I SA/Gd 695/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ustalających wysokość podatku od nieruchomości za lata 2002-2011 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy odmawiającą S.K. uchylenia decyzji ustalających wysokość podatku od nieruchomości za lata 2002 do 2011. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) wskazało, że wnioskiem z dnia 31 lipca 2015 roku S.K. zwrócił się do Wójta Gminy o wznowienie postępowań podatkowych w sprawach zakończonych decyzjami ustalającymi wymiar podatku od nieruchomości za lata 2002-2014. Podniósł, że zakwestionował w 2015 roku decyzję wymiarową i organ odwoławczy przyznał mu rację. Od roku 2001 nie prowadził działalności gospodarczej, a podatek od nieruchomości za nieruchomość położoną w N. wymierzano mu według stawki najwyższej, opierając się na złożonej przez niego błędnej informacji. Nie zmienia to jednak faktu, że w dniu wydania decyzji w roku 2015 istniał inny stan faktyczny niż ten, który legł u podstaw wydanej decyzji. Te same okoliczności istniały w latach 2002-2014. W każdym z tych lat wymierzano mu podatek wielokrotnie wyższy niż ten, który wynikał z przepisów prawa. Wnioskodawca podkreślił również, że nie przekazywał nigdy nieruchomości w posiadanie innemu przedsiębiorcy. Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2015 roku Wójt Gminy [...] wznowił postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za lata 2002-2014. Decyzją z dnia 16 września 2015 roku Nr [...] Wójt Gminy [...] odmówił uchylenia decyzji ustalających wysokość podatku od nieruchomości za lata 2002-2011. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podatkowy wyjaśnił, że podatnik w okresie od dnia 1 stycznia 2002 roku do dnia 31 grudnia 2014 roku był użytkownikiem wieczystym nieruchomości zabudowanej budynkiem o powierzchni użytkowej 420 m2 położonej w N. oznaczonej nr [...] (o powierzchni 0,1493 ha) i nr [...] o powierzchni 0,12 ha) sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako inne tereny zabudowane (Bi). Prowadził również działalność gospodarczą do dnia 19 grudnia 2011 roku, kiedy to został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej. Tym samym posiadane do tego czasu przez podatnika przedmioty opodatkowania były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podatkowy wyjaśnił nadto, że brak obowiązku podatkowego dotyczy sytuacji, gdy obiekt utraci cechy konstrukcyjne budynku. Nie zostały więc spełnione przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznych ustalających wysokość podatku od nieruchomości za lata 2002-2011. Odrębnymi decyzjami wydanymi w dniu 16 września 2015 roku Wójt Gminy [...] uchylił decyzje ustalające podatek od nieruchomości za 2012-2014 rok i ustalił nowy wymiar podatku od nieruchomości za te lata. Od decyzji dot. podatku za lata 2002-2011 odwołał się S.K. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, że w piśmie z dnia 15 września 2015 roku wyjaśnił, że obiekt nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, a organ podatkowy tę okoliczność pominął, choć stan dewastacji budynku jest mu znany. Ponadto decyzje wymiarowe na kwotę ponad 10.000 zł za każdy rok, które dotyczą jego, czyli osoby chorej i bezrobotnej, a obejmują budynek całkowicie zdewastowany nie powinny się ostać. Przesyłając powyższe odwołanie wraz z aktami sprawy w trybie art. 227 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy wskazał, że pismo odwołującego z dnia 15 września 2015 roku wpłynęło do organu już po wydaniu kwestionowanej decyzji. Dotyczyło ono jednakże stanu istniejącego a nie okresu objętego zaskarżona decyzją. Odnosząc się do powyższego odwołujący w piśmie z dnia 3 listopada 2015 roku wskazał, że skoro wypowiedział się w sprawie zabranych dowodów i materiałów w terminie wyznaczonym przez organ, wydanie decyzji naruszyło jego prawa do udziału w postępowaniu. Dewastacja budynku, jako okoliczność podniesiona przed wydaniem decyzji, uzasadniała uchylenie decyzji wymiarowych. Jego pismo z dnia 15 września 2015 roku rozszerzało przesłanki wznowienia. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie SKO podniosło, że zakwestionowana decyzja została wydana po wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ustalających wymiar podatku od nieruchomości za lata 2002-2011. Wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym, stanowiącym wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej. Wzruszenie decyzji ostatecznej możliwe jest wyłącznie w razie zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Celem wznowionego postępowania jest więc ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte wadami określonymi w tym przepisie i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest bowiem kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną niezależnie od stopnia tej wadliwości. Postępowanie to prowadzi się wyłącznie pod kątem istnienia przesłanek wznowienia określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 października 2010 roku, sygn. akt I FSK 1687/09, Legalis. Przenosząc więc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy wskazało SKO, że przesłanką podlegającą badaniu we wznowionym postępowaniu była przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydal decyzję. Nowe okoliczności o jakich stanowi cytowane uregulowanie, to nowe fakty rozumiane jako istniejące w dniu wydania decyzji elementy stanu faktycznego czyli obiektywnie istniejącej rzeczywistości, nowe dowody zaś to środki dowodowe, które mogą prowadzić do zmiany ustaleń. Ustawowe pojęcie "okoliczności faktyczne" winno być rozumiane jako zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym. Nowe okoliczności dotyczą zatem określonego stanu faktycznego, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, ale nie był znany organowi z przyczyn niezależnych od tego organu. W tej podstawie nie zawiera się jednak nowa ocena znanych wcześniej faktów i dowodów oraz zmiana poglądów, czy orzecznictwa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2014 roku, sygn. I SA/Sz 130/14, opubl. w Legalis). Spełnienia tej przesłanki strona upatrywała w okoliczności, że nie prowadziła działalności gospodarczej od 2001 roku. W tym zakresie organ pierwszej instancji wyjaśnił w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, że do wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej doszło dopiero z dniem 19 grudnia 2011 roku. Stąd też do tego czasu posiadane przez podatnika grunty i budynki, z wyjątkiem określonych w art. 1a ust. 2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku (Dz. U. z 2014 r. poz. 849) związane były z prowadzeniem działalności gospodarczej i co za tym idzie - opodatkowane były według stawek związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym samym nie została spełniona przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, prawidłowo zatem organ pierwszej instancji wydał kwestionowaną decyzję w oparciu o art. 245 § 1 pkt 2 tej ustawy. Odnosząc się natomiast do kwestii podniesionej w odwołaniu, dotyczącej złego stanu technicznego budynku, na skutek którego nie mógł być on wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, wskazać należy, że podatnik nie domagał się wznowienia postępowań podatkowych z tej przyczyny. Jak wyżej wskazano, wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym, w którym nie bada się sprawy zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej w tak szerokim zakresie jak w postępowaniu zwykłym a jedynie pod kątem istnienia przesłanek ściśle określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. A zatem okoliczności podniesione przez podatnika w piśmie, w którym wypowiadał się on, co do zebranego materiału dowodowego we wznowionym postępowaniu nie mogły stanowić samoistnej podstawy uzasadniającej wznowienie postępowania. Stąd też nie ustosunkowanie się do tych okoliczności przez organ pierwszej instancji nie stanowi uchybienia, mogącego skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Na marginesie więc jedynie Kolegium wskazuje, że w okresie objętym kwestionowaną decyzją podatnik nie korygował złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości a przedstawiona opinia z dnia 10 września 2015 roku zawiera wyłącznie opis stanu istniejącego, nie dotyczy natomiast lat objętych zaskarżoną decyzją. W tym stanie rzeczy, po przeanalizowaniu argumentów podatnika, dowodów zebranych w sprawie i postępowania organu pierwszej instancji, Kolegium nie znalazło podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i orzekło jak w sentencji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, wniósł