I SA/Gd 568/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. B.-C. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. K. B.-C. i M. J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości dotacji oświatowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem i podlegającej zwrotowi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. decyzję na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 grudnia 2014 r., w przedmiocie określenia wysokości dotacji oświatowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem i podlegającej zwrotowi W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała na bardzo wysoką wartość przedmiotu zaskarżenia i podkreśliła, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową i finansową skarżącej, egzekucja przedmiotowej kwoty (750.994,52 zł plus odsetki) jeszcze przed rozpoznaniem skargi spowoduje utratę płynności finansowej strony, sprowadzając ją do pozycji bankruta. Niewypłacalność będzie oznaczała w tym przypadku utratę do bieżącego regulowania należności skarżącej, która negatywnie wpłynie na ocenę jej zdolności płatniczej i kredytowej oraz możliwość otrzymania pożyczek czy kredytów. W ocenie strony fakt, że możliwość uzyskania wyroku uwzględniającego skargę w całości jest wielce prawdopodobna, przemawia za uwzględnieniem wniosku. Wnioskodawczyni podniosła także, że cała kwota zaległości została już uprzednio zabezpieczona hipoteka przymusową na majątku A. B.-C. w postaci nieruchomości o nr kw. [...] oraz o nr kw. [...]. Wnioski o zabezpieczenie dotyczyły też innej nieruchomości należącej do A. B.-C., tj. nieruchomości o nr kw. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W aktach sprawy co prawda znajdują się dokumenty przedłożone przez stronę skarżącą do wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednakże dokumenty te budzą uzasadnione wątpliwości. Na ich podstawie nie sposób ustalić jaka jest rzeczywista wysokość dochodów osiąganych przez skarżącą jak i posiadanych przez nią środków pieniężnych (co też wskazał tut. Sąd w postanowieniu z dnia 24 sierpnia 2015 r., którym odmówił przyznania prawa pomocy, oraz Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II GZ 707/15 oddalającym zażalenie strony). Tymczasem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawczyni. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie zaskarżonego aktu odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawczyni, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach w powiązaniu z ponoszonymi wydatkami. Wiarygodnych i pełnych dokumentów w tym zakresie do wniosku nie załączono. Również przekonanie strony skarżącej o wadze podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (sygn. akt FZ 358/04, niepubl.), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko skarżącego, że zaskarżone orzeczenie jest bezzasadne, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania skarżonego aktu na podstawie art. 61 p.p.s.a. Katalog przyczyn uzasadniających takie rozstrzygnięcie sądu, zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter zamknięty i nie mieści się w nim możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ze względu na subiektywne przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji. Rozstrzygając w przedmiocie wniosku sąd nie bada zasadności skargi, bada jedynie wystąpienie przytoczonych powyżej przesłanek, od których zaistnienia ustawa uzależnia możliwość wstrzymania przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie i nie przesądzając na obecnym etapie postępowania o kierunku merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia