I SA/Gd 603/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem zawartym w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 29 kwietnia 2015 r. (data stempla pocztowego), skarżąca K. W. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania; nie ma ona obecnie realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Ocena taka została podjęta na podstawie oświadczenia skarżącej o jej stanie rodzinnym majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie z dnia 6 maja 2015 r. (odpisów: zeznań podatkowych PIT-36 z załącznikiem PIT/B za lata 2013-2014, zawiadomień z dnia 26 sierpnia 2013 r. o wszczęciu egzekucji, z dnia 17 czerwca 2014 r. o zajęciu środków transportu oraz z dnia 11 września 2014 r. o zajęciu rachunku bankowego i zakazie wypłat, pisma wierzyciela z dnia 15 grudnia 2014 r. o rozłożeniu na raty należności z tytułu opłat za energię elektryczną, zestawienia stanu należności na dzień 2 lipca 2014 r. sporządzonych przez komornika sądowego, wydruku z rachunku bankowego, faktur za energię elektryczną za okres od listopada 2014 r. do marca 2015 r. oraz za wodę, dowodu wpłaty podatku od nieruchomości za 2015 r., a także dodatkowego oświadczenia złożonego przez córkę). Skarżąca posiada dom o powierzchni 178 m2 oraz dwa samochody ciężarowe marki [...] z 2007 r. i [...] z 2006 r., względem jej majątku prowadzona jest egzekucja (zajęciu podlegają ww. pojazdy oraz rachunek bankowy, na którym brak jest środków) – zadłużenie skarżącej wobec wierzycieli innych niż Skarb Państwa wynosi 239.978,12 zł, skarżąca od 2014 r. faktycznie zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej i od tego czasu nie uzyskuje dochodów z tego tytułu, zamieszkuje i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z córką i jej rodziną (mężem i dwójką dzieci), pozostaje na utrzymaniu córki, która ponosi opłaty związane z eksploatacją domu, koszty wyżywienia skarżącej, jej leczenia, pokrywa wydatki na zakup środków higieny oraz wszystkie inne koszty związane z zaspokojeniem podstawowych potrzeb życiowych skarżącej, nadto skarżąca otrzymuje także pomoc od byłego męża. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.