I SA/Gd 634/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 1 czerwca 2009 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 lipca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia A. S., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 1 czerwca 2009 r. uznające zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione. Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny: Organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego, wszczął na żądanie wierzyciela – Miejskiego Zarządu Dróg Biura Obsługi Pasa Drogowego w T., postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego A. S., na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 1 grudnia 2007 r., obejmującego należność z tytułu kary pieniężnej za nieopłacony postój w strefie parkowania w T. w wysokości 50 zł. Zawiadomieniem z dnia 13 sierpnia 2008 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. Odpis ww. zawiadomienia wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego doręczony został zobowiązanemu za pośrednictwem poczty w dniu 20 sierpnia 2008 r. Pismem z dnia 22 sierpnia 2008 r. A. S., na podstawie art. 33 pkt 1, pkt 2, pkt 6, pkt 7, pkt 8 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) – dalej jako "u.p.e.a.", zgłosił zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego podnosząc przedawnienie, nieistnienie obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym, brak wymagalności zobowiązania objętego tym tytułem, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, niedopuszczalność zastosowania środka egzekucyjnego, brak doręczenia upomnienia, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. oraz niespełnienie przez ww. tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. Zarzucając powyższe zobowiązany wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, o uchylenie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego oraz wszystkich czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutów. Pismem z dnia 3 września 2008 r. organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego, stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., zwrócił się do wierzyciela – Miejskiego Zarządu Dróg Biura Obsługi Pasa Drogowego w T., o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z dnia 9 września 2008 r. wierzyciel zajął stanowisko w zakresie zgłoszonych zarzutów uznając je za nieuzasadnione. Nie zgadzając się z takim stanowiskiem wierzyciela A. S. złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które postanowieniem z dnia 30 października 2008 r. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zdaniem Kolegium wierzyciel nie zajął stanowiska co do wszystkich podniesionych przez zobowiązanego zarzutów. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2008 r. Miejski Zarząd Dróg Biuro Obsługi Pasa Drogowego w T. uznał zarzuty zobowiązanego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za nieuzasadnione. W wyniku wniesionego na powyższe postanowienie zażalenia SKO postanowieniem z dnia 29 stycznia 2009 r. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium ponownie wskazało, że wierzyciel nie odniósł się do wszystkich podniesionych przez zobowiązanego zarzutów. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Miejski Zarząd Dróg Biuro Obsługi Pasa Drogowego w T. postanowieniem z dnia 12 marca 2009 r. uznał zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za nieuzasadnione, szczegółowo odnosząc się do wszystkich podniesionych przez zobowiązanego zarzutów. Na powyższe postanowienie A. S. wniósł zażalenie do SKO, które postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2009 r. utrzymało je w mocy. Po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia 1 czerwca 2009 r. uznał za nieuzasadnione wszystkie zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty. Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie A. S. wniósł zażalenie zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie: - art. 34 § 1, 4 i 5 w zw. z art. 33 pkt 1, 2, 6, 7 i 10 u.p.e.a.; - art. 124 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej jako "k.p.a.", w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 u.p.e.a. W uzasadnieniu zażalenia zobowiązany podtrzymał dotychczasową argumentację zaprezentowaną zarówno w piśmie zawierającym zarzuty, jak również w zażaleniach na postanowienia wierzyciela, wskazując dodatkowe, że z uwagi na niewyrażenie przez wierzyciela stanowiska w terminie 14 dni od dnia wniesienia zarzutów postępowanie egzekucyjne winno być zawieszone. Mając powyższe na względzie A. S. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a nadto o zawieszenie postępowania zażaleniowego z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, tj. rozpatrzenia skargi na postanowienie SKO z dnia 30 kwietnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentacji żalącego się uznając za słuszne rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 15 lipca 2009 r. organ odwoławczy podniósł, że organ egzekucyjny w sposób prawidłowy rozstrzygnął w kwestii zarzutów dotyczących przedawnienia, nieistnienia oraz braku wymagalności obowiązku (art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a.), albowiem w tym zakresie, zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., był on związany ostatecznym stanowiskiem wierzyciela. Odnosząc się do zarzutu zgłoszonego w oparciu o art. 33 pkt 7 u.p.e.a. Dyrektor wskazał, że doręczenie upomnienia przedegzekucyjnego w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 21 września 2004 r. L. S. – dorosłemu domownikowi, która to składając własnoręczny podpis na potwierdzeniu odbioru zobowiązała się oddać przesyłkę adresatowi. Zatem doręczenie upomnienia było prawidłowe i zrodziło obowiązek zapłaty zaległości po stronie zobowiązanego. W tej sytuacji za nieuzasadniony organ odwoławczy uznał zarzut braku doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., a w konsekwencji również zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 tej ustawy (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.), bowiem w poz. 49 przedmiotowego tytułu wykonawczego wierzyciel prawidłowo zaznaczył, że upomnienie zostało doręczone w dniu 21 września 2004 r. Odnosząc się do kwestii zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego Dyrektor wskazał, że z treści art. 7 § 2 u.p.e.a. wynika konieczność zastosowania takiego środka lub środków egzekucyjnych, które umożliwią pokrycie powstałych zaległości, natomiast zastosowanie najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego może mieć miejsce w przypadku istnienia w tym względzie możliwości wyboru. W sytuacji zaś, gdy cel egzekucji tego wymaga, organ egzekucyjny może stosować nawet wszystkie dostępne środki egzekucyjne jednocześnie. Jeśli natomiast w konkretnym przypadku organ egzekucyjny miał do dyspozycji tylko jeden środek egzekucyjny, to wówczas nie tylko był on uprawniony, a wręcz zobligowany do jego zastosowania. Organ odwoławczy podniósł, że w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny wobec braku uprzedniego spełnienia obowiązku ciążącego na zobowiązanym zastosował środek egzekucyjny przewidziany w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a., tj. egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych (art. 89 tej ustawy). Jednocześnie Dyrektor zaznaczył, że w sposób prawidłowy doręczony został zobowiązanemu tytuł wykonawczy z dnia 1 grudnia 2007 r. wraz z zawiadomieniem z dnia 13 sierpnia 2008 r. W kwestii zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 pkt 6 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie podstawę wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego stanowi art. 3 § 1 u.p.e.a., w myśl którego egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo – w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego – bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Zdaniem Dyrektora kara pieniężna objęta przedmiotowym tytułem wykonawczym wynika bezpośrednio z przepisu prawa, tj. z ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) – dalej jako "ustawa o drogach publicznych". Odnosząc się do zarzutu niewyrażenia przez wierzyciela stanowiska w terminie 14 dni od dnia powiadomienia go przez organ egzekucyjny o wniesionych zarzutach, które to niezachowanie terminu winno skutkować zawieszeniem postępowania egzekucyjnego, organ odwoławczy podał, że wierzyciel powziął wiadomość o wniesionych zarzutach w dniu 5 września 2008 r. (data wpływu do Miejskiego Zarządu Dróg Biura Obsługi Pasa Drogowego w T.), natomiast postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela wydane zostało w dniu 9 września 2008 r., a więc z zachowaniem 14–dniowego terminu przewidzianego dla tej czynności. Zdaniem Dyrektora zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z k.p.a. oraz u.p.e.a., wbrew twierdzeniu zobowiązanego zawiera wszystkie składniki struktury postanowienia administracyjnego wymienione w art. 124 § 1 i 2 k.p.a., w tym zarówno uzasadnienie prawne jak i faktyczne, jak też zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zarzutach. Odnosząc się do wniosku zobowiązanego o zawieszenie postępowania Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że rozpoznanie przez WSA w Bydgoszczy skargi na postanowienie SKO z dnia 30 kwietnia 2009 r. nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 k.p.a. W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej A. S., wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonego jak i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji, podczas gdy zaistniały przesłanki do jego uchylenia, gdyż zarzuty podniesione w zażaleniu zasługiwały na uwzględnienie; 2. art. 97 § 1 i art. 101 § 3 k.p.a. – poprzez pozbawienie możliwości złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, oraz art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a", poprzez pozbawienie możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego (po wyczerpaniu środków zaskarżenia) w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Zarzucono, że organ odwoławczy nie rozpoznał w formie odrębnego postanowienia wniosku o zawieszenie postępowania ze względu na konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez WSA w Bydgoszczy, tj. rozpatrzenia skargi na postanowienie SKO z dnia 30 kwietnia 2009 r.; 3. art. 34 § 1, 4 i 5 w zw. z art. 33 pkt 1, 2, 6, 7 i 10 u.p.e.a.; 4. art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 u.p.e.a., albowiem postanowienia organów obydwu instancji nie zawierają uzasadnień spełniających wymagania ustawowe (nie podano, wg