I SA/Gd 626/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 lipca 2016 r. sprawy ze skargi A z siedzibą w na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 31 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym do sądu postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie: • art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 oraz art. 62 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23) - zwanej dalej k.p.a., • art. 34 § 5 w związku z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 z późn. zm.) - zwanej dalej u.p.e., po rozpatrzeniu zażalenia, "A" Spółki z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia 9 lutego 2016 r., którym uznano za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu 7 sierpnia 2015 r. przez Dyrektora Izby Celnej o nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Organ egzekucyjny - Dyrektor Izby Celnej wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej - "A" Spółka z o.o. z siedzibą w S. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela - Dyrektora Izby Celnej w dniu 7 sierpnia 2015 r. nr [...] (obejmującego należność z tytułu kary pieniężnej w wysokości 12.000,00 zł). Podstawę prawną wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego obejmującego karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem stanowiła decyzja Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia 23 czerwca 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego - nr [...] z dnia 26 marca 2015 r. W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o w/w tytuł wykonawczy Dyrektor Izby Celnej dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Banku [...] S.A. w W., na podstawie zawiadomienia z dnia 20 sierpnia 2015 r.. W/w zawiadomienie Bank otrzymał w dniu 4 września 2015 r., odpis powyższego zawiadomienia wraz z odpisem w/w tytułu wykonawczego, doręczono zobowiązanej Spółce w dniu 2 września 2015 r. Wobec doręczenia stronie odpisu w/w tytułu wykonawczego, pismem z dnia 9 września 2015 r. zobowiązana wniosła, w ustawowym terminie, do Dyrektora Izby Celnej zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę zarzutów "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. wskazała: 1) nieistnienie obowiązku, 2) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, 3) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, 4) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu niniejszego środka zaskarżenia zobowiązana podniosła, iż kara pieniężna z tytułu urządzania gier poza kasynem nie mieści się w katalogu zaległości podatkowych, implikując brak możliwości naliczania odsetek za zwłokę, na poparcie czego powołała orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Ponadto, w sprawie doszło do wystawienia tytułu wykonawczego przez podmiot, który nie jest wierzycielem, co dowodzi naruszenia przepisu art. 27 § 1 pkt 1 (poprzez rażąco wadliwe i oznaczenie wierzyciela) oraz pkt 7 (poprzez rażąco wadliwe złożenie podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci urzędowej wierzyciela). Skarżąca stwierdza, iż w tytule wykonawczym wskazano, jako rodzaj należności - karę pieniężną - zaś zgodnie z dyspozycją przepisu art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Zatem przedmiotowy tytuł wykonawczy został wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w sytuacji, gdy jakikolwiek przepis powszechnie obowiązujący prawa nie stanowi, aby to dyrektor właściwej izby celnej był uprawniony do żądania wykonania decyzji właściwego naczelnika urzędu celnego wymierzającej karę pieniężną, o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. "A" Sp. z o.o. wskazała również na niedołączenie do tytułu wykonawczego z dnia 7 sierpnia 2015 r., dowodu doręczenia upomnienia. Skarżąca zauważyła również, iż zgodnie z dyspozycją art. 19 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dyrektor izby celnej jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowana wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do których poboru zobowiązane są organy celne na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast, zdaniem zobowiązanej żaden powszechnie obowiązujący przepis prawa nie stanowi o prawie poboru organów celnych kar pieniężnych, wymierzanych na zasadzie przepisu art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, a ustawodawca w sposób jednoznaczny w ustawie o Służbie Celnej rozróżnił wymiar od poboru, na co wskazuje przyznanie naczelnikom urzędów celnych kompetencji w zakresie: wymiaru oraz odrębnie poboru podatku akcyzowego i opłaty paliwowej; wymiaru oraz odrębnie poboru podatku od gier oraz dopłat, o których mowa w ustawie o grach hazardowych. W tej sytuacji Dyrektor Izby Celnej pismem z dnia 18 września 2015 r. wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów, zaś postanowieniem z dnia 18 września 2015 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec "A" Sp. z o.o. podstawie ww. tytułu wykonawczego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Dyrektor Izby Celnej zajął stanowisko w sprawie zarzutów zgłoszonych przez "A" Sp. z o.o. i postanowieniem z dnia 30 września 2015 r., odmówił uznania zarzutów zgłoszonych w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 7 sierpnia 2015 r., które po rozpatrzeniu wniesionego przez zobowiązaną spółkę zażalenia, zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 grudnia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej , po otrzymaniu ostatecznego postanowienia wierzyciela, postanowieniem z dnia 9 lutego 2016 r. uznał wniesione przez "A" Sp. z o.o., zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego z dnia 7 sierpnia 2015 r. za nieuzasadnione. W zażaleniu na powyższe postanowienie, Spółka ponowiła argumentację zawartą w zarzutach, zgłoszonych pismem z dnia 9 września 2015 r., a dodatkowo zgłosiła zarzuty: braku wymagalności obowiązku, błędu co do osoby zobowiązanego, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zastosowanego środka egzekucyjnego. Korzystając z tego środka ochrony prawnej "A" Sp. z o.o. wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej - po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym - nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia i utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu na wstępie organ odwoławczy wskazał, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje możliwość zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w ściśle określonych przypadkach wymienionych w art. 33 § 1 tejże ustawy; przy czym, zgodnie z art. 34 § 1 cytowanej ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zgodnie z art. 34 § 4 tej ustawy, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej , zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z ustawą Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich zgłoszonych przez zobowiązaną zarzutów. Przechodząc do oceny zgłoszonego przez "A" Sp. z o.o. zarzutu postawionego w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e. - zarzutów nieistnienia obowiązku objętego w/w tytułem wykonawczym organ odwoławczy przywołał art. 29 § 1 ww. ustawy, zgodnie z którym, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ egzekucyjny uprawniony jest zatem do oceny dopuszczalności egzekucji administracyjnej, zaś ustalenie, czy przedmiotowy tytuł wykonawczy, wystawiony w dniu 7 sierpnia 2015 r. przez Dyrektora Izby Celnej został wydany zasadnie, czy też jest wadliwy z powodu nieistnienia, nie mogło być rozstrzygnięte przez organ egzekucyjny. Merytoryczne badanie tych kwestii przez organ egzekucyjny doprowadziłoby do naruszenia prawa i wkroczenia w kompetencje innego organu administracji publicznej. Z treści ostatecznego postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 grudnia 2015 r., którym utrzymano w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji z dnia 30 września 2015 r. - w sprawie stanowiska wierzyciela - w zakresie zgłoszonego przez zobowiązaną Spółkę zarzutu nieistnienia obowiązku wynika, iż obowiązek objęty tytułem wykonawczym z dnia 7 sierpnia 2015 r., istnieje. Jak wskazał wierzyciel, obowiązek określony w w/w tytule wykonawczym jest zgodny z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, tj. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia 26 marca 2015 r., utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia 23 czerwca 2015 r. Skoro w rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny - Dyrektor Izby Celnej , (a w konsekwencji i organ odwoławczy) nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym (stosownie do przywołanego art. 29 § 1 ww. ustawy), a wierzyciel stwierdził, iż egzekwowany obowiązek wskazany w w/w tytule wykonawczym istnieje i został prawidłowo nałożony na "A" Spółkę z o.o. - to czyni to bezzasadnym zarzut zgłoszony przez zobowiązaną Spółkę pismem z dnia 9 września 2015 r. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej zauważa, że zobowiązana, wnosząc zarzut oparty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 w/w ustawy, powinna przedstawić dowody potwierdzające, że dochodzony od niej obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z określonego powodu. Konkludując powyższe organ odwoławczy ponownie podkreślił, że organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela w zakresie badania zasadności ww. przesłanek merytorycznych, w zaskarżonym rozstrzygnięciu zasadnie stwierdził, że obowiązek uregulowania kary pieniężnej istniał i spoczywał na zobowiązanej Spółce. Przechodząc zaś do oceny przesłanki zarzutu nieistnienia obowiązku w części dotyczącej odsetek za zwłokę w związku z charakterem nie podatkowym obowiązków z tytułu kar pieniężnych za urządzanie gier poza kasynem gry, zgłoszonego przez "A" Spółka z o.o. pismem z dnia 9 września 2015 r., Dyrektor Izby Skarbowej zaaprobował stanowisko organu egzekucyjnego zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu z dnia 9 lutego 2016 r.. Dyrektor Izby Celnej zasadnie przyjął jako wiążące w ww. przedmiocie - stanowisko wierzyciela i podkreślił, iż odpowiednie stosowanie do kar pieniężnych przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, o czym mowa w art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oznacza, że do przedmiotowych kar pieniężnych stosuje się unormowania Rozdziału 6 zamieszczonego w Dziale III Ordynacji podatkowej - w zakresie odsetek za zwłokę. Na poparcie argumentacji organ egzekucyjny przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Op 696/14. Przechodząc do zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej zauważa, że zbadanie wystąpienia w przedmiotowej sprawie w/w przesłanki polegać powinno na sprawdzeniu czy nie doszło do zniekształcenia w sferze przedmiotu postępowania egzekucyjnego, ujawnionego w tytule wykonawczym polegającego na tym, że obowiązek wynikający z tytułu egzekucyjnego nie jest adekwatny do obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego. Owo zniekształcenie przedmiotu postępowania egzekucyjnego może odnosić się zarówno do rodzaju egzekwowanego obowiązku, jak i innych jego parametrów, w tym daty jego powstania. Rozpatrując ten zarzut, organ stwierdził, iż w tytule wykonawczym z dnia 7 sierpnia 2015 r. w sposób właściwy i tożsamy z treścią wynikającą z orzeczeń: decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia 26 marca 2015 r. i decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia 23 czerwca 2015 r. wpisano kwotę należności do zapłaty, rodzaj należności, w polu El w/w tytułu wpisano właściwy akt normatywny, na podstawie którego wydano orzeczenie, zaś w polu E4 numery orzeczeń obu instancji, z których należność wynika. Odnosząc się do zarzutu niespełnienia w ww. tytule wykonawczym wymogów, o których mowa w art. 27 w/w ustawy organ stwierdza, iż jeżeli tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji. Na postanowienie organu egzekucyjnego o nieprzystąpieniu do egzekucji wierzycielowi, niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, przysługuje zażalenie (§ 2). Organ egzekucyjny wszczyna ponadto egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru (art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Wystawiony przez wierzyciela tytuł wykonawczy musi spełniać wymogi określone w art. 27 u.p.e.. Brak chociażby jednego z tych elementów powoduje niedopuszczalność egzekucji postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zatem analizując treść w/w tytułu wykonawczego z dnia 7 sierpnia 2015 r., pod kątem spełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e., za bezzasadne organ odwoławczy uznał zarzuty zobowiązanej Spółki w tym zakresie. W pierwszej kolejności organ odwoławczy zauważa, iż zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 1a pkt 13 u.p.e., wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Natomiast podmioty uprawnione do inicjowania postępowania egzekucyjnego zostały wskazane w art. 5 tejże ustawy. Przepis ten w § 1 pkt 1 wprowadził w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego zasadę, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej jest zawsze właściwy do orzekania organ pierwszej instancji. Wyjątek od tej zasady przewidziano w art. 5 § 1 pkt 4 powołanej ustawy, z którego wynika, że w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji - podmiotem