I SA/Gd 669/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku sprawy ze skarg A. K. i K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 28 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia odmówić skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. oraz K. małżonkowie K. wnieśli skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 28 lutego 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r., w których zawarte zostały wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżących, za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wysokość zaległości podatkowych i odsetek wynikających z decyzji organów podatkowych obu instancji przekraczają możliwości płatnicze skarżących. A. oraz K. małżonkowie K. znajdują się bowiem w trudnej sytuacji finansowej, albowiem K. K. posiada dodatkowo inne zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług, a wobec skarżących wszczęto postępowania egzekucyjne, w trakcie których zastosowano środki egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności z dwóch rachunków bankowych. Skarżący zwrócili też uwagę, że w innych postępowaniach tutejszy Sąd z uwagi na przyznanie skarżącym prawa pomocy wstrzymywał wykonanie zaskarżonych aktów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/2004, wszystkie przywołane w postanowieniu orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "http://orzeczenia.nsa.gov.pl"). Wskazać należy, że każda decyzja administracyjna nakładająca na jej adresata obowiązek o charakterze pieniężnym pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. II GSK 1562/11). Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, domagając się wstrzymania wykonania decyzji skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie wskazanego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa zatem na stronie skarżącej (por. por. postanowienia NSA z 15 stycznia 2015 r. I OZ 1236/14, z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/04 oraz z dnia 28 listopada 2012 r. I FSK 1263/12, wszystkie cytowane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www. orzeczenia.nsa.gov.pl.). W postanowieniu z 29 maja 2009 r. I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Sąd powinien mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą. Mając na uwadze treść art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz przytoczone poglądy Sąd stanął na stanowisku, że skarżący nie wykazali, iż w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku małżonkowie podnieśli, że ich sytuacja jest trudna, posiadają oni inne zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług, wobec skarżących wszczęto postępowania egzekucyjne, w trakcie których zastosowano środki egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności z dwóch rachunków bankowych. Skarżący zwrócili też uwagę, że w innych postępowaniach tutejszy Sąd z uwagi na przyznanie skarżącym prawa pomocy wstrzymywał wykonanie zaskarżonych aktów. Analizując wniosek Sąd nie mógł dokonać całościowej oceny sytuacji majątkowej wnioskujących, a zwłaszcza ich aktualnych możliwości płatniczych. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o sytuacji majątkowej strony, posiadanych przez nią nieruchomościach oraz wartościowych ruchomościach, ich wartości, oszczędnościach i ich wysokości oraz wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Niewykazanie przez skarżących tych okoliczności nie pozwala na dokonanie oceny, czy wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wysokość wynikającego z decyzji zobowiązania, wynosząca kilkadziesiąt tysięcy złotych, nie stanowi o zasadności wniosku, w sytuacji gdy strona nie zobrazowała Sądowi w pełny sposób, uwzględniający także stan jej posiadania, aktualnej sytuacji majątkowej i osobistej. Jednocześnie rozpoznając wniosek Sąd stwierdził, że w aktach sprawy brak jest danych wyjaśniających aktualną sytuację majątkową strony, co uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu. Niezasadne jest, zdaniem Sądu, odwoływanie się przez skarżących do przypadków wstrzymania wykonania w innych sprawach. Wstrzymanie wykonania zaskarżone aktu jest bowiem każdorazowo uzależnione od aktualnej sytuacji konkretnej strony skarżącej oraz skutków, jakie wykonanie decyzji przyniesie. Sam zaś fakt, że sąd administracyjny w innych postępowaniach uwzględniał wnioski skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonych przez nich decyzji oznacza jedynie, że skarżący wykazali, że w związku z wykonaniem tych decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć także należy, że w sprawach tych składane były wnioski o przyznanie prawa pomocy, które nie zostały przez skarżących złożone w niniejszych sprawach. W rozpoznawanych aktualnie sprawach skarżący nie wykazali okoliczności dotyczących wielkości i rodzaju posiadanego majątku. W konsekwencji brak było podstaw do udzielenia wnioskowanej ochrony tymczasowej. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odmówił skarżącym wstrzymania wykonania decyzji.