I SA/Gd 629/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 listopada 2011 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. oraz styczeń 2007 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje doradcy podatkowemu W. P. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 4.428 (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem ) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. R.M. PROWADZIŁ DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ POD FIRMĄ "A" R.M. Z SIEDZIBĄ W G. W WYNIKU PRZEPROWADZONEGO POSTĘPOWANIA NACZELNIK URZĘDU SKARBOWEGO DECYZJĄ NR [...] Z DNIA 18 LUTEGO 2010 R., OKREŚLIŁ R.M. W PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA GRUDZIEŃ 2006 R., ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE W WYSOKOŚCI [...] ZŁ ORAZ NA PODSTAWIE ART. 108 UST. 1 USTAWY VAT KWOTĘ PODATKU DO ZAPŁATY W WYSOKOŚCI [...] ZŁ, A TAKŻE DECYZJĄ NR [...] Z DNIA 18 LUTEGO 2010 R., OKREŚLIŁ R.M. W PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA STYCZEŃ 2007 R., ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE W WYSOKOŚCI [...] ZŁ ORAZ NA PODSTAWIE ART. 108 UST. 1 USTAWY VAT KWOTĘ PODATKU DO ZAPŁATY W WYSOKOŚCI [...] ZŁ. PODSTAWĘ WYDANIA TYCH DECYZJI STANOWIŁY USTALENIA DOKONANE W TOKU PRZEPROWADZONEJ KONTROLI PODATKOWEJ W ZAKRESIE PRAWIDŁOWOŚCI ROZLICZANIA PRZEZ R.M., PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA MIESIĄC GRUDZIEŃ 2006 R., I STYCZEŃ 2007 R., Z UWZGLĘDNIENIEM KWOT Z PRZENIESIENIA. ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI NA PODSTAWIE ZGROMADZONYCH W POSTĘPOWANIU DOKUMENTÓW ŹRÓDŁOWYCH, TJ. REJESTRÓW ZAKUPÓW, FAKTUR VAT USTALIŁ, ŻE W STOSUNKU DO DEKLAROWANYCH KWOT PODATKU NALICZONEGO R.M. UDOKUMENTOWAŁ W GRUDNIU 2006 R., I STYCZNIU 2007 R., PRAWO DO OBNIŻENIA PODATKU NALEŻNEGO DOWODAMI W POSTACI FAKTUR VAT OD JEDNEGO DOSTAWCY, TJ. "B" M.K., [...], UL. [...], NIP [...]. W WYNIKU POCZYNIONYCH W TOKU POSTĘPOWANIA USTALEŃ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI STWIERDZIŁ, IŻ FAKTURY NA KTÓRYCH JAKO WYSTAWCA FIGURUJE "B" SĄ W CAŁOŚCI FIKCYJNE I ZOSTAŁY WYSTAWIONE PRZEZ PODMIOT NIEISTNIEJĄCY W OBROCIE GOSPODARCZYM ORAZ DOKUMENTUJĄ ZDARZENIA, KTÓRE W RZECZYWISTOŚCI POMIĘDZY PODMIOTAMI WSKAZANYMI JAKO SPRZEDAWCA I NABYWCA NIE MIAŁY MIEJSCA. POWYŻSZE W OCENIE ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI WYCZERPUJE DYSPOZYCJĘ PRZEPISÓW ART. 88 UST. 3A PKT 1 LIT. A) ORAZ ART. 88 UST. 3A PKT 4 LIT. A) USTAWY Z DNIA 11 MARCA 2004 R., O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG (DZ. U. Z 2004 R. NR 54, POZ. 535 ZE ZM.). W POWYŻSZYM ZAKRESIE WSKAZANO, IŻ ZGODNIE Z ART. 86 UST. 1 USTAWY VAT W ZAKRESIE, W JAKIM TOWARY I USŁUGI SĄ WYKORZYSTYWANE DO WYKONYWANIA CZYNNOŚCI OPODATKOWANYCH, PODATNIKOWI, O KTÓRYM MOWA W ART. 15, PRZYSŁUGUJE PRAWO DO OBNIŻENIA KWOTY PODATKU NALEŻNEGO O KWOTĘ PODATKU NALICZONEGO, Z ZASTRZEŻENIEM ART. 114, ART. 119 UST. 4, ART. 120 UST. 17 I 19 ORAZ ART. 124. WSKAZANO, JEDNOCZEŚNIE, ŻE NIE STANOWIĄ PODSTAWY DO OBNIŻENIA PODATKU NALEŻNEGO ORAZ ZWROTU RÓŻNICY PODATKU LUB ZWROTU PODATKU NALICZONEGO FAKTURY I DOKUMENTY CELNE W PRZYPADKU GDY: - SPRZEDAŻ ZOSTAŁA UDOKUMENTOWANA FAKTURAMI LUB FAKTURAMI KORYGUJĄCYMI WYSTAWIONYMI PRZEZ PODMIOT NIEISTNIEJĄCY LUB GDY LUB NIEUPRAWNIONY DO WYSTAWIANIA FAKTUR LUB FAKTUR KORYGUJĄCYCH (ART. 88 UST. 3 A PKT 1 LIT A USTAWY VAT); - WYSTAWIONE FAKTURY, FAKTURY KORYGUJĄCE LUB DOKUMENTY CELNE STWIERDZAJĄ CZYNNOŚCI KTÓRE NIE ZOSTAŁY DOKONANE - W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ TYCH CZYNNOŚCI (ART. 88 UST. 3A PKT 4 LIT. A USTAWY VAT). KOLEJNO, ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI USTALIŁ W WYNIKU DOKONANEJ ANALIZY ZGROMADZONEGO W SPRAWIE MATERIAŁU DOWODOWEGO, ŻE "A" R.M. Z SIEDZIBĄ W G., W BADANYM OKRESIE DOKONYWAŁO SPRZEDAŻY ZŁOMU I ŚWIADCZYŁO USŁUGI W TYM M.IN. TRANSPORTOWE, USŁUGI W ZAKRESIE PRAC POMOCNICZYCH PRZY INSTALACJACH TV KABLOWEJ, INTERNETU, TELEFONÓW, POMOC PRZY WYMIANIE EKRANÓW REKLAMOWYCH ORAZ MALOWANIE KONSTRUKCJI REKLAMOWYCH, PRACE POMOCNICZE PRZY USUWANIU AWARII, POŚREDNICTWO HANDLOWE, KONTROLA STANU NOŚNIKÓW REKLAMOWYCH, USUWANIE NIELEGALNYCH ULOTEK I PLAKATÓW, DOKUMENTACJA FOTOGRAFICZNA KAMPANII REKLAMOWYCH, AKWIZYCJA MIEJSC POD TABLICE, CZYSZCZENIE I NAPRAWA TABLIC REKLAMOWYCH. ODBIORCAMI ZŁOMU STALOWEGO W BADANYM OKRESIE BYŁY FIRMY "C" SP. Z O.O. ORAZ "D". ZEBRANY W TOKU POSTĘPOWANIA MATERIAŁ DOWODOWY JEDNOZNACZNIE WSKAZAŁ, ŻE TRANSAKCJE DOTYCZĄCE SPRZEDAŻY ZŁOMU PRZEZ "A" NA RZECZ FIRM "C" I "D" MIAŁY MIEJSCE W RZECZYWISTOŚCI, CHOCIAŻ ZAKUP ZŁOMU POCHODZIŁ Z INNEGO ŹRÓDŁA, NIŻ WYNIKA TO Z DOKUMENTACJI OPARTEJ NA FIKCYJNYCH ZAKUPACH OD FIRMY "B" M.K. ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI WSKAZAŁ, IŻ PODATNIK ZAKUPIŁ ZŁOM OD FIRMY "E" T.W. BEZ POTWIERDZENIA TEGO ZAKUPU DOKUMENTACJĄ W POSTACI FAKTUR ZAKUPU. FAKT DOKONYWANIA DOSTAW ZŁOMU DO FIRM "C" I "D" PRZEZ FIRMĘ "E" ZA POŚREDNICTWEM FIRM R.M., POTWIERDZILI BEZPOŚREDNIO BĄDŹ POŚREDNIO LICZNI ŚWIADKOWIE. PONADTO USTALENIA ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI WSKAZAŁY, IŻ ODBIORCAMI USŁUG OD "A" W BADANYM OKRESIE BYŁY FIRMY "F", "G", "H", "I", "J". ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI UZNAŁ NA PODSTAWIE ZGROMADZONEGO W SPRAWIE MATERIAŁU DOWODOWEGO, ŻE PODATNIK NIE MÓGŁ WYKONAĆ PRZEDMIOTOWYCH USŁUG POMIMO, IŻ POZOSTALI ODBIORCY FAKTUR ZA USŁUGI (M.IN. "G" W.S., "F" R.T., "H" J.K., "J" SP. Z O.O.), ZEZNALI, ŻE PRZEDMIOTOWE USŁUGI ZOSTAŁY WYKONANE. WSKAZANO, IŻ R.M. NIE PRZEDŁOŻYŁ KONTROLUJĄCYM ŻADNEJ DOKUMENTACJI POTWIERDZAJĄCEJ WYKONANIE PRZEDMIOTOWYCH USŁUG PRZEZ FIRMĘ "A" (M.IN. W POSTACI KOSZTORYSÓW, ZLECEŃ, PROTOKOŁÓW ODBIORU). RÓWNIEŻ PROWADZĄCA KSIĘGI FIRM R.M. I WIĘKSZOŚCI JEGO KONTRAHENTÓW M.K. ZEZNAŁA, ŻE NIGDY NIE - WIDZIAŁA ŻADNEJ DOKUMENTACJI ZWIĄZANEJ Z PROWADZONYMI PRACAMI PRZEZ FIRMĘ SKARŻĄCEGO. PONADTO POMIMO, IŻ ODBIORCY FAKTUR ZA USŁUGI POTWIERDZILI ICH WYKONANIE, TO NIE POTRAFILI WSKAZAĆ KTO JE FAKTYCZNIE WYKONAŁ. RÓWNIEŻ PRZESŁUCHIWANI NA OKOLICZNOŚĆ ŚWIADCZENIA PRZEDMIOTOWYCH USŁUG PRACOWNICY FIRM NA RZECZ KTÓRYCH WYSTAWIANE BYŁY FAKTURY PRZEZ FIRMĘ "A" NIE POTWIERDZILI ICH WYKONANIA PRZEZ PRACOWNIKÓW PODATNIKA JAK RÓWNIEŻ ZEZNALI, IŻ NIE ZNAJĄ I NIE SŁYSZELI O R.M. BĄDŹ FIRMIE "A". ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI UZNAŁ RÓWNIEŻ ZA NIEWIARYGODNE DOKONYWANIE W WIELU PRZYPADKACH PŁATNOŚCI ZA WYKONANE USŁUGI W GOTÓWCE POPRZEZ PRZEKAZYWANIE JEJ OSOBIE NIEZNANEJ Z NAZWISKA BEZ ŻĄDANIA POTWIERDZENIA ODBIORU GOTÓWKI. TO SAMO DOTYCZY BRAKU DOKUMENTACJI W ZAKRESIE PROWADZONYCH PRAC JAK RÓWNIEŻ SPOSOBU PRZEKAZYWANIA ZLECENIA I INFORMOWANIA O WYKONYWANIU PRAC TJ. KONTAKTOWANIU SIĘ Z OSOBAMI NIEZNANYMI Z NAZWISKA. W TYM ZAKRESIE WSKAZANO, IŻ W ODNIESIENIU DO FAKTUR VAT SPRZEDAŻY WYSTAWIONYCH W GRUDNIU 2006 R., I STYCZNIU 2007 R., PRZEZ R.M. ANALIZA MATERIAŁU DOWODOWEGO WSKAZUJE, ŻE ZA RZETELNE ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI UZNAŁ JEDYNIE FAKTURY VAT DOKUMENTUJĄCE SPRZEDAŻ TOWARU W POSTACI ZŁOMU NA RZECZ FIRM "C" SP. Z O.O., ORAZ "D", NATOMIAST POZOSTAŁE WYSTAWIONE W TYM OKRESIE I UJĘTE W EWIDENCJI FAKTURY VAT SPRZEDAŻY UZNANO ZA NIERZETELNE, BOWIEM JAK WYKAZANO NIE DOKUMENTUJĄ ONE FAKTYCZNYCH ZDARZEŃ GOSPODARCZYCH. ZATEM NIE DOKUMENTUJĄ CZYNNOŚCI PODLEGAJĄCYCH OPODATKOWANIU W ROZUMIENIU ART. 5 UST. 1 PKT 1 USTAWY VAT Z 11 MARCA 2004 R., O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ORAZ NIE RODZĄ OBOWIĄZKU PODATKOWEGO, O KTÓRYM MOWA W ART. 29 UST. 1 USTAWY I NIE PODLEGAJĄ ROZLICZENIU NA ZASADACH OKREŚLONYCH DLA FAKTUR VAT WYSTAWIANYCH W TRYBIE ART. 106 UST. 1 USTAWY VAT. PONADTO ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI W ZWIĄZKU Z USTALENIEM, ŻE R.M. WYSTAWIAŁ TZW. "PUSTE" FAKTURY W IMIENIU "A" NA RZECZ "F", "G", "J", "I" I "H" OKREŚLIŁ NA PODSTAWIE ART. 108 UST. 1 USTAWY VAT OBOWIĄZEK ZAPŁATY PODATKU WYKAZANEGO W FAKTURACH WYSTAWIONYCH NA RZECZ TYCH FIRM. ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI MAJĄC NA UWADZE POWYŻSZE STWIERDZIŁ, IŻ SAM FAKT WYSTAWIENIA PRZEZ PODATNIKA FAKTUR I WYKAZANIA PODATKU NALEŻNEGO, SPOWODOWAŁ POWSTANIE OBOWIĄZKU JEGO ZAPŁATY, ALBOWIEM ZDARZENIEM RODZĄCYM OBOWIĄZEK ZAPŁATY DANEJ KWOTY, ZGODNIE Z TYM PRZEPISEM, NIE JEST WYKONANIE OKREŚLONEJ CZYNNOŚCI, ALE SAM FAKT WYSTAWIENIA FAKTURY, W KTÓREJ ZOSTAŁA WYKAZANA KWOTA PODATKU. TYM SAMYM FAKTURY NIEDOKUMENTUJĄCE FAKTYCZNYCH TRANSAKCJI RODZĄ OBOWIĄZEK ZAPŁATY WYKAZANEGO W NICH PODATKU NALEŻNEGO W ŚWIETLE TREŚCI ART. 108 UST. 1 USTAWY VAT. PODKREŚLONO, ŻE OBOWIĄZEK ZAPŁATY PODATKU NIE POWSTAŁ W ZWIĄZKU Z WYKONANIEM CZYNNOŚCI PODLEGAJĄCYCH OPODATKOWANIU PODATKIEM OD TOWARÓW I USŁUG, LECZ Z TYTUŁU WYSTAWIENIA FAKTUR VAT W TRYBIE ART. 108 UST. 1 USTAWY. PISMAMI Z DNIA 6 MARCA 2010 R. R.M., ZŁOŻYŁ ODWOŁANIA OD DECYZJI NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO NR [...] NR [...] Z DNIA 18 LUTEGO 2010 R., W PRZEDMIOCIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ODPOWIEDNIO ZA GRUDZIEŃ 2006 R., I STYCZEŃ 2007 R., WNOSZĄC O UCHYLENIE ZASKARŻONYCH DECYZJI PRZEKAZANIE SPRAWY ORAZ ZLECENIE UZUPEŁNIENIA MATERIAŁÓW ORGANOWI, KTÓRY WYDAŁ DECYZJE. PRZEDMIOTOWEMU ROZSTRZYGNIĘCIU STRONA, ZARZUCIŁA NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA PROCESOWEGO I MATERIALNEGO, TJ.: • ART. 122 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA, POPRZEZ WADLIWE DZIAŁANIA PROCEDURALNE W ZBIERANIU MATERIAŁU DOWODOWEGO, A TYM SAMYM NIEWYJAŚNIENIE STANU FAKTYCZNEGO W PROWADZONYM POSTĘPOWANIU CO W KONSEKWENCJI DOPROWADZIŁO DO NARUSZENIA ZASADY PRAWDY OBIEKTYWNEJ; • ART. 123 § 1 W/WYM. USTAWY, POPRZEZ ZANIECHANIE ZAPEWNIENIA STRONIE CZYNNEGO UDZIAŁU W TOCZĄCYM SIĘ POSTĘPOWANIU ORAZ DOŁĄCZENIU DO POSTĘPOWANIA MATERIAŁÓW PROCESOWYCH WYTWORZONYCH BEZ UDZIAŁU STRONY I POWIADOMIENIA JEJ O TAKIEJ CZYNNOŚCI; • ART. 121 § 1 W/WYM. USTAWY, POPRZEZ ZNIWECZENIE ZASADY ZAUFANIA DO ORGANÓW PODATKOWYCH; • ART. 86 USTAWY O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG (DZ. U. Z 2004 R. NR 54, POZ. 535 ZE ZM.). DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ DECYZJĄ Z DNIA 28 KWIETNIA 2011 R., UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJE NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO NR [...] I NR [...] Z DNIA 18 LUTEGO 2010 R., W PRZEDMIOCIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA MIESIĄC GRUDZIEŃ 2006 R., I ODPOWIEDNIO STYCZEŃ 2006 R., ORAZ OKREŚLAJĄCE ZA TE OKRESY NA PODSTAWIE ART. 108 UST. 1 USTAWY VAT OBOWIĄZEK ZAPŁATY PODATKU WYKAZANEGO W WYSTAWIONYCH FAKTURACH W RÓWNOWARTOŚCI KWOT W NICH WYKAZANYCH. PISMEM Z DNIA 26 MAJA 2011 R. R.M. WNIÓSŁ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU SKARGĘ NA TĘ DECYZJĘ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ, WNOSZĄC O UCHYLENIE JEJ W CAŁOŚCI ORAZ POPRZEDZAJĄCEJ JĄ DECYZJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI. ZASKARŻONEJ DECYZJI ZARZUCONO NARUSZENIE PRZEPISÓW USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997 ROKU ORDYNACJA PODATKOWA (DZ. U. Z 2005 R. NR 8, POZ. 60 ZE ZM.): - ART. 122 TJ. NARUSZENIE PRAWDY OBIEKTYWNEJ POPRZEZ WADLIWE DZIAŁANIA PROCEDURALNE W ZBIERANIU MATERIAŁU DOWODOWEGO A TYM SAMYM NIE WYJAŚNIENIE STANU FAKTYCZNEGO MAJĄCEGO ISTOTNE ZNACZENIE DLA ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY W PROWADZONYM POSTĘPOWANIU PODATKOWYM I ODWOŁAWCZYM, A TAKŻE WPROWADZENIE DO TEGOŻ POSTĘPOWANIA ZASAD OBOWIĄZUJĄCYCH W POSTĘPOWANIU CYWILNYM A W SZCZEGÓLNOŚCI NARUSZENIE ZASADY KONTRADYKTORYJNOŚCI POPRZEZ WPROWADZENIE RÓWNOŚCI STRON W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM; - ART. 123 § 1 I ART. 190 § 1 I 2 POPRZEZ CELOWE ZANIECHANIE ZAPEWNIENIA STRONIE CZYNNEGO UDZIAŁU W TOCZĄCYM SIĘ POSTĘPOWANIU I TENDENCYJNYM DOŁĄCZANIU DO TEGOŻ POSTĘPOWANIA MATERIAŁÓW I DOWODÓW PROCESOWYCH WYTWORZONYCH CELOWO BEZ UDZIAŁU STRONY JAK RÓWNIEŻ BEZ POWIADAMIANIA JEJ KAŻDORAZOWO O WYKONYWANIU TAKICH CZYNNOŚCI; - ART. 121 § 1 POPRZEZ ZNIWECZENIE ZASADY ZAUFANIA DO ORGANÓW PODATKOWYCH; - ART. 188 POPRZEZ NIEUWZGLĘDNIENIE WNIOSKÓW DOWODOWYCH STRONY, MAJĄCYCH ISTOTNE ZNACZENIE DLA OSTATECZNEGO ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY; - ART. 191 POPRZEZ PRZEKROCZENIE ZASADY SWOBODNEJ OCENY DOWODÓW W TEN SPOSÓB, ŻE ORGAN DOKONUJĄC OCENY DOWODÓW DOKONAŁ TEGO W SPOSÓB JEDNOSTRONNY POLEGAJĄCY NA TYM, ŻE OPARŁ SIĘ TYLKO I WYŁĄCZNIE NA WĄTPLIWYCH DOWODACH ZWIĄZANYCH Z DZIAŁALNOŚCIĄ "A" Z FIRMĄ "B". UZASADNIAJĄC POWYŻSZE R.M. WSKAZAŁ, IŻ ANALIZA UZASADNIENIA FAKTYCZNEGO TREŚCI ZAKWESTIONOWANEJ DECYZJI OSTATECZNEJ BUDZI POWAŻNE WĄTPLIWOŚCI PROCEDURALNE I PROWADZI DO WNIOSKU, ŻE WYDANO JĄ Z NARUSZENIEM PRAWA, A W NIEKTÓRYCH PRZYPADKACH Z RAŻĄCYM NARUSZENIEM PRAWA ORAZ WPROWADZONO W UZASADNIENIU DECYZJI ELEMENTY PRAWA CYWILNEGO, MIESZAJĄC JE Z PROCEDURĄ PODATKOWĄ. W OCENIE SKARŻĄCEGO ANALIZA MATERIAŁU DOWODOWEGO W ODNIESIENIU DO TRANSAKCJI POMIĘDZY "A", A "B" M.K. WSKAZUJE NA STRONNICZOŚĆ ORGANU PODATKOWEGO I DĄŻENIE ZA WSZELKĄ CENĘ DO UDOWODNIENIA FIKCYJNOŚCI TRANSAKCJI POMIĘDZY TYMI PODMIOTAMI. O POWYŻSZYM ŚWIADCZY, WEDŁUG SKARŻĄCEGO, PRZYJMOWANIE ZASADNOŚCI I WIARYGODNOŚCI ZEZNAŃ M.K. JAKO JEDYNEGO DOWODU W TEJ MATERII. NIE DOKONANO PRZESŁUCHANIA ŚWIADKA W OBECNOŚCI PODATNIKA TAK, ABY UMOŻLIWIĆ STRONIE ZADAWANIE PYTAŃ ŚWIADKOWI. POMIMO PRZEDŁOŻENIA FAKTUR ZAKUPU ORGAN