S.K., zarzucając jej: 1. naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji istnienia przesłanek zmiany decyzji ostatecznych w trybie wznowienia postępowania, 2. orzeczenie wbrew materiałowi dowodowemu sprawy i niezbadanie całości argumentów i dowodów strony, 3. naruszenie prawa do czynnego udziału w postępowaniu przez organ pierwszej instancji i zaakceptowaniu tego stanu rzeczy w zaskarżonej decyzji przez SKO, poprzez: a) wyznaczenie przez organ pierwszej instancji terminu na złożenie wszelkich zrzutów i dowodów w prawie, w trybie art. 200 Ordynacji - i niedotrzymanie tego terminu (wydanie decyzji przed upływem tego terminu - tj. z pominięciem złożonych w terminie twierdzeń i dowodów), b) uznanie przez SKO, że taka praktyka organu pierwszej instancji jest dopuszczalna, ale również stwierdzenie wprost, iż nie domagałem się zmiany decyzji w oparciu o istnienie przesłanki złego stanu technicznego opodatkowanego budynku, 4. rozstrzygnięcie jedną decyzją kilku spraw wznowieniowych lub ewentualnie brak w uzasadnieniu rozważań dotyczących istnienia w poszczególnych latach wskazanych przesłanek wznowienia. Na tej podstawie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wnioskiem z dnia 31 lipca 2015 r. wniósł o wznowienie postępowania podatkowego w sprawach wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2002-2014, gdyż ujawniły się istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania każdej z decyzji, nieznane organowi, który je wydawał. Sprawa ujawniła się dopiero, gdy na skutek zaskarżenia decyzji bieżącej - za rok 2015 - ustalił, iż stosowano w stosunku do niego bezpodstawnie wyższą stawkę podatkową i trzykrotnie zawyżono podatek. Zgłosił jedną przesłankę wznowienia - nowe okoliczności nieznane organowi. W ramach jednak tej przesłanki wskazał dwie okoliczności faktyczne: - fakt, iż nie był przedsiębiorcą - nie wykonywał z powodu bankructwa i choroby żadnej aktywności - na co wskazał we wniosku, oraz - fakt, iż obiekt nie mógł być opodatkowany według stawki jak dla przedsiębiorców, gdyż ze względów technicznych nie mógł być tak opodatkowany w poszczególnych latach, - na co wskazał składając stosowne twierdzenia i dowody jeszcze w toku postępowania - pismo z dnia 15 września 2015 r. Dodatkowo skarżący podniósł, że wskazane przez niego okoliczności: twierdzenia i dowody zgłoszone w odpowiedzi na wezwanie w trybie art. 200 Ordynacji zostały pominięte. Niezrozumiałym jest jeszcze bardziej, dlaczego SKO, mając świadomość, iż pozbawiono skarżącego prawa do udziału w postępowaniu (wykazał to w uzupełnieniu odwołania - pismo z dnia 3 listopada 2015 r.), utrzymało sporną decyzję Wójta w mocy, wydając zaskarżoną decyzję. Wskazał również, że zły stan techniczny budynku wykazał ekspertyzą, która wyraźnie wskazuje, iż taki stan rzeczy miał miejsce od wielu lat. Złożył też jako dowód swoje oświadczenie (w piśmie z dnia 15 września 2015 r.), iż taki stan faktyczny istniał w dniu wydania każdej z decyzji. Ani ten dowód, ani jego oświadczenie (też jest dowodem) nie zostało ocenione w sprawie albo organ dokonał jego oceny ale nie uzasadnił, dlaczego odmawia im wiarygodności. Wszystko wskazuje, iż jego twierdzenia i dowody na temat stanu technicznego budynku zostały pominięte. Kolegium twierdzi, iż przesłanki złego stanu budynku nie zgłaszał. Zgłosił w sprawie okoliczności faktyczne - zły stan budynku, okoliczności nowe - nie były one znane organowi, bo nie miał świadomości ich znaczenia wypełniając deklarację, a zatem organ nie wiedział o złym stanie budynku. Skarżący wskazał również, że udało mu się doprowadzić do zmiany decyzji za lata 2012-2014. Ponadto podniósł, że jest chory, bez pracy, bez środków do życia, a firma zbankrutowała z powodu przebytego przez skarżącego udaru mózgu. Podniósł również, że organ nie tylko nie uwzględnia licznych próśb o umorzenie zaległości, ale od ponad 10 lat bezdusznie wymierza podatek bez analizy stanu faktycznego trzykrotnie wyższy. Na jego wnioski o ochronę prawną, w odpowiedzi otrzymuje egzekucje komorniczą. W tym postępowaniu, nie tylko nie oceniono właściwie jego wniosku, a wręcz go zignorowano, podając iż nie wnosił o to, co wyraźnie napisał. Uważa, że miał prawo modyfikować i uzupełniać swój wniosek do czasu zakończenia