inicjującym postępowanie egzekucyjne jest zawsze właściwy dla tego naczelnika dyrektor izby celnej. Natomiast z art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wynika, iż kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Organ odwoławczy zwraca nadto uwagę na fakt, iż z dniem 1 października 2015 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdza, iż w przedmiotowej sprawie wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej, tj. dyrektor izby celnej właściwy dla Naczelnika Urzędu Celnego , który decyzją nr [...] z dnia 26 marca 2015 r., wymierzył Spółce z o.o. "A" karę pieniężną. Ponadto organ odwoławczy zwraca uwagę, że z dniem 21 listopada 2013 r. treść art. 27 u.p.e., została zmieniona przez art. 111 pkt 14 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1289). Jak słusznie podkreślił organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu, podstawowa zmiana znowelizowanego art. 27 ww. ustawy polega na braku obowiązku dołączenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia, zaś obecnie wymóg dotyczy wskazania w tytule wykonawczym daty doręczenia upomnienia lub podstawy prawnej zwalniającej wierzyciela z tego obowiązku. W części E poz. 9 zaskarżonego tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 7 sierpnia 2015 r. wierzyciel zawarł informację o doręczeniu upomnienia zobowiązanej Spółce w dniu 14 lipca 2015 r. Przepis art. 27 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wymaga, aby tytuł wykonawczy zawierał datę wystawienia, a nadto podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. Wbrew twierdzeniu skarżącej, w część F, poz. 7 w/w tytułu wykonawczego widnieje podpis osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, co powoduje, że spełnia on wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 1 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nadto Dyrektor Izby Skarbowej poddał ocenie w/w tytuł wykonawczy z dnia 7 sierpnia 2015 r. pod kątem spełnienia przez ten dokument pozostałych wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy i nie stwierdza żadnych nieprawidłowości. Oceniając zgłoszony przez zobowiązaną Spółkę - w oparciu o art. 33 § 1 pkt 9 ww. ustawy -zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, Dyrektor Izby Skarbowej podzielać stanowisko skarżonego organu, stwierdzając, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1a pkt 7 u.p.e., organem egzekucyjnym jest organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym bądź niepieniężnym oraz zabezpieczania wykonania tych obowiązków. W myśl art. 19 § 5 ww. ustawy, dyrektor izby celnej jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do których poboru zobowiązane są organy celne na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast zgodnie z dyspozycją przepisu art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. Końcowo, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdza, że podniesione przez zobowiązaną w piśmie z dnia 18 lutego 2016 r. nowe zarzuty, tj.: brak wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 ww. ustawy), błąd co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 4 ww. ustawy), niedopuszczalność egzekucji administracyjnej oraz zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 ww. ustawy), a także wadliwość formalna tytułu wykonawczego poprzez brak określenia jakimi środkami egzekucyjnymi miałaby zostać wyegzekwowana wskazana w tytule należność - na etapie zażalenia nie mogą być rozpatrzone przez organ, bowiem termin do wniesienia zarzutów wynosił 7 dni od doręczenia przedmiotowego tytułu wykonawczego. Skoro zatem skarżąca otrzymała odpis tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 7 sierpnia 2015 r. w dniu 2 września 2015 r., to termin na wniesienie zarzutów minął w dniu 9 września 2015 r. W związku z takim rozszerzeniem treści zarzutów organ stwierdza, że po upływie terminu do ich wniesienia, nie można już uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie, skarżąca Spółka z o.o. "A" wskazując na zasadność zarzutów zgłoszonych w trybie art. 33 ww. ustawy, a w szczególności: brak podstaw prawnych do naliczania odsetek za zwłokę od zaległości, będącej karą pieniężną z tytułu urządzania gier poza kasynem, powtórzyła nadto w przedmiotowej skardze, analogicznie jak w zażaleniu z dnia 18 lutego 2016 r., nie zakwestionowaną w zgłoszonych zarzutach - okoliczność w zakresie braku wskazania we wniosku