I SA/Gd 601/14

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat A. G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – adwokat A. G. wynagrodzenie w kwocie 221,40 zł brutto (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 24 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. D. na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...]. Prawomocnym postanowieniem z dnia 14 listopada 2014 r. referendarza sądowego przyznano skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 20 listopada 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu adwokat A. G., która udzieliła pełnomocnictwa substytucyjnego adwokatowi J. M. do zastępowania jej w niniejszej sprawie. Pełnomocnik substytucyjny wniósł w dniu 9 grudnia 2014 r. skargę kasacyjną od ww. wyroku tut. Sądu. Wyrokiem z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 443/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Z protokołu rozprawy z dnia 14 marca 2017 r. wynika, że ani wyznaczona adwokat ani jej pełnomocnik substytucyjny nie brali udziału w rozprawie przed NSA. W dniu 13 czerwca 2017 r. pełnomocnik substytucyjny wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu przez adwokat A. G., jednocześnie oświadczając, że opłaty za czynności pełnomocnika z urzędu nie zostały zapłacone ani w całości ani w części. Na podstawie art. 250 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje w niniejszej sprawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm. – zwanego dalej rozporządzeniem) – z uwagi na przepisy intertemporalne zawarte w § 22 rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. oraz 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, zgodnie z którymi do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ww. rozporządzeń stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca umorzenia zaległości podatkowych. W konsekwencji w sprawie ze względu na jej przedmiot właściwa jest stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 240 zł. Zatem należne wnioskodawczyni wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że nie prowadziła sprawy w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 180 zł (75% z 240 zł), co po podwyższeniu o 23% stawkę VAT daje kwotę 221,40 zł brutto (180 zł + 41,40 zł). Z tych względów referendarz sądowy, działając na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.