I SA/Gd 589/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.Z i J.Z., A s.c. na pisma Agencji Rozwoju [...] S.A. w G. z dnia [...] Nr [...] i [...] Nr [...] w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] skarżąca spółka złożyła do Agencji Rozwoju [...] S.A. w G. wniosek nr [...] o dofinansowanie projektu z funduszy strukturalnych w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego (w ramach działania 3.4 Mikroprzedsiębiorstwa). Powyższy wniosek został odrzucony przez Agencję Rozwoju [...] S.A. w G. z powodów formalnych, o czym spółka została poinformowana pismem z dnia [...] (niepodjętym w terminie przez adresata), a następnie ponownie pismem z dnia [...]. J. Z. i J. Z., A s.c. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (pismem z dnia 23 maja 2007r.) skargę na decyzję w przedmiocie odrzucenia ww. wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Skargę należało jako niedopuszczalną odrzucić. Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne określony został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Obejmuje on między innymi rozpatrywanie skarg na decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.) oraz inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu z dnia 9 czerwca 2005 r. WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 782/05 (niepub.), że w każdym wypadku obowiązywania przepisu prawa administracyjnego, stwarzającego podstawy prawne dla organów administracyjnych do kształtowania władczego indywidualnych praw lub obowiązków adresatów w danej sferze – takie akty muszą przybrać formę decyzji administracyjnej. Tym samym Sąd stoi na stanowisku, iż w sytuacji, gdy nie obowiązuje żaden przepis prawa uprawniający do wydania decyzji administracyjnej, tj. brak jest wyraźnego przyzwolenia ustawodawcy do ukształtowania stosunku prawnego w drodze decyzji administracyjnej, nie można domniemywać, że możliwe jest wydanie tego rodzaju aktu przez organ, któremu zlecono wykonywanie funkcji administracji publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, iż podstawą prawną decyzji administracyjnej jest przepis prawa powierzający organowi administracji państwowej załatwienie sprawy w tej formie prawnej. Pisma niemające formy decyzji administracyjnych uznawano też za decyzje, ale jedynie wtedy, gdy pochodziły od organu administracji i jednocześnie w sposób władczy rozstrzygały o prawach lub obowiązkach prawnych osób w sprawie indywidualnej. W świetle poczynionych wywodów należy zatem rozważyć, czy wskazane przez skarżącą pisma Agencji Rozwoju [...] S.A. w G. mogą być oceniane jako, choćby wadliwe, decyzje administracyjne. W ocenie Sądu odpowiedź na postawione pytanie musi być negatywna. Wskazać należy, iż Zintegrowany Program Operacyjnego Rozwoju Regionalnego 2004-2006 jest programem realizowanym w ramach Narodowego Planu Rozwoju przyjętego ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206) – zwanej dalej ustawą o NPR. W treści tej ustawy w art. 11 ust. 1 przewidziano, iż właściwy minister albo zarząd województwa dla programów, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1-3, przygotowują po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, uzupełnienie programu uszczegóławiające system jego realizacji. Do uzupełnienia tego w myśl ust. 3 cyt. przepisu właściwy minister albo zarząd województwa załącza, między innymi zasady wyboru projektów w ramach działań, uwzględniające skalę i trwałość korzyści społecznych, gospodarczych i przestrzennych oraz efektywność wykorzystania środków finansowych. Przyjęte uzupełnienie stanowi zgodnie z art. 11 ust. 6 ustawy o NPR podstawę do wyboru projektów i zawierania umów o dofinansowanie projektów z beneficjentami przez instytucję zarządzającą, instytucję wdrażającą lub działającą w imieniu instytucji zarządzającej instytucję pośredniczącą, z zastrzeżeniem sytuacji, w której udzielenie dofinansowania następuje beneficjentowi będącemu jednocześnie instytucją zarządzającą albo instytucją pośredniczącą, a podstawą dofinansowania jest wtedy decyzja. W tej sytuacji szczegółowych warunków realizacji ZPORR poszukiwać należy w treści wydanego na podstawie art. 17 ust. 5 ustawy o NPR rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie przyjęcia Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego 2004-2006 (Dz. U. Nr 166, poz. 1745) – zwanego dalej rozporządzeniem ZPORR – jak i ustanawiającego merytoryczne kryteria wyboru projektów rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 21 czerwca 2004 r. w sprawie przyjęcia Uzupełnionego Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego 2004-2006 (Dz. U. Nr 200, poz. 2051) – zwanego dalej uzupełnieniem ZPORR. Sąd stwierdził, że w treści tych aktów brak jest przepisów, które przyznawałyby kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych instytucjom uczestniczącym w wyborze projektu finansowanego w ramach ZPORR. W załączniku do rozporządzenia ZPORR w rozdziale 8.4 określono wprawdzie etapy wyboru projektów w ramach ZPORR i w sposób ogólny opisano ich przebieg, ale odesłano jednocześnie do uszczegółowionych procedur zawartych w "Podręczniku wdrażania ZPORR". W treści Rozdziału 6 tego podręcznika zatytułowanego "nabór i ocena wniosków" określono tryb rozpatrywania projektów, które mogą być dofinansowane w ramach ZPORR. Podręcznik ten nie ma jednakże charakteru aktu normatywnego, nie można więc wspomnianych w nim decyzji rozpatrywać w kategoriach decyzji administracyjnej, a wskazany szczegółowy tryb postępowania nie ma charakteru postępowania regulowanego przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Z powyższych względów uznać należy, iż pisma skierowane do skarżącej nie tylko nie są decyzjami administracyjnymi, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., i nie jest dopuszczalna ich kontrola sądowoadministracyjna, ale tryb wyboru wniosków w ramach ZPORR w ogóle nie przewiduje wydawania decyzji administracyjnych. Sąd rozważył także, czy można zaskarżone pisma rozpatrzyć w kategorii, którą wskazano w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. – innych niż określone w § 2 pkt 1-3 tego przepisu aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd uznał, że skierowanie tych pism do skarżącej nie wiązało się z wydaniem aktu ani podjęciem czynności, o których mowa powyżej. Pisma te miały charakter informacyjny i odnosiły się do przeprowadzonego postępowania dotyczącego wyboru projektów (oceny formalnej wniosku), ale nie dotyczyły uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa przywołanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z tych względów Sąd uznał, iż wniesiona skarga podlega odrzuceniu, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.