wierzyciela środków egzekucyjnych, wiążących i obligujących organ egzekucyjny do zastosowania w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym, co stanowi, zdaniem "A" Sp. z o.o., naruszenie art. 27 § 1 pkt 11 ww. ustawy. W konsekwencji w przedmiotowej skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Celnej , zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Dyrektor Izby Skarbowej - w odpowiedzi na skargę, oceniając ponownie zebrany materiał dowodowy - podtrzymał swoje stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone do sądu postanowienie odpowiada prawu. Otóż ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zwana dalej u.p.e. przewiduje możliwość zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w ściśle określonych przypadkach wymienionych w art. 33 § 1 ww. ustawy, który stanowi: "Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27 (...)". Przy czym, zgodnie z art. 34 § 1 cytowanej ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zgodnie z art. 34 § 4 tej ustawy, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. "A" Sp. z o.o. zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej do tytułu wykonawczego z dnia 7 sierpnia 2015 r., o nr [...], powołując się na przesłanki wymienione w art. 33 § 1 pkt 1, 3, 9 i 10 ww. ustawy tj. na przesłankę nieistnienia obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, a także niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 27 § 1 pkt 1, 7 ww. ustawy). W rozważanej sprawie zasadnie organ odwoławczy oceniając podniesiony w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e. zarzut nieistnienia obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym przywołał art. 29 § 1 ww. ustawy, zgodnie z którym, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ egzekucyjny uprawniony jest zatem do oceny dopuszczalności egzekucji administracyjnej, zaś ustalenie, czy tytuł wykonawczy nr [...], wystawiony w dniu 7 sierpnia 2015 r. przez Dyrektora Izby Celnej został wydany zasadnie, czy też jest wadliwy z powodu nieistnienia, nie mogło być rozstrzygnięte przez organ egzekucyjny. Merytoryczne badanie tych kwestii przez organ egzekucyjny doprowadziłoby do naruszenia prawa i wkroczenia w kompetencje innego organu administracji publicznej. Z treści natomiast ostatecznego postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 grudnia 2015 r. w sprawie stanowiska wierzyciela - w zakresie zgłoszonego przez zobowiązaną Spółkę zarzutu nieistnienia obowiązku wynika, iż obowiązek objęty tytułem wykonawczym z dnia 7 sierpnia 2015 r., istnieje. Skoro w rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny - Dyrektor Izby Celnej (a w konsekwencji i organ odwoławczy) nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym (stosownie do przywołanego art. 29 § 1 ww. ustawy), a wierzyciel stwierdził, iż egzekwowany obowiązek wskazany w ww. tytule wykonawczym istnieje i został prawidłowo nałożony na "A" Spółkę z o.o. - to czyni to bezzasadnym zarzut zgłoszony przez zobowiązaną Spółkę pismem z dnia 9 września 2015 r. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przechodząc zaś do oceny przesłanki zarzutu nieistnienia obowiązku w części dotyczącej odsetek za zwłokę - co w szczególności zasygnalizowała skarżąca w treści skargi z dnia 5 maja 2016 r. - w związku z niepodatkowym charakterem obowiązków z tytułu kar pieniężnych za urządzanie gier poza kasynem gry, Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie podtrzymał stanowisko organu egzekucyjnego zaprezentowane w postanowieniu z dnia 9 lutego 2016 r. Dyrektor Izby Celnej zasadnie przyjął jako wiążące w ww. przedmiocie - stanowisko wierzyciela i zasadnie podkreślił, iż odpowiednie stosowanie do kar pieniężnych przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, o czym mowa w art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oznacza, że do przedmiotowych kar pieniężnych stosuje się unormowania Rozdziału 6 zamieszczonego w Dziale III Ordynacji podatkowej - w zakresie odsetek za zwłokę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 22 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Op 696/14 orzekł, iż dla kwestii obowiązku naliczania odsetek za zwłokę represyjna i sankcyjna natura kar pieniężnych nie ma znaczenia. Termin płatności kary pieniężnej wynika z art. 90 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym karę pieniężną uiszcza się