanowi niedopuszczalną polemikę ze wskazaniami Sądu co do dalszego postępowania, wyrażonymi w prawomocnym wyroku. Jedyną czynnością, jaką organ odwoławczy podjął, było zwrócenie się do Kierownika Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR z prośbą o zajęcie stanowiska odnośnie poprawności przeprowadzonej kontroli, wyjaśnienie kwestii podniesionych przez odwołującego oraz w przypadku zaistnienia uzasadnionych przesłanek o dokonanie kontroli na miejscu (pismo z dnia 16 kwietnia 2008 r.). Następnie organ odwoławczy otrzymał w odpowiedzi pismo z dnia 18 kwietnia 2008 r., w którym Kierownik Biura Kontroli na Miejscu poinformował, że czynności kontrolne przeprowadzone w dniu 24 sierpnia 2006 r. zostały wykonane zgodnie z procedurą, a analiza dokumentacji pokontrolnej wskazuje, że brak jest podstaw do przeprowadzenia ponownej kontroli. Odmowa przeprowadzenia przez organ odwoławczy ponownej kontroli w terenie w sytuacji, gdy Sąd wyraźnie wskazał na konieczność jej przeprowadzenia, stanowiło naruszenie art. 153 P.p.s.a. Nie można też zaakceptować stwierdzenia Dyrektora ORARiMR, iż m.in. zgodnie z zaleceniami Sądu i żądaniem strony dokonał ponownego pomiaru działek rolnych. Pomiar ten według organu odwoławczego polegał na ponownym przeanalizowaniu tego samego materiału dowodowego, tj. ortofotomap i notatki z omówienia wyników kontroli na miejscu metodą FOTO z dnia 23 września 2006 r. Ponownie organ ten zakwestionował twierdzenia strony co do tego, iż pomiar w terenie został dokonany za pomocą kroków i ponownie oparł się na adnotacji inspektora o powtórnym sprawdzeniu pomiaru w terenie, ignorując tym samym ocenę Sądu wyrażoną w wyroku uchylającym poprzednio wydaną decyzję, w którym to Sąd wyraźnie odniósł się do obu tych kwestii, uznając w szczególności lakoniczną adnotację o ponownym pomiarze za niewystarczającą. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy zastosuje się do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 listopada 2007 r., I SA/Gd 433/07, w szczególności przeprowadzi kontrolę na miejscu dokładając wszelkich starań, aby ustalić stan spornej powierzchni w 2006 r. Art. 7 k.p.a. nakłada na organ obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W przedmiotowym artykule została wyrażona zasada prawdy obiektywnej. Jej treść oznacza, że obowiązkiem organu administracyjnego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie z rzeczywistym stanem, a jeżeli okaże się to niemożliwe, dokonanie ustaleń zbliżonych do stanu rzeczywistego. Zwrócić przy tym należy organowi uwagę, iż w myśl art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Możliwe jest zatem nie tylko wykorzystanie istniejącej dokumentacji (zdjęć satelitarnych oraz zdjęć wykonanych przez inspektorów w terenie), ale także przesłuchanie świadków (np. sąsiadów). Należy także umożliwić stronie wzięcie udziału w kontroli w terenie i wypowiedzenie się co do położenia spornej uprawy i zajmowanej przez nią powierzchni w 2006 r. W razie potrzeby można też stronę przesłuchać w trybie art. 86 k.p.a. Dopiero po wyczerpaniu wszelkich możliwości dowodowych organ będzie mógł przystąpić do analizy zgromadzonego materiału dowodowego i rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. Zgodnie z dyspozycją art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W trzecim punkcie wyroku Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądził od Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.