jakich zasad wygasa (przedawnia się) kara pieniężna, wg jakich przepisów należy oceniać przedawnienie i kiedy zgodnie z przepisami upływa termin przedawnienia). Uzasadniając zarzut naruszenia art. 34 § 1, 4 i 5 w zw. z art. 33 pkt 1, 2, 6, 7 i 10 u.p.e.a A. S. podtrzymał argumentację zaprezentowaną zarówno w piśmie zawierającym zarzuty, jak i w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W pismach procesowych z dnia 25 września 2009 r. i 21 października 2009 r. A. S. wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 23 września 2009 r. sygn. akt I SA/Bd 452/09, którym to wyrokiem uchylono postanowienie SKO z dnia 30 kwietnia 2009 r. w przedmiocie odmowy uznania zarzutów skarżącego w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. W pierwszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazuje, że wyrokiem z dnia 23 września 2009 r. sygn. akt I SA/Bd 452/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 kwietnia 2009 r. w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, uchylił zaskarżone postanowienie. W wyroku tym WSA w Bydgoszczy, po przeprowadzeniu szerokiego wywodu poświęconego kwestii przedawnienia kar pieniężnych przewidzianych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), stanął na stanowisku, że nałożona na zobowiązanego A. S. kara pieniężna za nieuiszczenie opłaty z tytułu parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania uległa przedawnieniu z upływem 2007 r., zdarzenie miało bowiem miejsce w 2002 r. W związku z powyższym konieczne stało się rozważenie, jaki wpływ wywiera ww. orzeczenie na sprawę będącą przedmiotem rozpoznania tutejszego Sądu. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Powyższy przepis, na podstawie art. 126 k.p.a., znajduje zastosowanie także do postanowień, na które przysługuje zażalenie. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2006 r. (sygn. akt II GSK 156/06, LEX nr 276701) sednem przesłanki przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. jest to, aby obejmowana procedurą wznowienia postępowania decyzja administracyjna została wydana "w oparciu" o rozstrzygnięcie organu administracyjnego bądź sądu administracyjnego, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Językowy sens pojęcia "w oparciu" można przy tym scharakteryzować zwrotem: "na podstawie", co wprost wskazuje, że jakaś rzecz/stan (w rozpoznawanej sprawie: postanowienie) znajduje uzasadnienie czy wręcz merytoryczne umocowanie w jakiejś innej rzeczy/stanie (również postanowieniu). Pojęcie użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. należy zatem rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu administracyjnego. Zauważyć należy, że związek, o którym mówi art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., można zobrazować jako pewną sekwencję "działań prawnych" organu administracyjnego, zgodnie z logiką których jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja zależna jest od decyzji pierwszej). Podkreślić przy tym trzeba, że wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Niewątpliwa waga nadana przez ustawodawcę wcześniejszej decyzji (postanowieniu) przejawia się w tym, że po wyeliminowaniu jej z obrotu prawnego, wydana na jej podstawie decyzja (postanowienie) również traci swoje uzasadnienie i rację bytu. Przykład tego typu "sekwencyjnych" działań prawnych organów przewidują przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), gdzie w art. 34 § 1 postanowiono, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1–7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1–5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W rozpoznawanej sprawie A. S. pismem z dnia 22 sierpnia 2008 r. zgłosił m.in. zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr W346/5.625/2007 z dnia 1 grudnia 2007 r. (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.) oraz brak wymagalności zobowiązania objętego tym tytułem (art. 33 pkt 2 u.p.e.a.). A zatem stanowisko wierzyciela – Miejskiego Zarządu Dróg Biura Obsługi Pasa Drogowego w T., zawarte w postanowieniu z dnia 12 marca 2009 r., w zakresie tych zarzutów było dla organu egzekucyjnego – Naczelnika Urzędu Skarbowego, wiążące. Należy również wskazać na zapis art. 34 § 4 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Odnosząc przytoczone powyżej przepisy do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy uznać za prawidłowe stanowisko wierzyciela, który postanowienie w sprawie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów wydał w dniu 1 czerwca 2009 r., po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, które stało się ostateczne w dniu 30 kwietnia 2009 r., tj. w dniu wydania przez SKO postanowienia utrzymującego je w mocy. Jednakże na skutek uchylenia przez WSA w Bydgoszczy (wyrokiem z dnia 23 września 2009 r. sygn. akt I SA/Bd 452/09) ww. postanowienia SKO z dnia 30 kwietnia 2009 r. stanowisko wierzyciela zawarte w postanowieniu z dnia 12 marca 2009 r. straciło przymiot ostateczności. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uznając że w sprawie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie. Zgodnie z dyspozycją art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które zgodnie z art. 200 P.p.s.a., Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji.[pic]