w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a jego bezskuteczny upływ powoduje powstanie zaległości, co w myśl art. 53 Ordynacji podatkowej skutkuje zasadnością dochodzenia odsetek za zwłokę. Powyższy pogląd sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni akceptuje i podziela. Przechodząc do zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie zauważa, że zbadanie wystąpienia w przedmiotowej sprawie ww. przesłanki polegać powinno na sprawdzeniu czy nie doszło do zniekształcenia w sferze przedmiotu postępowania egzekucyjnego, ujawnionego w tytule wykonawczym polegającego na tym, że obowiązek wynikający z tytułu egzekucyjnego nie jest adekwatny do obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego. Owo zniekształcenie przedmiotu postępowania egzekucyjnego może odnosić się zarówno do rodzaju egzekwowanego obowiązku, jak i innych jego parametrów, w tym daty jego powstania. Rozpatrując ten zarzut organ zasadnie stwierdził, iż w tytule wykonawczym z dnia 7 sierpnia 2015 r. w sposób właściwy i tożsamy z treścią wynikającą z orzeczeń: decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia 26 marca 2015 r. i decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia 23 czerwca 2015 r. wpisano kwotę należności do zapłaty, rodzaj należności, w polu E1 ww. tytułu wpisano właściwy akt normatywny, na podstawie którego wydano orzeczenie, zaś w polu E4 numery orzeczeń obu instancji, z których należność wynika. Odnosząc się do zarzutu niespełnienia w ww. tytule wykonawczym wymogów, o których mowa w art. 27 ww. ustawy, należy stwierdzić, że treść ww. dokumentu urzędowego, warunkującego wszczęcie egzekucji zawiera wszystkie elementy przewidziane w tym przepisie. W przedmiotowej sprawie wnosząca środek zaskarżenia Spółka z o.o. "A" podniosła, że wada ww. tytułu wykonawczego polega na rażąco wadliwym oznaczeniu wierzyciela oraz złożeniu podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci urzędowej wierzyciela, a także braku dołączenia dowodu doręczenia upomnienia. W odniesieniu do powyższego, nie powtarzając argumentacji organu pierwszej odwoławczego należy w pełni ją podzielić. Wierzyciel został prawidłowo określony, a z tytułu wykonawczego w części E poz. 9 jest informacja wierzyciela o doręczeniu upomnienia zobowiązanej Spółce w dniu 14 lipca 2015 r. Wbrew twierdzeniu skarżącej, w części F, poz. 7 ww. tytułu wykonawczego widnieje natomiast podpis osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, co powoduje, że spełnia on wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 1 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Za bezzasadny uznać również należało zgłoszony przez zobowiązaną Spółkę - w oparciu o art. 33 § 1 pkt 9 ww. ustawy - zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Stosownie do treści art. 1a pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organem egzekucyjnym jest organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym bądź niepieniężnym oraz zabezpieczenia wykonania tych obowiązków. W myśl art. 19 § 5 ww. ustawy, dyrektor izby celnej jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do których poboru zobowiązane są organy celne na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast zgodnie z dyspozycją przepisu art. 22- § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo uznał, że podniesione przez zobowiązaną w piśmie z dnia 18 lutego 2016 r. nowe zarzuty, tj.: brak wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 ww. ustawy), błąd co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 4 ww. ustawy), niedopuszczalność egzekucji administracyjnej oraz zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 ww. ustawy), a także wadliwość formalna tytułu wykonawczego poprzez brak określenia jakimi środkami egzekucyjnymi miałaby zostać wyegzekwowana wskazana w tytule należność - na etapie zażalenia nie mogły być rozpatrzone przez organ, bowiem termin do wniesienia zarzutów wynosił 7 dni od doręczenia przedmiotowego tytułu wykonawczego. Skoro zatem skarżąca otrzymała odpis tytułu wykonawczego z dnia 7 sierpnia 2015 r. w dniu 2 września 2015 r., to termin na wniesienie zarzutów minął w dniu 9 września 2015 r.. Po upływie terminu do wniesienia zarzutów, nie można już uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2012 r., sygn. akt II FSK 2267/10). Z tych przyczyn sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzeczono jak w wyroku. DSz