PODATKOWY DOMAGAŁ SIĘ PRZEDŁOŻENIA INNYCH DOWODÓW NA POTWIERDZENIE TYCH TRANSAKCJI, CO W OCENIE SKARŻĄCEGO JEST NADINTERPRETACJĄ ORGANU PODATKOWEGO. SKARŻĄCY WSKAZAŁ, IŻ NIEZROZUMIAŁYM JEST, DLACZEGO ORGAN PODATKOWY DAJE WIARĘ WŁAŚCICIELOWI "B", A ARGUMENTY STRONY UZNAJE ZA BEZZASADNE. PONADTO W SKARDZE ODNIESIONO SIĘ DO WYNIKAJĄCEJ Z POSTANOWIEŃ PRZEPISÓW WSPÓLNOTOWYCH FUNDAMENTALNEJ CECHY PODATKU OD WARTOŚCI DODANEJ JAKĄ JEST NEUTRALNOŚĆ PODATKU WSKAZUJĄC, ŻE REALIZACJA TEGO POSTULATU UMOŻLIWIA PODATNIKOWI POMNIEJSZENIE PODATKU NALEŻNEGO O PODATEK NALICZONY. ZATEM ODMÓWIENIE PRAWA DO ODLICZENIA PODATKU NALICZONEGO Z FAKTUR VAT WYSTAWIONYCH PRZEZ "B" BYŁO DZIAŁANIEM SPRZECZNYM Z PRAWEM WSPÓLNOTOWYM. W OCENIE SKARŻĄCEGO ZEBRANY MATERIAŁ DOWODOWY W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM ORAZ ODWOŁAWCZYM BEZSPRZECZNIE DOWODZI, ŻE ORGANY TE STARAJĄ SIĘ UDOWODNIĆ FAKTY NIEKORZYSTNE DLA STRONY, PODCZAS GDY SAM SKARŻĄCY MUSI WYKAZYWAĆ FAKTY PRZEMAWIAJĄCE ZA SWOIM STANOWISKIEM. ORGAN PODATKOWY PROWADZĄCY POSTĘPOWANIE POWINIEN DOKŁADNIE USTALIĆ WSZELKIE ISTOTNE, A WIĘC MAJĄCE WPŁYW NA TREŚĆ ROZSTRZYGNIĘCIA, OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE I W ZASADZIE CIĘŻAR DOWODU W TYM ZAKRESIE OBCIĄŻA ORGAN PODATKOWY. DALEJ SKARŻĄCY PODNOSI, IŻ KONTRADYKTORYJNOŚĆ WŁAŚCIWA DLA DOCHODZENIA PRAW PRYWATNYCH NIE JEST W ŻADNYM RAZIE WŁAŚCIWA W SYTUACJI WŁADCZEJ RELACJI POMIĘDZY ORGANEM PAŃSTWOWYM A JEDNOSTKĄ. OBOWIĄZEK DOWODZENIA OKREŚLONYCH FAKTÓW PRZEZ STRONĘ MUSI WYNIKAĆ Z OKREŚLONEJ PODSTAWY PRAWNEJ, W TYM PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO MATERIALNEGO. ZATEM W OCENIE SKARŻĄCEGO ORGAN PODATKOWY PRZERZUCAJĄC CIĘŻAR DOWODZENIA NA STRONĘ RAŻĄCO NARUSZA PRZEPISY PRAWA PODATKOWEGO. KOLEJNO SKARŻĄCY WSKAZUJE, IŻ ANALIZA FORMALNEGO UZASADNIENIA PRZEDMIOTOWEJ DECYZJI WSKAZUJE WPROST NA NARUSZENIE NORM PRAWNYCH ZAWARTYCH W ART. 123 § 1 I ART. 190 § 1 I 2 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA, POPRZEZ CELOWE ZANIECHANIE ZAPEWNIENIA STRONIE CZYNNEGO UDZIAŁU W TOCZĄCYM SIĘ POSTĘPOWANIU ORAZ TENDENCYJNYM DOŁĄCZENIU DO TEGO POSTĘPOWANIA DOWODÓW WYTWORZONYCH CELOWO BEZ UDZIAŁU STRONY, JAK RÓWNIEŻ BEZ POWIADAMIANIA STRONY O ICH WYKONYWANIU. SKARŻĄCY WSKAZAŁ RÓWNIEŻ, ŻE DO POSTĘPOWANIA WŁĄCZONO MATERIAŁY WYTWORZONE PRZEZ ABW (W TYM PROTOKOŁY ZEZNAŃ ŚWIADKÓW) BEZ UDZIAŁU STRONY ORAZ WSKAZAŁ, ŻE ORGAN PODATKOWY POWIADAMIAŁ PODATNIKA O WYKONYWANIU CZYNNOŚCI PROCESOWYCH MAJĄC WIEDZĘ, ŻE Z POWODÓW CZYSTO FORMALNYCH (PRZEBYWANIE W ARESZCIE) STRONA BRAĆ UDZIAŁU W TYCH CZYNNOŚCIACH NIE MOGŁA. SKARŻĄCY PODKREŚLA, ŻE NIE PRÓBOWANO NAWET UDOSTĘPNIĆ MU MOŻLIWOŚĆ UCZESTNICTWA PRZY WYKONYWANIU DANEJ CZYNNOŚCI, A NASTĘPNIE ZARZUCANO, IŻ MIMO PRAWIDŁOWEGO POWIADOMIENIA SKARŻĄCY NIE BRAŁ UDZIAŁU W TYCH CZYNNOŚCIACH. KOLEJNO SKARŻĄCY PODNOSI, IŻ DALSZA ANALIZA FAKTYCZNEGO UZASADNIENIA WYDANEJ DECYZJI CAŁKOWICIE ZNIWECZYŁA JEGO ZAUFANIE DO ORGANÓW PODATKOWYCH Z UWAGI NA: ZBYT DŁUGI OKRES PROWADZENIA POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO, ŚWIADCZĄCY O CELOWYM PRZEDŁUŻANIU CZASU JEGO TRWANIA ALBO WYJĄTKOWĄ NIEUDOLNOŚĆ SZYBKIEGO ZAKOŃCZENIA WBREW ZASADZIE EKONOMIKI PROCESOWEJ W SPRAWACH OCZYWIŚCIE PROSTYCH, A TAKŻE KILKAKROTNE PRZEDŁUŻANIE TERMINU ZAKOŃCZENIA POSTĘPOWANIA PRZEZ ORGAN PODATKOWY POMIMO ŚWIADOMOŚCI, ŻE DŁUGI CZAS TRWANIA POSTĘPOWANIA UTRUDNIA STRONIE I POSZCZEGÓLNYM KONTRAHENTOM ODTWORZENIE ZDARZEŃ GOSPODARCZYCH, JAK RÓWNIEŻ NIE KIEROWANIE SIĘ ORGANU PODATKOWEGO W TOKU POSTĘPOWANIA PODSTAWOWYMI ZASADAMI WYSZCZEGÓLNIONYMI W DZIALE IV ROZDZ. 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA, A W SZCZEGÓLNOŚCI - BRAK DĄŻENIA DO USTALENIA PRAWDY MATERIALNEJ. W OBROCIE POMIĘDZY FIRMĄ "B" A "A" POPRZESTANIE NA PRZESŁUCHANIU WŁAŚCICIELA FIRMY "B", PIŚMIE Z URZĘDU SKARBOWEGO I KILKU PROTOKOŁACH PRZESŁUCHANIA ŚWIADKÓW, Z KTÓRYCH NIC KONKRETNEGO NIE WYNIKA ORAZ ZANIECHANIU KONFRONTACJI POMIĘDZY WŁAŚCICIELEM FIRMY, A SKARŻĄCYM. STRONA UPATRYWAŁA RÓWNIEŻ NARUSZENIE PRAWA W PRZYJĘCIU PRZEZ ORGAN PODATKOWY ZA PODSTAWĘ WYJAŚNIENIA PRAWDY MATERIALNEJ UNORMOWANIA ZAWARTEGO W PRAWIE CYWILNYM, A NIE PODATKOWYM, CHOCIAŻBY W ZAKRESIE KONTRADYKTORYJNOŚCI, JAK RÓWNIEŻ W NIE ZAPEWNIENIU STRONIE CZYNNEGO UDZIAŁU W TOCZĄCYM SIĘ POSTĘPOWANIU PODATKOWYM ORAZ WYTWARZANIE DOWODÓW WEDŁUG WŁASNEGO UZNANIA BEZ OKREŚLENIA PODSTAWY PRAWNEJ TAKIEGO POSTĘPOWANIA. KOLEJNO SKARŻĄCY KWESTIONUJE USTALENIA ORGANU W ZAKRESIE TRANSAKCJI Z FIRMAMI "G", "H", "J" I "I" STWIERDZAJĄC, ŻE STANOWISKO ORGANU ODNOŚNIE FIKCYJNOŚCI TRANSAKCJI Z PODMIOTAMI NIE ZOSTAŁO POPARTE ŻADNYMI DOWODAMI POZA PROTOKOŁAMI Z PRZESŁUCHAŃ ŚWIADKÓW. ŻADEN PROTOKÓŁ PRZESŁUCHANIA ŚWIADKA W SPOSÓB JEDNOZNACZNY NIE STWIERDZA, ŻE CZYNNOŚCI TAKIE NIE ZOSTAŁY WYKONANE PRZEZ FIRMĘ "A". W SKARDZE PODNIESIONO TAKŻE, IŻ OKOLICZNOŚCIĄ MAJĄCĄ PODSTAWOWE ZNACZENIE W SPRAWIE JEST FAKT, ŻE PRZESŁUCHIWANY (R.M.) PRZEZ ABW NIE ODNIÓSŁ SIĘ DO KONKRETNYCH FAKTUR, A CO ZA TYM IDZIE ZEZNANIA SKARŻĄCEGO NIE MOGĄ POTWIERDZAĆ, IŻ NIE WYKONYWAŁ ON PRAC NA RZECZ INNYCH PODMIOTÓW. PONADTO ZEZNANIA TE BYŁY ZŁOŻONE W OKOLICZNOŚCIACH SZCZEGÓLNYCH, MOGĄCYCH WYŁĄCZYĆ ŚWIADOME DZIAŁANIE SKARŻĄCEGO. DALEJ SKARŻĄCY STWIERDZIŁ, IŻ KURIOZALNYM JEST FAKT, ŻE TO JEGO ZEZNANIA STAŁY SIĘ PODSTAWĄ U ORGANÓW PODATKOWYCH DO KWESTIONOWANIA CAŁEGO OBROTU JEGO FIRMY Z KONTRAHENTAMI, CO JEST KOLEJNYM DOWODEM WYBIÓRCZOŚCI I MATACTWA ORGANÓW PODATKOWYCH W KIERUNKU UZNANIA ZA WSZELKĄ CENĘ, ŻE FAKTURY WYSTAWIANE PRZEZ "A" SĄ FIKCYJNE. WSKAZANO RÓWNIEŻ, IŻ Z ZEZNAŃ SKARŻĄCEGO ZŁOŻONYCH PODCZAS PRZESŁUCHANIA W SIEDZIBIE UKS WYNIKA, ŻE ROBOTY BYŁY WYKONANE. R.M. WSKAZAŁ, ŻE NIE POSIADAJĄC MOCY PRZEROBOWYCH POSŁUGIWAŁ SIĘ WYKONANIEM, "NA CZARNO" BEZ FORMALNEGO LEGALIZOWANIA STOSUNKU PRACY, CZY TEŻ INNĄ UMOWĄ. WYKONYWANE PRACE NALEŻAŁY DO PRAC NIESKOMPLIKOWANYCH, NIE WYMAGAŁY JAKIEJKOLWIEK WIEDZY ZATEM WYKONAĆ MÓGŁ JE KAŻDY BEZROBOTNY. OKOLICZNOŚCIĄ BEZSPORNĄ W OCENIE SKARŻĄCEGO JEST FAKT, ŻE "A" DZIAŁAŁA LEGALNIE (BYŁA ZAREJESTROWANA, POSIADAŁA KSIĘGOWOŚĆ, SKŁADAŁA DEKLARACJE I ZEZNANIA PODATKOWE, PROWADZIŁA SZEROKĄ DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ). SKARŻĄCY WSKAZUJE, IŻ Z UWAGI NA SZEROKĄ DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ PRACOWNICY JEGO FIRMY NIE MUSIELI WIEDZIEĆ O WYKONYWANIU NIESKOMPLIKOWANYCH I PROSTYCH USŁUG TYM BARDZIEJ, ŻE NIE BYŁY ONE WYKONYWANE PERMANENTNIE LECZ DORAŹNIE. ZATEM PRZESŁUCHANIA PRACOWNIKÓW FIRMY SKARŻĄCEGO W JEGO OCENIE NIE SĄ WYSTARCZAJĄCYMI DOWODAMI POTWIERDZAJĄCYMI FIKCYJNOŚĆ OBROTU. REASUMUJĄC, SKARŻĄCY STWIERDZIŁ, ŻE ORGAN PODATKOWY POPRZEZ DZIAŁANIA NIE POPARTE OBIEKTYWNYMI DOWODAMI W SPOSÓB ŚWIADOMY NARUSZYŁ ZASADĘ ZAUFANIA DO ORGANÓW PODATKOWYCH. WYDANIE NATOMIAST DECYZJI NA PODSTAWIE TAK NIEOBIEKTYWNYCH DOWODÓW, W CZĘŚCI WZAJEMNIE SIĘ WYKLUCZAJĄCYCH, JEST WYSTARCZAJĄCYM POWODEM DO UZNANIA ZASADNOŚCI SKARGI. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ, WNOSZĄC O JEJ ODDALENIE, PODTRZYMAŁ DOTYCHCZASOWE STANOWISKO W SPRAWIE. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: NA WSTĘPIE ROZWAŻAŃ NALEŻY WSKAZAĆ, ŻE ZGODNIE Z ART. 1 § 1 I 2 USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2002 R. - PRAWO O USTROJU SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH (DZ. U. NR 153, POZ. 1269 ZE ZM.), SĄDY ADMINISTRACYJNE SPRAWUJĄ WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI PRZEZ KONTROLĘ DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ, PRZY CZYM KONTROLA TA SPRAWOWANA JEST POD WZGLĘDEM ZGODNOŚCI Z PRAWEM. Z KOLEI PRZEPIS ART. 3 § 2 PKT 1 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. - PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270 ZE ZM.), - DALEJ JAKO "P.P.S.A.", STANOWI, ŻE KONTROLA DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ PRZEZ SĄDY ADMINISTRACYJNE OBEJMUJE ORZEKANIE W SPRAWACH SKARG NA DECYZJE ADMINISTRACYJNE. W WYNIKU TAKIEJ KONTROLI DECYZJA MOŻE ZOSTAĆ UCHYLONA W RAZIE STWIERDZENIA, ŻE NARUSZONO PRZEPISY PRAWA MATERIALNEGO W STOPNIU MAJĄCYM WPŁYW NA WYNIK SPRAWY LUB DOSZŁO DO TAKIEGO NARUSZENIA PRZEPISÓW PRAWA PROCESOWEGO, KTÓRE MOGŁOBY W ISTOTNY SPOSÓB WPŁYNĄĆ NA WYNIK SPRAWY, EWENTUALNIE W RAZIE WYSTĄPIENIA OKOLICZNOŚCI MOGĄCYCH BYĆ PODSTAWĄ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA (ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. A), B) I C) P.P.S.A.). Z PRZEPISU ART. 134 § 1 P.P.S.A., WYNIKA Z KOLEI, ŻE SĄD ROZSTRZYGA W GRANICACH DANEJ SPRAWY NIE BĘDĄC JEDNAK ZWIĄZANY ZARZUTAMI I WNIOSKAMI SKARGI ORAZ POWOŁANĄ PODSTAWĄ PRAWNĄ. WYKŁADNIA POWOŁANEGO WYŻEJ PRZEPISU WSKAZUJE, ŻE SĄD MA PRAWO ALE I OBOWIĄZEK DOKONANIA OCENY ZGODNOŚCI Z PRAWEM ZASKARŻONEGO AKTU ADMINISTRACYJNEGO, NAWET WÓWCZAS, GDY DANY ZARZUT NIE ZOSTAŁ W SKARDZE PODNIESIONY. ZASADNICZYM PRZEDMIOTEM SPORU W ROZPATRYWANEJ SPRAWIE JEST ODPOWIEDŹ NA PYTANIE, CZY ZAKWESTIONOWANE W TOKU KONTROLI FAKTURY VAT, NA KTÓRYCH JAKO WYSTAWCA WIDNIEJE "B" M.K., UL. [...],[...], W KTÓRYCH WYKAZANO SPRZEDAŻ TOWARÓW I USŁUG NA RZECZ SKARŻĄCEGO R.M., ODZWIERCIEDLAJĄ RZECZYWISTE ZDARZENIE GOSPODARCZE I CZY W ZWIĄZKU Z TYM MOGŁY STANOWIĆ PODSTAWĘ DO OBNIŻENIA PRZEZ NABYWCĘ PODATKU NALEŻNEGO? SKARŻĄCY, NIE ZGADZAJĄC SIĘ Z USTALENIAMI ORGANÓW PODATKOWYCH, PODWAŻA PRZYJĘTE ROZSTRZYGNIĘCIA, PODNOSZĄC W SKARDZE ZARZUTY O CHARAKTERZE PROCESOWYM, WSKAZUJĄC NA NARUSZENIE ART. 121 § 1, ART. 122, ART. 123 § 1, ART. 188 I ART. 190 USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997 R. - ORDYNACJA PODATKOWA (TEKST JEDN. DZ. U. Z 2005 R. NR 8, POZ. 60 ZE ZM.), POLEGAJĄCE NA WADLIWYCH DZIAŁANIACH PROCEDURALNYCH W ZBIERANIU MATERIAŁU DOWODOWEGO PROWADZĄCYCH W KONSEKWENCJI DO NIE USTALENIA STANU FAKTYCZNEGO ZGODNIE Z RZECZYWISTYM STANEM, NOTORYCZNYM ODDALANIU WNIOSKÓW DOWODOWYCH MAJĄCYCH ISTOTNE ZNACZENIE DLA ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY ORAZ POZBAWIENIE STRONY CZYNNEGO UDZIAŁU W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM I TENDENCYJNYM WŁĄCZANIU DO TEGO POSTĘPOWANIA MATERIAŁÓW I DOWODÓW PROCESOWYCH WYTWORZONYCH CELOWO BEZ UDZIAŁU STRONY. PRZECHODZĄC DO OCENY ZASADNOŚCI ZARZUTÓW SFORMUŁOWANYCH PRZEZ STRONĘ SKARŻĄCĄ W POWYŻSZYM ZAKRESIE NA WSTĘPIE NALEŻY PODKREŚLIĆ, ŻE UCHYLENIE PRZEZ SĄD ADMINISTRACYJNY DECYZJI Z POWODU NARUSZENIA PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA (ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. C) P.P.S.A.), MOŻE NASTĄPIĆ JEDYNIE WTEDY, JEŻELI TO NARUSZENIE MOGŁO MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY. A ZATEM NIE KAŻDE NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA POWODUJE KONIECZNOŚĆ WYELIMINOWANIA DECYZJI Z OBROTU PRAWNEGO. TYLKO TAKIE NARUSZENIE PRZEPISÓW, KTÓRE MOGŁO SPOWODOWAĆ, ŻE WYNIK SPRAWY MÓGŁBY BYĆ INNY, GDYBY DO TEGO NARUSZENIA NIE DOSZŁO, POWODUJE KONIECZNOŚĆ UCHYLENIA DECYZJI PRZEZ SĄD. W KONTEKŚCIE TAK POSTAWIONYCH ZARZUTÓW SKARGI NIEZBĘDNA JEST OCENA ICH ZASADNOŚCI POD KĄTEM PRAWIDŁOWOŚCI DOKONANYCH USTALEŃ FAKTYCZNYCH SPRAWY, W SZCZEGÓLNOŚCI OCENA, CZY ORGANY PODATKOWE RZETELNIE ZEBRAŁY, ROZPATRZYŁY I OCENIŁY CAŁOŚĆ MATERIAŁU DOWODOWEGO W MYŚL REGUŁ OKREŚLONYCH W ORDYNACJI PODATKOWEJ. DOPIERO BOWIEM PO PRZESĄDZENIU, ŻE STAN FAKTYCZNY USTALONY PRZEZ ORGAN PODATKOWY W ZASKARŻONEJ DECYZJI JEST PRAWIDŁOWY, MOŻNA PRZEJŚĆ DO SKONTROLOWANIA SUBSUMCJI DANEGO STANU FAKTYCZNEGO POD ZASTOSOWANE PRZEZ TEN ORGAN PRZEPISY PRAWA MATERIALNEGO. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU NIE DOPATRZYŁ SIĘ NARUSZENIA PRZEZ ORGANY PODATKOWE ART. 121 ORDYNACJI PODATKOWEJ, ALBOWIEM POSTĘPOWANIE PODATKOWE ZOSTAŁO PRZEPROWADZONE W SPOSÓB BUDZĄCY ZAUFANIE DO TYCH ORGANÓW, KTÓRE UDZIELAŁY STRONIE NIEZBĘDNYCH INFORMACJI I WYJAŚNIEŃ O PRZEPISACH PRAWA PODATKOWEGO POZOSTAJĄCYCH W ZWIĄZKU Z PRZEDMIOTEM TEGO POSTĘPOWANIA, JAK RÓWNIEŻ W SPOSÓB DOSTATECZNY WYJAŚNIŁY STRONIE PRZESŁANKI, KTÓRYMI KIEROWAŁY SIĘ PRZY ZAŁATWIENIU SPRAWY. CHYBIONY JEST RÓWNIEŻ ZARZUT NARUSZENIA ART. 122 ORDYNACJI PODATKOWEJ, ZGODNIE Z KTÓRYM W TOKU POSTĘPOWANIA ORGANY PODATKOWE PODEJMUJĄ WSZELKIE NIEZBĘDNE DZIAŁANIA W CELU DOKŁADNEGO WYJAŚNIENIA STANU FAKTYCZNEGO ORAZ ZAŁATWIENIA SPRAWY W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM. PRZEPIS TEN WYRAŻA ZASADĘ PRAWDY OBIEKTYWNEJ, JEDNĄ Z NACZELNYCH ZASAD POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO. REALIZACJI TEJ ZASADY SŁUŻĄ PRZEPISY ROZDZIAŁU 11 ZATYTUŁOWANEGO "DOWODY" W DZIALE IV ORDYNACJI PODATKOWEJ REGULUJĄCE POSTĘPOWANIE DOWODOWE, W TYM M.IN. ART. 187 § 1 NAKŁADAJĄCY NA ORGAN PODATKOWY OBOWIĄZEK ZEBRANIA I WYCZERPUJĄCEGO ROZPATRZENIA CAŁEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO. ZADANIEM ORGANÓW PODATKOWYCH JEST WIĘC TAKIE USTALENIE STANU FAKTYCZNEGO, ABY ODPOWIADAŁ ON RZECZYWISTOŚCI. PRAWIDŁOWE ROZSTRZYGNIĘCIE SPRAWY PODATKOWEJ, WIĄŻĄCE SIĘ Z WŁAŚCIWYM ZASTOSOWANIEM ODPOWIEDNICH NORM MATERIALNOPRAWNYCH, UZALEŻNIONE JEST OD UPRZEDNIEGO DOKŁADNEGO WYJAŚNIENIA STANU FAKTYCZNEGO, ZEBRANIA MATERIAŁU DOWODOWEGO ORAZ JEGO ROZPATRZENIA I SWOBODNEJ OCENY, W MYŚL REGUŁ OKREŚLONYCH W PRZEPISACH ART. 122, ART. 187 § 1 I ART. 191 ORDYNACJI PODATKOWEJ. WPRAWDZIE Z DYSPOZYCJI ART. 122 ORDYNACJI PODATKOWEJ WYNIKA OBOWIĄZEK ORGANU PODATKOWEGO DO PODEJMOWANIA WSZELKICH NIEZBĘDNYCH DZIAŁAŃ W CELU DOKŁADNEGO WYJAŚNIENIA STANU FAKTYCZNEGO SPRAWY, PRZY CZYM ZGODNIE Z ART. 235 TEJ USTAWY POWYŻSZA ZASADA