postępowania. Orzeczenie winno zaś oceniać sprawę według stanu z dnia wydania decyzji, czego nie spełnia decyzja SKO. Jeżeli stan budynku wyłącza ze względów technicznych jego wykorzystywanie, to nie można stosować stawki jak dla przedsiębiorców nawet gdyby organ słusznie stwierdził, że liczy się tylko wpis w ewidencji, a nie faktyczne prowadzenie działalności, czego zaprzestał już w roku 2001. Nikt nie ocenił drugiej okoliczności w ramach tej samej przesłanki wznowienia. Podniósł, że nie rozumie dlaczego pomimo wznowienia postępowania odrębnie za poszczególne lata jedną decyzją odmówiono łącznie zmiany decyzji w każdym roku. Kwestionuje to również w niniejszej skardze. Uważa, że okoliczności faktyczne nowe mógł zgłosić w jednym wniosku o wznowienia, ale ich istnienie winno być badane na dzień wydania każdej z zakwestionowanych decyzji wymiarowych w poszczególnych latach, czego nie uczyniła Wójt, a co zaakceptowało SKO. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 134 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd, może uwzględnić skargę na decyzję lub postanowienie i uchylić zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak pojmując rolę Sądu stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew podniesionym zarzutom odpowiada prawu. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe prawidłowo stwierdziły w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że skarżący nie wykazał podstaw do zmiany decyzji ostatecznych w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata podatkowe od 2002 do 2011 roku, wnosząc o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Jak prawidłowo podniosło SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w ramach którego taką decyzję wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w przepisie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Jest to zarazem jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość decyzji pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też tryby nadzwyczajne służą do weryfikacji decyzji ostatecznych wyłącznie w wyjątkowych i ściśle określonych przepisami sytuacjach. Jedną z przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, na której swój wniosek oparła strona skarżąca, jest ujawnienie się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Zatem o zaistnieniu tej podstawy wznowienia postępowania można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, nie były znane organowi, który wydał decyzję i istniały w dniu wydania decyzji. Ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy muszą być nowe. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym nie ma znaczenia, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach. Ponadto nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, to zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte przez organ, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nowe okoliczności faktyczne, jak i nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Kolejną przesłanką jest istnienie tych okoliczności faktycznych lub dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Ostatnią przesłanką jest to, że wspomniane okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że punktem wyjścia do dalszych rozważań jest wniosek skarżącego o wznowienie postępowania. W powyższym wniosku skarżący wskazał, że uwzględniając odwołanie skarżącego od decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok, SKO potwierdziło, że od 2001 roku skarżący nie prowadził działalności gospodarczej. Ta sama okoliczność występowała w latach 2002 do 2014, o czym organ nie wiedział w dniu wydawania decyzji za w/w lata. Jest to zatem nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydawania decyzji, a nieznana organowi, uzasadniająca wniosek o wznowienie postępowań. Powyższy wniosek skarżący uzupełnił pismem z dnia 15 września 2015 r., o nową okoliczność faktyczną nieznaną organowi, a istniejącą od 2001 roku tj. zły stan techniczny, zakupionego w tym 2001 roku budynku. Budynek ten ze względów technicznych nie mógł być wykorzystywany do działalności gospodarczej. Do pisma skarżący dołączył opinię techniczną z dnia 10 września 2015 r. Przy czym powyższe pismo, nadane w dniu 16 września 2015 r. do Urzędu Gminy [...] wpłynęło 18 września 2015 r., a zatem już po wydaniu w dniu 16 września 2015 r. decyzji Wójta Gminy [...]