I SA/Gd 637/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2003 r. postanawia przyznać wnioskodawcy od Skarbu Państwa wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 1.464 zł /tysiąc czterysta sześćdziesiąt cztery złote/ za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Prawomocnym postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał w niniejszej sprawie skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu adwokata K. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 27 października 2010 r. oddalił skargę J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] oraz przyznał od Skarbu Państwa pełnomocnikowi skarżącego kwotę 2.928 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 2 grudnia 2010 r. poinformował Sąd, że sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 października 2010 r., którą przesłał skarżącemu. W piśmie tym wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych, oświadczając, że nie zostały one opłacone w całości ani w części. Do pisma dołączył kopię opinii oraz potwierdzenia jej nadania skarżącemu. Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna objęta zaskarżoną decyzją organu podatkowego w wysokości odpowiadającej kwocie zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, tj. 26.179,70 zł. Zgodnie z § 6 pkt 5 rozporządzenia stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 do 50.000 zł wynosi 2.400 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) powołanego rozporządzenia wynosi 2.400 zł, to należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że prowadził on sprawę w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 1.200 zł, co po podwyższeniu o 22% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 1.464 zł. Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.