WINNA BYĆ REALIZOWANA RÓWNIEŻ W POSTĘPOWANIU ODWOŁAWCZYM, NIE OZNACZA TO JEDNAK, ŻE STRONA JEST ZWOLNIONA OD WSPÓŁUDZIAŁU W REALIZACJI TEGO OBOWIĄZKU, W SZCZEGÓLNOŚCI GDY KONSTRUKCJA KONKRETNEGO PRZEPISU PODATKOWEGO PRAWA MATERIALNEGO - JAK W SPRAWIE NINIEJSZEJ - WYMUSZA NA PODATNIKU CIĘŻAR UDOWODNIENIA OKREŚLONYCH FAKTÓW. PRZENOSZĄC POWYŻSZE ROZWAŻANIA NA GRUNT PRZEDMIOTOWEGO POSTĘPOWANIA W OCENIE SĄDU NIE MOŻNA UZNAĆ, ŻE ORGANY PODATKOWE NIE PODJĘŁY NIEZBĘDNYCH DZIAŁAŃ W CELU DOKŁADNEGO WYJAŚNIENIA STANU FAKTYCZNEGO. UZNAĆ TAKŻE NALEŻY, ŻE PRAWIDŁOWO I ZGODNIE Z NORMAMI WYNIKAJĄCYMI Z ART. 187 I 191 ORDYNACJI PODATKOWEJ ORGANY ZEBRAŁY I ROZPATRZYŁY CAŁY MATERIAŁ DOWODOWY. W ORZECZNICTWIE NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO UTRWALIŁ SIĘ POGLĄD, KTÓRY SKŁAD ORZEKAJĄCY W NINIEJSZEJ SPRAWIE W PEŁNI PODZIELA, ŻE Z WYRAŻONEJ W ART. 191 ORDYNACJI PODATKOWEJ ZASADY SWOBODNEJ OCENY DOWODÓW WYNIKA, IŻ ORGAN PODATKOWY - PRZY OCENIE STANU FAKTYCZNEGO - NIE JEST SKRĘPOWANY ŻADNYMI REGUŁAMI USTALAJĄCYMI WARTOŚĆ POSZCZEGÓLNYCH DOWODÓW. ORGAN TEN, WEDŁUG SWEJ WIEDZY, DOŚWIADCZENIA ORAZ WEWNĘTRZNEGO PRZEKONANIA, OCENIA WARTOŚĆ DOWODOWĄ POSZCZEGÓLNYCH ŚRODKÓW DOWODOWYCH I WPŁYW UDOWODNIENIA JEDNEJ OKOLICZNOŚCI NA INNE (POR. WYROKI NSA: Z DNIA 20 GRUDNIA 2000 R., SYGN. AKT III SA 2547/99, PRZEGLĄD PODATKOWY 2001/5/61; Z DNIA 10 STYCZNIA 2001 R., SYGN. AKT III SA 2348/99, LEX NR 53993; I Z DNIA 29 CZERWCA 2000 R., SYGN. AKT L SA/PO 1342/99, LEX NR 43051). SWOBODNA OCENA DOWODÓW NIE OZNACZA JEDNAK SAMOWOLI ORGANU ADMINISTRACYJNEGO. ABY BOWIEM OCENĘ DOWODÓW MOŻNA BYŁO UZNAĆ ZA PRAWIDŁOWĄ, MUSI BYĆ PRZEPROWADZONA ZGODNIE Z NORMAMI PRAWA PROCESOWEGO ORAZ Z ZACHOWANIEM OKREŚLONYCH REGUŁ TEJ OCENY (POR. B. ADAMIAK, J. BORKOWSKI, KODEKS POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO. KOMENTARZ, C.H.BECK, WARSZAWA 1996, STR. 377-378). NALEŻY RÓWNIEŻ PODKREŚLIĆ, ŻE OBOWIĄZEK PODEJMOWANIA DZIAŁAŃ W CELU DOKŁADNEGO WYJAŚNIENIA STANU FAKTYCZNEGO SPRAWY ORAZ ZEBRANIA I ROZPATRZENIA W SPOSÓB WYCZERPUJĄCY CAŁEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO NIE OZNACZA, IŻ OBOWIĄZEK POSZUKIWANIA DOWODÓW CIĄŻY TYLKO NA ORGANIE PODATKOWYM. W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM OBOWIĄZUJE M.IN. ZASADA WSPÓŁDZIAŁANIA. JEŻELI PODATNIK KWESTIONUJE JAKIŚ DOWÓD CZY FAKT, TO NA PODATNIKU CIĄŻY OBOWIĄZEK UZASADNIENIA SWOJEJ RACJI (POR. WYROK WSA W WARSZAWIE Z DNIA 26 LUTEGO 2004 R., SYGN. AKT III SA 1452/02, MONITOR PODATKOWY 2004/4/5). A ZATEM CZYNNOŚCI PROCESOWE PODEJMOWANE PRZEZ ORGAN PODATKOWY W ZAKRESIE GROMADZENIA MATERIAŁU DOWODOWEGO POWINNY BYĆ WSPIERANE PRZEZ PODMIOT BIORĄCY UDZIAŁ W POSTĘPOWANIU, PONIEWAŻ SAM ORGAN NIE ZAWSZE BĘDZIE MÓGŁ OBIEKTYWNIE WYJAŚNIĆ WSZYSTKICH ISTOTNYCH OKOLICZNOŚCI SPRAWY. NIEZALEŻNIE OD TEGO RAZ JESZCZE PRZYPOMNIEĆ NALEŻY, ŻE GENERALNĄ ZASADĄ POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO JEST TO, IŻ KAŻDY, KTO Z OKREŚLONYCH FAKTÓW WYPROWADZA DLA SIEBIE KONSEKWENCJE PRAWNE, OBOWIĄZANY JEST FAKTY TE UDOWODNIĆ. MAJĄC ZATEM NA UWADZE TĘ OGÓLNĄ REGUŁĘ DOWODZENIA, JAK TEŻ CHARAKTER ZNAJDUJĄCYCH ZASTOSOWANIE W NINIEJSZEJ SPRAWIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO, STWIERDZIĆ TRZEBA, ŻE OBOWIĄZEK WYKAZANIA ZASADNOŚCI ODLICZENIA PODATKU NALICZONEGO Z FAKTUR VAT - W PRZYPADKU ZAKWESTIONOWANIA ICH POPRAWNOŚCI MATERIALNEJ - CIĄŻY NA PODATNIKU. W DZIAŁANIACH ORZEKAJĄCYCH W SPRAWIE ORGANÓW PODATKOWYCH SĄD NIE DOPATRZYŁ SIĘ RÓWNIEŻ NARUSZENIA ART. 123 § 1 I ART. 190 ORDYNACJI PODATKOWEJ. STRONA SKARŻĄCA NARUSZENIA WW. PRZEPISÓW DOPATRUJE SIĘ W UNIEMOŻLIWIENIU JEJ PEŁNEGO UCZESTNICTWA W TOCZĄCYM SIĘ POSTĘPOWANIU PODATKOWYM I TENDENCYJNYM DOŁĄCZANIU DO TEGOŻ POSTĘPOWANIA MATERIAŁÓW I DOWODÓW PROCESOWYCH WYTWORZONYCH CELOWO BEZ UDZIAŁU STRONY, JAK RÓWNIEŻ NIE POWIADAMIANIU JEJ KAŻDORAZOWO O WYKONYWANIU TAKICH CZYNNOŚCI. ODNOSZĄC SIĘ DO WW. ZARZUTÓW NALEŻY WSKAZAĆ, ŻE Z AKT SPRAWY WYNIKA, IŻ SKARŻĄCY BYŁ KAŻDORAZOWO POWIADAMIANY O PRZEPROWADZANYCH CZYNNOŚCIACH DOWODOWYCH, RÓWNIEŻ W OKRESIE TYMCZASOWEGO ARESZTOWANIA. PONADTO DOWODY ZGROMADZONE W TOKU POSTĘPOWAŃ KARNYCH, MAJĄCE ZWIĄZEK Z ZAKRESEM KONTROLI PRZEPROWADZONEJ U R.M., ZOSTAŁY WŁĄCZONE DO AKT NINIEJSZEJ SPRAWY. NALEŻY PODKREŚLIĆ, ŻE ART. 181 ORDYNACJI PODATKOWEJ ZEZWALA NA WŁĄCZENIE W POCZET MATERIAŁU DOWODOWEGO MATERIAŁY ZGROMADZONE W TOKU INNYCH POSTĘPOWAŃ, O CZYM ŚWIADCZY UŻYTE PRZEZ USTAWODAWCĘ OKREŚLENIE "W SZCZEGÓLNOŚCI". OZNACZA TO, ŻE KATALOG ŚRODKÓW DOWODOWYCH, O KTÓRYCH MOWA W TYM PRZEPISIE, MA CHARAKTER OTWARTY. A ZATEM PRAWO DO WŁĄCZENIA W POCZET MATERIAŁU DOWODOWEGO NINIEJSZEJ SPRAWY DOWODÓW ZGROMADZONYCH W RAMACH POSTĘPOWAŃ KARNYCH PROWADZONYCH PRZECIWKO SKARŻĄCEMU (NIEWĄTPLIWIE MAJĄCYCH ZWIĄZEK Z NINIEJSZĄ SPRAWĄ), WYNIKA WPROST Z PRZEPISU PRAWA, SKORO ART. 180 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ ZEZWALA JAKO DOWÓD DOPUŚCIĆ WSZYSTKO, CO MOŻE PRZYCZYNIĆ SIĘ DO WYJAŚNIENIA SPRAWY, A NIE JEST SPRZECZNE Z PRAWEM. WYKORZYSTANIE MATERIAŁÓW DOWODOWYCH PRZEPROWADZONYCH I ZGROMADZONYCH W TOKU INNEGO POSTĘPOWANIA (M.IN. KARNEGO) CO DO ZASADY NIE NARUSZA PODSTAWOWYCH ZASAD PROWADZENIA POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO, W TYM ZASADY CZYNNEGO UDZIAŁU STRONY W TYM POSTĘPOWANIU. POWTÓRZENIE OKREŚLONYCH CZYNNOŚCI DOWODOWYCH PRZEPROWADZONYCH W TOKU POSTĘPOWANIA KARNEGO STAJE SIĘ KONIECZNE JEDYNIE WÓWCZAS, KIEDY OCENA TYCH DOWODÓW, DOKONANA W POWIĄZANIU Z MATERIAŁEM DOWODOWYM ZEBRANYM W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM, UNIEMOŻLIWIA JEDNOZNACZNE I PRAWIDŁOWE USTALENIE STANU FAKTYCZNEGO W KONKRETNEJ SPRAWIE (WYROK WSA W BIAŁYMSTOKU Z DNIA 10 STYCZNIA 2008 R., SYGN. AKT L SA/BK 547/07, LEX NR 462645). W TYM MIEJSCU WARTO PRZYWOŁAĆ WYROK WSA W GDAŃSKU Z DNIA 24 CZERWCA 2008 R., SYGN. AKT L SA/GD 296/07 (LEX NR 480174), W KTÓRYM POSTAWIONO TEZĘ, ŻE ART. 190 ORDYNACJI PODATKOWEJ NIE STOI NA PRZESZKODZIE PRZEPROWADZENIU W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM DOWODU Z PROTOKOŁU PRZESŁUCHANIA W CHARAKTERZE ŚWIADKA W RAMACH INNEGO POSTĘPOWANIA. NA UWADZE NALEŻY MIEĆ TAKŻE CELOWOŚĆ ORAZ SZYBKOŚĆ POSTĘPOWANIA, CO WYNIKA Z TREŚCI ZARÓWNO ART. 122, JAK I ART. 125 ORDYNACJI PODATKOWEJ. JAK SŁUSZNIE ZAUWAŻYŁ ORGAN ODWOŁAWCZY W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ WYKORZYSTANIE PRZEZ ORGAN PODATKOWY DOWODÓW, KTÓRE ZOSTAŁY ZGROMADZONE W INNYM POSTĘPOWANIU, NIE NARUSZA ZAWARTEJ W ART. 123 ORDYNACJI PODATKOWEJ ZASADY ZAPEWNIENIA STRONIE CZYNNEGO W NIM UDZIAŁU. ISTOTNE JEST NATOMIAST, ABY STRONA MIAŁA MOŻLIWOŚĆ WYPOWIEDZENIA SIĘ CO DO PRZEPROWADZONYCH DOWODÓW. LEKTURA AKT PODATKOWYCH DOWODZI, ŻE SKARŻĄCEMU