I SA/Gd 683/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 23 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w części dotyczącej umorzenia zaległości podatkowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia 20 stycznia 2012 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. – dalej jako "Spółka", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 23 kwietnia 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w części dotyczącej umorzenia zaległości podatkowej wnosząc jednocześnie o wstrzymanie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie ww. decyzji Spółka podała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim wskazano na fakt, że zawarte w skardze argumenty są uzasadnione i powinny doprowadzić do uchylenia zaskarżonych decyzji (wiarygodność zarzutów). Po drugie, zakres finansowy rozpoczętej egzekucji administracyjnej sięga kwoty 488.232,90 zł, a sama egzekucja została skierowana wobec rachunków bankowych Spółki. Zdaniem skarżącej zajęcie rachunków bankowych w takich rozmiarach powoduje całkowite zachwianie płynności finansowej Spółki, która zajmuje się produkcją i konfekcją kosmetyków. Prostą i jedyną konsekwencją prowadzenia egzekucji będzie najprawdopodobniej całkowite zatrzymanie jej produkcji, gdyż Spółka nie będzie zdolna do dokonywania jakichkolwiek zakupów – produktów i półproduktów oraz wykonywania swoich bieżących zobowiązań wobec kontrahentów. Wnioskodawczyni podała, że zatrudnia kilkadziesiąt osób, którym nie będzie mogła zapewnić pracy. Dalszą i nieodwracalną konsekwencją zatrzymania produkcji będzie zarówno utrata wiarygodności na rynku, jak i jego bezpowrotna utrata, ze względu na istniejącą agresywną konkurencję. Spółka podała, że budowała swoją pozycję i markę przez kilkanaście lat; prowadząc nieustającą działalność poszerzała rynki zbytu, zwiększała liczbę klientów i budowała swój bonitet, również w oparciu o markę "A", co w wyniku egzekucji zostanie bezpowrotnie stracone (nieodwracalny skutek). Te okoliczności, poza wstrzymaniem produkcji, również doprowadziłyby z największym prawdopodobieństwem do likwidacji Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonych decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa. Poza stwierdzeniem, że zajęcie przez organ podatkowy rachunków bankowych Spółki spowoduje zachwianie płynności finansowej i może odprowadzić do całkowitego zatrzymania jej produkcji, strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Do wniosku nie załączono żadnych dokumentów mających zobrazować rozmiar prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej (m.in. wysokość odprowadzanych składek na ubezpieczenie społeczne, wysokość wypłacanych pracownikom wynagrodzeń, wysokość ponoszonych co miesiąc kosztów stałych itp.) oraz nie załączono dowodów (zeznań podatkowych, rejestrów sprzedaży), z których wynikałoby, jakie są aktualne miesięczne obroty, uzyskiwane dochody (bądź też strata) przedsiębiorstwa. Również przekonanie strony skarżącej o wadze podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (sygn. akt FZ 358/04, niepubl.), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko skarżącego, że skarżone orzeczenie jest merytorycznie niesłuszne i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a. Jednakże – jak podkreśla się w orzecznictwie – sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 155/05, OwSS 2005/3/72). W niniejszym przypadku za uwzględnieniem wniosku mogłaby przemawiać wysoka kwota egzekwowanego zobowiązania podatkowego (kwota ciążącej na Spółce zaległości podatkowej wynosi 298.936 zł), jednakże tutejszy Sąd nie mógł odnieść tej kwoty chociażby do rzeczywiście osiąganego przez skarżącą aktualnie dochodu. Jak już wyżej podkreślono Spółka nie dołączyła do wniosków żadnych dokumentów uniemożliwiając tym samym Sądowi dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania przedmiotowych decyzji na prowadzoną przez nią działalność gospodarczą. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.