. Podnieść również należy, wobec treści zarzutów skargi, że postanowienie Wójta Gminy z 28 sierpnia 2015 r. wydane m.in. na podstawie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej wyznaczające podatnikowi siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie doręczono skarżącemu 31 sierpnia 2015 r. (str. 10 akt adm.), a zatem termin ten upłynął 7 września 2015 r., co czyni w/w pismo skarżącego z 15 września 2015 r. nadanym po terminie. W świetle powyższego Wójt Gminy nie mógł odnieść się do wskazanej w tym piśmie przesłanki do wznowienia postępowania, a określonej jako zły stan techniczny budynku powodujący, że nie jest on i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Odniosło się do tego natomiast SKO wskazując, że skarżący nie korygował z tego powodu złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości, a przedstawiona opinia z dnia 10 września 2015 r. zawiera wyłącznie opis stanu istniejącego, nie dotyczy natomiast lat objętych zaskarżoną decyzją Wójta Gminy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności faktycznych Sąd stwierdza, że zostały one przez SKO ocenione prawidłowo. Skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających w świetle przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej zmianę zaskarżonych decyzji podatkowych za lata 2002-2011. Skarżący został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej dopiero w dniu 19 grudnia 2011 r., a więc wcześniej był przedsiębiorcą posiadającym budynki, które w związku z tym zostały prawidłowo opodatkowane wg. stawek związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem wykreślenie skarżącego z ewidencji działalności gospodarczej i pozbawienie go przymiotu przedsiębiorcy nie istniało w latach 2002 do 2011. W ocenie Sądu, dowody na które powołuje się strona domagając się wznowienia postępowania, nie przeczą dotychczasowym ustaleniom czynionym przez organy podatkowe i nie stanowią nowych okoliczności, które nie były znane organowi podatkowemu wydającemu decyzję ostateczną. Zdaniem Sądu, zasadnie zatem organ odwoławczy przyjął, że w rozpoznawanej sprawie przywoływane przez stronę okoliczności nie stanowią przesłanki wznowienia postępowania o jakiej mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji uznając, że przyczyna wznowienia rzeczywiście nie wystąpiła, organ prawidłowo odmówił uchylenia ostatecznych decyzji za lata 2002-2011. Sąd rozpoznający sprawę nie znalazł przy tym podstaw do stwierdzenia, że organ odwoławczy zaniechał wnikliwego i wyczerpującego zebrania i rozważenia materiału dowodowego oraz, że naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów. Wymaga zaakcentowania, że regułą w postępowaniu administracyjnym jest prowadzenie postępowania dowodowego przed wydaniem decyzji, a nie wydanie decyzji i dopiero w postępowaniu wznowieniowym prowadzenie postępowania dowodowego. W postępowaniu wznowieniowym organy nie prowadzą klasycznego postępowania dowodowego, gdyż wstępna ocena organów dotyczy istnienia/bądź nie istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W toku postępowania wznowieniowego organ nie dokonuje ponownej oceny zebranego uprzednio w sprawie materiału dowodowego. Granice postępowania wznowieniowego zakreśla natomiast strona wskazując, jakie w jej ocenie zaistniały przyczyny uzasadniające wznowienie postępowania. Organ zobowiązany jest więc do zbadania wyłącznie czy te przyczyny zaistniały, a jeżeli tak, to jaki miały wpływ na wynik sprawy już raz rozstrzygniętej decyzją ostateczną. W związku z tym, postępowanie organu podatkowego ograniczało się w przedmiotowej sprawie do oceny, czy przedstawione przez stronę okoliczności mieściły w granicach okoliczności wskazanych w treści art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oraz jaki miały one wpływ na wydanie odpowiedniego rozstrzygnięcia w oparciu o art. 245 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze oraz analizując treść zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu, organ podatkowy nie uchybił wskazywanym przez stronę przepisom Ordynacji podatkowej. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił skargę, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. DSz