UMOŻLIWIONO WGLĄD W AKTA SPRAWY ORAZ SKŁADANIE WYJAŚNIEŃ NA KAŻDYM ETAPIE PROWADZONEGO POSTĘPOWANIA KONTROLNEGO ORAZ POSTĘPOWANIA ODWOŁAWCZEGO. O PRZYSŁUGUJĄCYM PRAWIE ZAPOZNANIA SIĘ Z ZEBRANYM MATERIAŁEM DOWODOWYM STRONA BYŁA POWIADOMIONA I Z TEGO PRAWA SKORZYSTAŁA ZARÓWNO NA ETAPIE PROWADZONEGO POSTĘPOWANIA PRZED ORGANEM PIERWSZEJ INSTANCJI, JAK I PRZED ORGANEM ODWOŁAWCZYM. PONADTO ORGAN ZGODNIE Z ART. 190 § 1 I 2 ORDYNACJI PODATKOWEJ, ZAWIADAMIAŁ (SKUTECZNIE) STRONĘ O MIEJSCU I TERMINIE PRZEPROWADZENIA DOWODU Z ZEZNAŃ ŚWIADKÓW. PODSUMOWUJĄC TĘ CZĘŚĆ ROZWAŻAŃ, W OCENIE SĄDU ORGANY PODATKOWE ZASADNIE SKONSTATOWAŁY, ŻE W ZAKRESIE UDOKUMENTOWANYM SPORNYMI FAKTURAMI STAN FAKTYCZNY SPRAWY EWIDENTNIE DOWODZI O NIELEGALNYM PROCEDERZE ICH WYSTAWIANIA I O POZORNYM CHARAKTERZE CZYNNOŚCI JE DOKUMENTUJĄCYCH. ODNOSZĄC SIĘ DO STWIERDZENIA SKRŻĄCEGO, IŻ WIĘKSZOŚĆ ZŁOMU KUPOWAŁ OD "B" ORAZ ZARZUTU, IŻ W PRZEDMIOTOWEJ KWESTII ORGANY PODATKOWE DAŁY WIARĘ M.K., UZNAJĄC ARGUMENTY STRONY ZA BEZZASADNE, NALEŻY WSKAZAĆ, IŻ W SPRAWIE NIE JEST KWESTIONOWANE, ŻE PODATNIK DOKONYWAŁ SPRZEDAŻY ZŁOMU NA RZECZ KONTRAHENTÓW. USTALENIA ODNOŚNIE FIKCYJNEGO W SENSIE PRAWNO PODATKOWYM CHARAKTERU "B" ORAZ TRANSAKCJI ZAWARTYCH POMIĘDZY TYM PODMIOTEM, A "A" UDOKUMENTOWANYCH SPORNYMI FAKTURAMI NIE ELIMINUJĄ BOWIEM OKOLICZNOŚCI, ŻE PODATNIK DYSPONOWAŁ ZŁOMEM, KTÓRY PODLEGAŁ DALSZEJ ODSPRZEDAŻY NA RZECZ "C" I "D" O CZYM ŚWIADCZĄ PROTOKOŁY Z PRZEPROWADZONYCH NA WNIOSEK NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO CZYNNOŚCI SPRAWDZAJĄCYCH U KONTRAHENTÓW KONTROLOWANEGO ORAZ PROTOKOŁY ZEZNAŃ ŚWIADKÓW. Z PRZEDMIOTOWYCH PROTOKOŁÓW WYNIKA, IŻ TRANSAKCJE DOTYCZĄCE SPRZEDAŻY ZŁOMU PRZEZ "A" MIAŁY MIEJSCE W RZECZYWISTOŚCI I DOKONANE ZOSTAŁY NA RZECZ FIRM "C" I "D". WYKAZANE W REJESTRACH SPRZEDAŻY PODATNIKA ZA GRUDZIEŃ 2006 R., I STYCZEŃ 2007 R., TRANSAKCJE SPRZEDAŻY ZŁOMU ZOSTAŁY WYKAZANE W REJESTRACH ZAKUPU TYCH FIRM, ZOBOWIĄZANIA WYNIKAJĄCE Z FAKTUR VAT ZOSTAŁY UREGULOWANE W FORMIE BEZGOTÓWKOWEJ (DOT. "C") I GOTÓWKĄ (DOT. "D"), TOWAR WEDŁUG OŚWIADCZEŃ PRZEDSTAWICIELI FIRM ZOSTAŁ DOSTARCZONY. JEDNAKŻE ZGROMADZONY W SPRAWIE MATERIAŁ DOWODOWY ŚWIADCZY, ŻE W ZAKRESIE UDOKUMENTOWANYM SPORNYMI FAKTURAMI ZAKUPU ŹRÓDŁEM POCHODZENIA ZŁOMU NIE BYŁA FIRMA "B". TO, ŻE WYSTAWIONE POD FIRMĄ "B" M.K. FAKTURY VAT POSŁUŻYŁY WPROWADZENIU DO OBROTU ZŁOMU O INNYM NIŻ WSKAZANY W SPORNYCH FAKTURACH VAT ŹRÓDLE POCHODZENIA, NIE PRZESĄDZA O ZASADNOŚCI DOKONANEGO PRZEZ PODATNIKA ODLICZENIA PODATKU. OKOLICZNOŚĆ ZAKUPU ZŁOMU POZA OBROTEM FAKTUROWYM ZNAJDUJE BOWIEM POTWIERDZENIE W ZEZNANIACH J.W. I T.W. Z FIRMY "E" ORAZ PRACOWNIKÓW FIRMY "D" I "C" M.IN. A., R., L. W ISTOCIE BOWIEM W ZAKRESIE UDOKUMENTOWANYM SPORNYMI FAKTURAMI NIE MIAŁY MIEJSCA OCZYWISTE TRANSAKCJE OBROTU ZŁOMEM POMIĘDZY STRONAMI OPISANYMI W TYCH FAKTURACH JAKO SPRZEDAWCA I NABYWCA. NATOMIAST Z USTALONYCH W SPRAWIE OKOLICZNOŚCI WYNIKA, ŻE TRANSAKCJE DOTYCZĄCE SPRZEDAŻY ZŁOMU PRZEZ "A" NA RZECZ "C" "D" MIAŁY MIEJSCE, CHOCIAŻ ZŁOM POCHODZIŁ Z INNEGO ŹRÓDŁA NIŻ WYKAZANO W ZAKWESTIONOWANYCH FAKTURACH. POWYŻSZE USTALENIA ZNAJDUJĄCE POTWIERDZENIE W ZGROMADZONYM MATERIALE DOWODOWYM BEZSPRZECZNIE WSKAZUJĄ, IŻ FAKTURY ZAKUPU OD "B" NIE ODZWIERCIEDLAJĄ RZECZYWISTYCH TRANSAKCJI POMIĘDZY PODMIOTAMI WSKAZANYMI W NICH JAKO SPRZEDAWCA I NABYWCA. STĄD ZARZUT SKARŻĄCEGO W POWYŻSZYM ZAKRESIE NIE ZNAJDUJE UZASADNIENIA. SKORO ZARZUTY STRONY SKARŻĄCEJ DOTYCZĄCE NARUSZENIA PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA ZOSTAŁY UZNANE ZA BEZZASADNE, NALEŻAŁO ZAAPROBOWAĆ STAN FAKTYCZNY USTALONY PRZEZ ORZEKAJĄCE W SPRAWIE ORGANY PODATKOWE, A W TAK USTALONYM STANIE FAKTYCZNYM NIE MOŻNA SKUTECZNIE ZARZUCIĆ, ŻE ORGANY TE NARUSZYŁY PRZEPISY PRAWA MATERIALNEGO. ZGODNIE Z ART. 86 UST. 1 USTAWY Z DNIA 11 MARCA 2004 R., O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG (DZ. U. NR 54, POZ. 535 ZE ZM.) W ZAKRESIE, W JAKIM TOWARY I USŁUGI SĄ WYKORZYSTYWANE DO WYKONYWANIA CZYNNOŚCI OPODATKOWANYCH, PODATNIKOWI, O KTÓRYM MOWA W ART. 15, PRZYSŁUGUJE PRAWO DO OBNIŻENIA KWOTY PODATKU NALEŻNEGO O KWOTĘ PODATKU NALICZONEGO, Z ZASTRZEŻENIEM ART. 114, ART. 119 UST. 4, ART. 120 UST. 17 I 19 ORAZ ART. 124. KWOTĘ PODATKU NALICZONEGO STANOWI SUMA KWOT PODATKU OKREŚLONYCH W FAKTURACH OTRZYMANYCH PRZEZ PODATNIKA Z TYTUŁU NABYCIA TOWARÓW I USŁUG (ART. 86 UST. 2 PKT 1 LIT. A) USTAWY O VAT). PRZEWIDZIANE W PRZEPISACH WW. ARTYKUŁU PRAWO JEST PODSTAWOWYM UPRAWNIENIEM PODATNIKA PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG, JEDNAKŻE UPRAWNIENIE TO MA CHARAKTER SFORMALIZOWANY, ALBOWIEM UZALEŻNIONE JEST OD SPEŁNIENIA PRZEZ PODATNIKA KILKU WARUNKÓW. WARUNKI TE SFORMUŁOWANE SĄ W USTAWIE O VAT. NA GRUNCIE STANU FAKTYCZNEGO ROZPOZNAWANEJ SPRAWY PODSTAWĄ POZBAWIENIA SKARŻĄCEGO PRAWA DO OBNIŻENIA PODATKU NALEŻNEGO O PODATEK NALICZONY WYNIKAJĄCY Z ZAKWESTIONOWANYCH FAKTUR VAT BYŁ OSTATECZNIE PRZEPIS ART. 88 UST. 3A PKT 4 LIT. A) USTAWY O VAT, ZGODNIE Z KTÓRYM NIE STANOWIĄ PODSTAWY DO OBNIŻENIA PODATKU NALEŻNEGO ORAZ ZWROTU RÓŻNICY PODATKU LUB ZWROTU PODATKU NALICZONEGO FAKTURY I DOKUMENTY CELNE W PRZYPADKU GDY WYSTAWIONE FAKTURY, FAKTURY KORYGUJĄCE LUB DOKUMENTY CELNE STWIERDZAJĄ CZYNNOŚCI, KTÓRE NIE ZOSTAŁY DOKONANE - W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ TYCH CZYNNOŚCI. JAK WSKAZANO WE WCZEŚNIEJSZEJ CZĘŚCI ROZWAŻAŃ POCZYNIONE PRZEZ ORGANY USTALENIA DOTYCZĄCE PRZEBIEGU TRANSAKCJI OPISANYCH W ZAKWESTIONOWANYCH FAKTURACH ZNAJDUJĄ PEŁNE POTWIERDZENIE W ZGROMADZONYM MATERIALE DOWODOWYM. Z USTALEŃ TYCH BEZSPRZECZNIE WYNIKA, ŻE "B" M.K. NIE DOKONAŁA DOSTAW TOWARÓW I USŁUG NA RZECZ SKARŻĄCEGO, ALBOWIEM PRZEPROWADZONE CZYNNOŚCI WYJAŚNIAJĄCE WYKAZAŁY, IŻ PODMIOT TEN NIE PROWADZIŁ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ W ZAKRESIE SPRZEDAŻY ZŁOMU I USŁUG WYKAZANYCH NA SPORNYCH FAKTURACH, NIE SKŁADAŁA DEKLARACJI VAT-7 ZA OBJĘTY POSTĘPOWANIEM OKRES, NIE DYSPONOWAŁA ODPOWIEDNIM POTENCJAŁEM GOSPODARCZYM, TJ. MAGAZYNAMI, SAMOCHODAMI, PRACOWNIKAMI. W TYM MIEJSCU NALEŻY WSKAZAĆ, ŻE Z DNIEM 1 MAJA 2004 R., KATALOG NORM PRAWNYCH OBOWIĄZUJĄCYCH W POLSCE ZOSTAŁ ROZSZERZONY O PRZEPISY PRAWA WSPÓLNOTOWEGO. ISTOTNĄ JEGO CZĘŚĆ STANOWIĄ PRZEPISY PODATKOWE, SPOŚRÓD KTÓRYCH, Z PUNKTU WIDZENIA ROZWAŻANEGO ZAGADNIENIA, NAJISTOTNIEJSZE ZNACZENIE MAJĄ DYREKTYWY REGULUJĄCE PROBLEMATYKĘ PODATKU OD WARTOŚCI DODANEJ: PIERWSZA DYREKTYWA RADY 67/227/EWG Z DNIA 11 KWIETNIA 1967 R., W SPRAWIE HARMONIZACJI USTAWODAWSTW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH DOTYCZĄCYCH PODATKÓW OBROTOWYCH (DZ. URZ. UE L Z DNIA 14 KWIETNIA 1967 R. NR 71, POZ. 1301 ZE ZM.), ORAZ SZÓSTA DYREKTYWY RADY 77/388/EWG Z DNIA 17 MAJA 1977 R., W SPRAWIE HARMONIZACJI USTAWODAWSTW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH W ODNIESIENIU DO PODATKÓW OBROTOWYCH - WSPÓLNY SYSTEM PODATKU OD WARTOŚCI DODANEJ: UJEDNOLICONA PODSTAWA WYMIARU PODATKU (DZ. URZ. DE L Z DNIA 13 CZERWCA 1977 R. NR 145, POZ. 1 ZE ZM.). ZASADNICZYMI CECHAMI PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG, WYNIKAJĄCYMI Z REGULACJI ZAWARTYCH W ART. 2 L DYREKTYWY SĄ: POWSZECHNOŚĆ OPODATKOWANIA PODATKIEM, PROPORCJONALNOŚĆ DO CENY TOWARU, NIEZALEŻNIE OD ILOŚCI TRANSAKCJI, JAKIE MAJĄ MIEJSCE W PROCESIE PRODUKCJI I DYSTRYBUCJI, PRZED ETAPEM, NA KTÓRYM PODATEK JEST POBIERANY, EKONOMICZNE OBCIĄŻENIE PODATKIEM KONSUMENTA, CO OZNACZA NEUTRALNOŚĆ PODATKU DLA PRZEDSIĘBIORCY BĘDĄCEGO PODATNIKIEM. ZASADA NEUTRALNOŚCI PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG JEST REALIZOWANA POPRZEZ UMOŻLIWIENIE PRZEDSIĘBIORCY ODLICZENIA OD OBCIĄŻAJĄCEJ GO KWOTY PODATKU NALEŻNEGO DO ZAPŁACENIA, KWOTY PODATKU NALICZONEGO ZAPŁACONEGO WCZEŚNIEJ PRZEZ PRZEDSIĘBIORCĘ PRZY ZAKUPIE TOWARÓW I USŁUG. MOŻLIWOŚĆ TAKA, WYRAŻAJĄCA FUNDAMENTALNE PRAWO PODATNIKA, WYNIKA Z ZASADNICZEJ CECHY KONSTRUKCYJNEJ TEGO PODATKU POLEGAJĄCEJ NA SAMOOBLICZENIU I OPODATKOWANIU PEŁNEJ WARTOŚCI NETTO SPRZEDAWANYCH TOWARÓW I USŁUG NA DANYM ETAPIE OBROTU. ZASADA NEUTRALNOŚCI PODATKU DLA PODATNIKA MA PODSTAWOWE ZNACZENIE, A WIĘC EWENTUALNE ODSTĘPSTWA OD NIEJ POWINNY MIEĆ CHARAKTER WYJĄTKOWY. PRZEPISY VI DYREKTYWY, WSKAZUJĄC W ART. 17 UST. 2 NA UPRAWNIENIE PODATNIKA DO ODLICZENIA PODATKU NALICZONEGO OD KWOTY PODATKU NALEŻNEGO, W ZASADZIE NIE PRZEWIDUJĄ TAKICH ODSTĘPSTW, A JEDYNIE W UST. 6 WSKAZANO NA KOMPETENCJE RADY DO PODJĘCIA W PRZYSZŁOŚCI DECYZJI OKREŚLAJĄCEJ WYDATKI, KTÓRE NIE BĘDĄ SIĘ KWALIFIKOWAŁY DO ODLICZENIA PODATKU OD WARTOŚCI DODANEJ. JEDNOCZEŚNIE W TYM PRZEPISIE WSKAZANO, ŻE DO CZASU WEJŚCIA W ŻYCIE TAKIEJ DECYZJI RADY PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE MOGĄ ZACHOWAĆ WYŁĄCZENIA PRZEWIDZIANE W ICH PRAWIE KRAJOWYM. DLA POLSKI OZNACZA TO, ŻE MOGŁA UTRZYMAĆ WYŁĄCZENIA OBOWIĄZUJĄCE PRZED PRZYSTĄPIENIEM DO UNII, A WIĘC PRZED 1 MAJA 2004 R. W ODNIESIENIU DO FAKTUR STWIERDZAJĄCYCH CZYNNOŚCI, KTÓRE NIE ZOSTAŁY WYKONANE, OGRANICZENIA TAKIE BEZPOŚREDNIO PRZEWIDZIANE ZOSTAŁY W ART. 88 UST. 3A PKT 4 LIT. A) USTAWY O VAT. NALEŻY TAKŻE UWZGLĘDNIĆ WAŻNY ASPEKT, ŻE PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE MOGŁY ZACHOWAĆ TYLKO TE Z PRZEWIDZIANYCH PRAWEM KRAJOWYM WYŁĄCZEŃ, KTÓRE NIE BYŁYBY SPRZECZNE Z PRAWEM WSPÓLNOTOWYM. WYŁĄCZENIA TAKIE NIE MOGĄ BOWIEM ISTOTNIE NARUSZAĆ ZASADNICZEJ KONSTRUKCJI PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG WYNIKAJĄCEJ Z PRZEPISÓW WSPÓLNOTOWYCH. JEDNOCZEŚNIE W ART. 22 UST. 8 VI DYREKTYWY PRZEWIDZIANO, ŻE PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE MOGĄ NAŁOŻYĆ NA PODATNIKÓW INNE OBOWIĄZKI, KTÓRE UZNAJĄ ZA KONIECZNE DO PRAWIDŁOWEGO NALICZANIA I POBRANIA PODATKU I UNIKNIĘCIA OSZUSTW PODATKOWYCH. ODWOŁUJĄC SIĘ DO ORZECZNICTWA TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH NALEŻY ZAUWAŻYĆ, ŻE W WYROKU Z DNIA 21 LUTEGO 2006 R., W SPRAWIE C-255/02 HALIFAX PLC, LEEDS PERMANENT DEVELOPMENT SERVICES LTD, COUNTRY WIDE PROPERTY LNVESTMENTS LTD V. COMMISSIONERS OF CUSTOMS & EXCISE, TRYBUNAŁ STWIERDZIŁ, ŻE VI DYREKTYWA POWINNA BYĆ INTERPRETOWANA W TEN SPOSÓB, IŻ SPRZECIWIA SIĘ ONA PRAWU PODATNIKA DO ODLICZENIA PODATKU OD WARTOŚCI DODANEJ, JEŻELI TRANSAKCJE, Z KTÓRYCH WYNIKA TO PRAWO, STANOWIĄ NADUŻYCIE. DLA STWIERDZENIA NADUŻYCIA WYMAGANE JEST PO PIERWSZE, ABY DANE TRANSAKCJE, POMIMO IŻ SPEŁNIAJĄ FORMALNE PRZESŁANKI PRZEWIDZIANE W ODPOWIEDNICH PRZEPISACH VI DYREKTYWY I USTAWODAWSTWA KRAJOWEGO TRANSPONUJĄCEGO TĘ DYREKTYWĘ, SKUTKOWAŁY UZYSKANIEM KORZYŚCI PODATKOWEJ, KTÓREJ PRZYZNANIE BYŁOBY SPRZECZNE Z CELEM TYCH PRZEPISÓW. PO DRUGIE, Z OGÓŁU OBIEKTYWNYCH OKOLICZNOŚCI POWINNO RÓWNIEŻ WYNIKAĆ, IŻ ZASADNICZYM CELEM TYCH TRANSAKCJI JEST UZYSKANIE KORZYŚCI PODATKOWEJ. JEŻELI STWIERDZONO ISTNIENIE NADUŻYCIA, TO PRZEPROWADZONE TRANSAKCJE POWINNY ZOSTAĆ PRZEDEFINIOWANE W TAKI SPOSÓB, ABY ODTWORZYĆ SYTUACJĘ, KTÓRA ISTNIAŁABY, GDYBY NIE DOKONANO TRANSAKCJI STANOWIĄCYCH NADUŻYCIE. PONADTO W UZASADNIENIU WW. ORZECZENIA ETS PRZYPOMNIAŁ, ŻE ZGODNIE Z UTRWALONYM ORZECZNICTWEM TRYBUNAŁU PODMIOTY NIE MOGĄ POWOŁYWAĆ SIĘ NA NORMY PRAWA WSPÓLNOTOWEGO W CELACH NIEUCZCIWYCH LUB STANOWIĄCYCH NADUŻYCIE (WYROK Z DNIA 12 MAJA 1998 R., W SPRAWIE C-367/96 KEFALAS I IN., REC. STR. I-2843, PKT 20; Z DNIA 23 MARCA 2000 R., W SPRAWIE C-373/97 DIAMANTIS, REC. STR. I-1705, PKT 33 ORAZ Z DNIA 3 MARCA 2005 R., W SPRAWIE C-32/03 H.FINI). W RZECZYWISTOŚCI BOWIEM NIE MOŻNA POSZERZAĆ ZAKRESU UREGULOWANIA WSPÓLNOTOWEGO TAK, ABY OBJĄĆ NIM NADUŻYCIA PODMIOTÓW GOSPODARCZYCH, TO ZNACZY TRANSAKCJE, KTÓRE NIE SĄ PRZEPROWADZANE W RAMACH ZWYKŁYCH TRANSAKCJI HANDLOWYCH, LECZ WYŁĄCZNIE W CELU NADUŻYCIA KORZYŚCI PRZEWIDZIANYCH W PRAWIE WSPÓLNOTOWYM (PODOBNIE W SZCZEGÓLNOŚCI WYROKI Z DNIA 11 PAŹDZIERNIKA 1997 R., W SPRAWIE 125/76 CREMER, REC. STR. 1593, PKT 21; Z DNIA 3 MARCA 1993 R., W SPRAWIE C-8/92, REC. STR. I-779, PKT 21 ORAZ W SPRAWIE EMSIAND-STÄRKE, PKT 51). TRYBUNAŁ PODKREŚLIŁ, ŻE ZASADA ZAKAZU NADUŻYCIA ZNAJDUJE ZASTOSOWANIE RÓWNIEŻ W DZIEDZINIE PODATKU VAT, W RZECZYWISTOŚCI BOWIEM WALKA Z OSZUSTWEM, UNIKANIEM OPODATKOWANIA I EWENTUALNYMI NADUŻYCIAMI, JEST CELEM UZNANYM I WSPIERANYM PRZEZ VI DYREKTYWĘ (ZOB. WYROK Z DNIA 29 KWIETNIA 2004 R., W SPRAWACH POŁĄCZONYCH C-487/01 I C-7/02 GEMEENTE LEUSDEN I HOLIN GROEP, REC. STR. I-5337, PKT 76). REASUMUJĄC TĘ CZĘŚĆ ROZWAŻAŃ MOŻNA POSTAWIĆ TEZĘ, ŻE UREGULOWANIE ZAWARTE W ART. 88 UST. 3A PKT 4 LIT. A) USTAWY O VAT, BĘDĄCE PODSTAWĄ ROZSTRZYGNIĘCIA W NINIEJSZEJ SPRAWIE, ZASADNICZO NIE JEST SPRZECZNE Z PRAWEM WSPÓLNOTOWYM, W SZCZEGÓLNOŚCI Z PRZEPISAMI VI DYREKTYWY, A TAKŻE DYREKTYWY 112 ALE O TYLE, O ILE SŁUŻY JAKO NARZĘDZIE DO ZAPOBIEGANIA NADUŻYCIOM PRAWA PODATKOWEGO. ODNOSZĄC POCZYNIONE ROZWAŻANIA DO REALIÓW ROZPOZNAWANEJ SPRAWY WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU STWIERDZA, ŻE ZGROMADZONY MATERIAŁ DOWODOWY BEZSPRZECZNIE WSKAZUJE NA TO, IŻ POMIĘDZY R.M. A "B" M.K. NIE DOSZŁO DO ZAWARCIA RZECZYWISTYCH TRANSAKCJI, CO OZNACZA, ŻE WYSTAWIONE NA TĘ OKOLICZNOŚĆ FAKTURY VAT DOKUMENTUJĄ CZYNNOŚCI, KTÓRE NIE ZOSTAŁY DOKONANE, A ZATEM - POMIMO ICH FORMALNEJ POPRAWNOŚCI - BYŁY FAŁSZYWE POD WZGLĘDEM MATERIALNYM I NIE MOGŁY W ZWIĄZKU Z TYM STANOWIĆ DLA ICH ODBIORCY PODSTAWY DO ODLICZENIA WYKAZANEGO W NICH PODATKU NALICZONEGO. DO TAKIEGO WNIOSKU SKŁANIA OCENA ZGROMADZONEGO W SPRAWIE MATERIAŁU DOWODOWEGO, W TYM ZWŁASZCZA DOWODÓW W POSTACI INFORMACJI Z WŁAŚCIWYCH URZĘDÓW SKARBOWYCH ORAZ ZEZNAŃ ŚWIADKA M.K. ŚWIADEK TEN ZEZNAŁA, ŻE NIGDY NIE PROWADZIŁA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ W ZAKRESIE OBROTU ZŁOMEM ORAZ ŚWIADCZENIA USŁUG WYKAZANYCH NA ZAKWESTIONOWANYCH FAKTURACH VAT. ZAPRZECZYŁA ABY KIEDYKOLWIEK ŚWIADCZYŁA JAKIEKOLWIEK USŁUGI NA RZECZ R.M., ZAŚ PO OKAZANIU IM SPORNYCH FAKTUR W SPOSÓB JEDNOZNACZNY STWIERDZIŁA, ŻE FAKTURY TE NIE ZOSTAŁY WYSTAWIONE PRZEZ NIĄ. RÓWNIEŻ Z ZEZNAŃ PRACOWNIKÓW PROWADZONEGO PRZEZ SKARŻĄCEGO PRZEDSIĘBIORSTWA: K.K., E.L. I K.Z., WYNIKA, ŻE NIE MIELI ONI ŻADNEJ WIEDZY ODNOŚNIE TRANSAKCJI HANDLOWYCH MAJĄCYCH MIEĆ MIEJSCE POMIĘDZY R.M. A "B" M.K. ZDANIEM SĄDU TOWARZYSZĄCE ZAWIERANYM TRANSAKCJOM OKOLICZNOŚCI WSKAZUJĄ, ŻE SKARŻĄCY ZADBAŁ WYŁĄCZNIE O ICH FORMALNĄ STRONĘ, TJ. POSIADANIE FAKTUR, NATOMIAST NIE PRZYŁOŻYŁ ŻADNEJ WAGI DO ASPEKTU LEGALNOŚCI OBROTU. NALEŻY ZAZNACZYĆ, ŻE PRZEWIDZIANA W ART. 96 UST. 13 USTAWY O VAT MOŻLIWOŚĆ "SPRAWDZENIA" KONTRAHENTÓW NIE JEST OBOWIĄZKIEM, LECZ UPRAWNIENIEM PODATNIKA. JEDNAKŻE W OKOLICZNOŚCIACH TAKICH, JAKIE MIAŁY MIEJSCE W NINIEJSZEJ SPRAWIE, OD PODATNIKA NALEŻY WYMAGAĆ PODJĘCIA STOSOWNYCH DZIAŁAŃ. NALEŻY RÓWNIEŻ ZWRÓCIĆ UWAGĘ NA OKOLICZNOŚĆ, ŻE ROZLICZENIA Z TYTUŁU RZEKOMO NABYWANYCH TOWARÓW I USŁUG ODBYWAŁY SIĘ W FORMIE GOTÓWKOWEJ. TAKI SPOSÓB REGULOWANIA NALEŻNOŚCI SPRZECZNY BYŁ Z ART. 22 UST. 1 PKT 1 USTAWY Z DNIA 2 LIPCA 2004 R., O SWOBODZIE DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ (TEKST JEDN. DZ. U. Z 2007 R. NR 155, POZ. 1095 ZE ZM.). ZGODNIE Z TĄ REGULACJĄ DOKONYWANIE LUB PRZYJMOWANIE PŁATNOŚCI ZWIĄZANYCH Z WYKONYWANĄ DZIAŁALNOŚCIĄ GOSPODARCZĄ NASTĘPUJE ZA POŚREDNICTWEM RACHUNKU BANKOWEGO PRZEDSIĘBIORCY W KAŻDYM PRZYPADKU, GDY: 1) STRONĄ TRANSAKCJI, Z KTÓREJ WYNIKA PŁATNOŚĆ, JEST INNY PRZEDSIĘBIORCA ORAZ 2) JEDNORAZOWA WARTOŚĆ TRANSAKCJI, BEZ WZGLĘDU NA LICZBĘ WYNIKAJĄCYCH Z NIEJ PŁATNOŚCI, PRZEKRACZA RÓWNOWARTOŚĆ 15.000 EURO PRZELICZONYCH NA ZŁOTE WEDŁUG ŚREDNIEGO KURSU WALUT OBCYCH OGŁASZANEGO PRZEZ NARODOWY BANK POLSKI OSTATNIEGO DNIA MIESIĄCA POPRZEDZAJĄCEGO MIESIĄC, W KTÓRYM DOKONANO TRANSAKCJI. PRZYTOCZONE POWYŻEJ PRZEPISY ZAWIERAJĄ M.IN. DYSPOZYCJĘ NORMY, OPISUJĄCĄ NAKAZ WYMAGANEGO ZACHOWANIA ADRESATA NORMY, CZYLI PRZEDSIĘBIORCY. POWINIEN ON POSIADAĆ RACHUNEK BANKOWY, ZA POMOCĄ KTÓREGO MA DOKONYWAĆ OPERACJE PIENIĘŻNE W SYTUACJACH OPISANYCH W HIPOTEZIE. W ORZECZNICTWIE PODKREŚLA SIĘ, ŻE CELEM NORMY Z ART. 22 UST. 1 U.S.D.G., BYŁO STWORZENIE WARUNKÓW UMOŻLIWIAJĄCYCH WIĘKSZĄ PRZEJRZYSTOŚĆ FINANSÓW PROWADZONYCH PRZEZ PRZEDSIĘBIORCÓW. MA TO ISTOTNE ZNACZENIE W PRAWIE PODATKOWYM, GDZIE OGRANICZA MOŻLIWOŚĆ UCHYLANIA SIĘ OD PŁACENIA PODATKÓW PRZEZ UKRYWANIE OBROTÓW ORAZ W PRAWIE KARNYM, GDZIE PRZECIWDZIAŁA ZJAWISKU TZW. "PRANIA BRUDNYCH PIENIĘDZY" ORAZ UDAREMNIANIU EGZEKUCJI WIERZYTELNOŚCI (POR. WYROK SĄDU APELACYJNEGO W KATOWICACH A Z DNIA 21 MARCA 2009 R., SYGN. AKT L ACA 59/09, LEX NR 563071). ODNOSZĄC SIĘ DO ROZSTRZYGNIĘCIA O OBOWIĄZKACH SKARŻĄCEGO Z ART. 108 VAT NALEŻY WSKAZAĆ, ŻE ŻADEN DOWÓD NIE POTWIERDZA W SPOSÓB BEZPOŚREDNI LUB POŚREDNI FAKTU WYKONANIA PRZEZ "A" USŁUG ZAFAKTUROWANYCH NA RZECZ "G", "F", "H", "I", "J". ŻADEN ZE ŚWIADKÓW ZATRUDNIONYCH W "A" I W FIRMACH RZEKOMYCH USŁUGOBIORCÓW NIE WSKAZAŁ WIARYGODNYCH OKOLICZNOŚCI ŚWIADCZĄCYCH, ŻE FAKTYCZNIE ZAFAKTUROWANE USŁUGI WYKONANE ZOSTAŁY PRZEZ FIRMĘ R.M. PRZY POMOCY JEJ MOCY OSOBOWYCN, SPRZĘTOWYCH I WYKONAWCZYCH. WIEDZY NA TEMAT RZEKOMYCH USŁUGOBIORCÓW NIE POSIADALI PRACOWNICY "A". RÓWNOCZEŚNIE PRACOWNICY FIRM "G", "F", "H", "I", "J" NIE WSKAZALI ŻADNYCH OKOLICZNOŚCI DOWODZĄCYCH, ŻE TO PRZY UDZIALE "A" JAKO WYKONAWCY ŚWIADCZONE BYŁY USŁUGI NA RZECZ TYCH FIRM. PONADTO WSKAZAĆ NALEŻY, IŻ ZGODNIE Z INFORMACJĄ Z ZUS R.M. ZATRUDNIAJĄC W 2006 ROKU DO LIPCA DWIE OSOBY, A OD SIERPNIA TRZY OSOBY, NIE POSIADAŁA POTENCJAŁU OSOBOWEGO DO ŚWIADCZENIA USŁUG W ROZMIARACH WYNIKAJĄCYCH ZE SPORNYCH FAKTUR. WPRAWDZIE ZARÓWNO "A" JAK I KONTRAHENCI PODATNIKA DYSPONUJĄ FAKTURAMI VAT ORAZ WYKAZALI PRZEDMIOTOWE TRANSAKCJE W SWOICH EWIDENCJACH ZAKUPU I SPRZEDAŻY ORAZ DEKLARACJACH VAT-7, TO JEDNAK W OCENIE SĄDU ANALIZA MATERIAŁU DOWODOWEGO ZGROMADZONEGO W SPRAWIE WSKAZUJE, IŻ PRZEDMIOTOWE TRANSAKCJE NIE MIAŁY MIEJSCA W RZECZYWISTOŚCI. PODNIEŚĆ NALEŻY, IŻ BRAK JEST DOKUMENTACJI WSKAZUJĄCEJ NA ICH WYKONANIE PRZEZ "A" W ROZMIARACH I ZAKRESIE WSKAZANYM W WYSTAWIONYCH FAKTURACH. BRAK JEST KOSZTORYSÓW, WYCENY POSZCZEGÓLNYCH CZYNNOŚCI, USTALEŃ DOTYCZĄCYCH NADZORU WYKONYWANYCH PRAC, PROTOKOŁÓW ODBIORU WYKONANYCH PRAC. ODNOSZĄC SIĘ DO ODMOWY PRZEPROWADZENIA WNIOSKU DOWODOWEGO MAJĄCEGO NA CELU POTWIERDZENIE WYKONANIA USŁUG PRZEZ SKARŻĄCEGO JAKO PODWYKONAWCY NA RZECZ FIRMY "G" W.S. U JEGO ZAGRANICZNYCH KONTRAHENTÓW, WSKAZAĆ NALEŻY, IŻ W BADANYCH OKRESACH R.M. DZIAŁAJĄCY POD FIRMĄ "A" WYSTAWIŁ NA RZECZ "G" WYŁĄCZNIE FAKTURY DOTYCZĄCE ŚWIADCZENIA USŁUG TRANSPORTOWYCH. W ANALOGICZNYCH OKRESACH R.M. UDOKUMENTOWAŁ NABYCIE USŁUG TRANSPORTOWYCH DO FIRMY "B". W PODANYM ZAKRESIE WSKAZAĆ NALEŻY, ŻE PODATNIK JAKO WYŁĄCZNE ŹRÓDŁO ZAKUPU USŁUG WSKAZAŁ TEN PODMIOT, CO WYNIKA Z FAKTUR ZAKUPU W POWIĄZANIU Z DANYMI WYNIKAJĄCYMI ZE ZŁOŻONYCH DEKLARACJI VAT-7 ZA GRUDZIEŃ 2006 R., I STYCZEŃ 2007 R. PONADTO Z TREŚCI FAKTUR USTAWIONYCH POD FIRMĄ "A" WYNIKA, ŻE USŁUGI WYKONANE ZOSTAŁY NA TERYTORIUM KRAJU I PODLEGAŁY OPODATKOWANIU WG STAWKI 22%. NIE ZOSTAŁY PRZEDSTAWIONE ŻADNE DOWODY ŚWIADCZĄCE, ŻE ZAFAKTUROWANE NA RZECZ "G" USŁUGI SKARŻĄCY WYKONAŁ POZA GRANICAMI KRAJU NA RZECZ ZAGRANICZNYCH ODBIORCÓW USŁUG I ZA POMOCĄ INNYCH NIŻ TO WYNIKAŁO Z PRZEDŁOŻONYCH FAKTUR ZAKUPU PODWYKONAWCÓW, ORAZ, ŻE PONOSIŁ Z TEGO TYTUŁU KOSZTY ZWIĄZANE Z ICH REALIZACJĄ. ZATEM W OKOLICZNOŚCIACH SPRAWY USTALONY STAN FAKTYCZNY UPRAWNIAŁ ORGANY PODATKOWE DO ZASTOSOWANIA W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE PRZEPISU ART. 108 UST. 1 USTAWY O VAT, ZOBOWIĄZUJĄCEGO WYSTAWCĘ FAKTUR DO ZAPŁATY WYKAZANYCH W NICH KWOT PODATKU. W PODANYM ZAKRESIE NIE BUDZI ZASTRZEŻEŃ ZNAJDUJĄCE UMOCOWANIE W DYSPOZYCJI ART. 108 UST. 1 USTAWY VAT DZIAŁANIE ORGANÓW, A W KONSEKWENCJI PRAWIDŁOWOŚĆ OKREŚLONYCH W DECYZJI KWOT PODATKU DO ZAPŁATY, ODPOWIADAJĄCYCH WYSOKOŚCI PODATKU WYKAZANEGO W WYSTAWIONYCH FAKTURACH. BIORĄC POD UWAGĘ WSZYSTKIE PRZEDSTAWIONE POWYŻEJ OKOLICZNOŚCI WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU, NA PODSTAWIE ART. 151 P.P.S.A., ODDALIŁ SKARGĘ UZNAJĄC JĄ ZA BEZZASADNĄ. O KOSZTACH NALEŻNYCH PEŁNOMOCNIKOWI USTANOWIONEMU Z URZĘDU ORZECZONO NA PODSTAWIE ART. 250 P.P.S.A., W ZW. Z § 3 PKT 1 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI Z 31 STYCZNIA 2011 R., W SPRAWIE WYNAGRODZENIA ZA CZYNNOŚCI DORADCY PODATKOWEGO... (DZ. U. NR 31 POZ. 153 ZE ZM.), PRZYZNAJĄC TĘ KWOTĘ WRAZ Z PODATKIEM VAT W WYSOKOŚCI 23%. DSZ