I SA/Gd 7/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektor Izby Administracji Skarbowej z dnia 24 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II, III, IV kwartał 2013 r., I, II, III, IV kwartał 2014 r. oraz I i II kwartał 2015 r. oddala skargę. Decyzją z dnia 31 marca 2017r. Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał pani A. G. rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od II kwartału 2013r. do II kwartału 2015r. w sposób odmienny od deklarowanego przez podatnika oraz określił obowiązek zapłaty podatku należnego z tytułu wystawienia faktur w trybie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej określanej jako: "ustawa o VAT") za IV kwartał 2013r. i III kwartał 2014r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 24 października 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając decyzję w pierwszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do zarzutu naruszenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego art. 77 pkt. 6, art. 79 ust. 2 pkt 2 oraz ust. 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz.U. z 2015r., poz. 584 z późn. zm.) poprzez niespełnienie wszystkich obowiązków informacyjnych związanych z przeprowadzoną kontrolą podatkową. W ocenie Dyrektora samo wskazanie przez organ kontroli podstawy prawnej, tj. art. 79 ust. 2 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, bez konieczności jej opisywania, jest wystarczające dla stwierdzenia, że organ zachował się zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi. Podkreślił jednocześnie, że o przyczynie braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli strona została poinformowana, co znajduje potwierdzenie w podpisanym przez podatniczkę pouczeniu wystawionym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 czerwca 2015 r. Dyrektor zauważył ponadto, że poza wskazaniem naruszenia przepisów strona nie wykazała, jaki wpływ zarzucane naruszenie miało w istocie w przedmiotowej sprawie. W ocenie organu odwoławczego wszczęcie kontroli podatkowej w żaden sposób nie ograniczyło prawa podatniczki do dokonania korekty deklaracji, z którego jednak strona nie skorzystała po zakończeniu kontroli podatkowej, a przed wszczęciem postępowania podatkowego. Przedstawiając stan sprawy organ odwoławczy wyjaśnił, że pani A. G. w objętym postępowaniem podatkowym okresie świadczyła usługi szkoleniowe, marketingowe i budowlane. Wynikające z faktur sprzedaży w latach 2013 -2014 usługi (szkolenia, wykonywanie prac wykończeniowych, analiza rynku, wykonanie i montaż tras kablowych, ułożenie kabli zasilających, transport, montaż i demontaż stoiska, obsługa techniczna stoiska) miały być nabywane od podwykonawcy pana S. W., co zostało udokumentowane 24 fakturami. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wystawca spornych faktur osobiście nie wykonał czynności w nich wykazanych. Czynności tych nie wykonał również wskazany jako podwykonawca pan M. S., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą PPHU A M. S., który nie potwierdził wykonania usług budowlanych, szkoleniowych i marketingowych jak również samego wystawienia faktur z tego tytułu na rzecz pana S. W., będącego podwykonawcą B A. G. Pan M. S. w trakcie przesłuchania zeznał, że posiada wykształcenie podstawowe i ukończył jedynie kurs szewski w związku z czym nie miał predyspozycji ani umiejętności do wykonywania usług wykazanych w fakturach VAT. W trakcie przesłuchania, wielokrotnie powtarzał, że nie zna pana S. W. Świadek zaprzeczył, jakoby świadczył usługi montażu stolarki okiennej w miejscowości S. D. i G. Zeznał także, że nigdy nie świadczył usług szkoleniowych, czy marketingowych. Zdaniem organu podatkowego w świetle powyższego nie sposób uznać, że transakcje opisane na spornych fakturach w rzeczywistości zaistniały, skoro nie zostały wykonane osobiście przez wystawcę faktur – pana S. W., a mający być jego podwykonawcą pan M. S. zaprzeczył zarówno wykonywaniu prac, jak i wystawieniu faktur dla S. W. Podwykonawca nie posiadał ponadto odpowiedniego zaplecza technicznego w postaci floty samochodowej oraz odpowiedniej liczby pracowników do wykonywania zleconych prac. Organ zwrócił uwagę, że podatniczka nie dokonała, w stosunku do kontrahenta, pana S. W., pełnej spłaty swoich zobowiązań wynikających z wystawionych faktur i okazała w toku kontroli 2 umowy odnowienia, w których odracza termin zapłaty za niezapłacone faktury na łączną kwotę 753.5000,00 zł ( 93.500,00 zł + 160.000,00 zł) do dnia 30 kwietnia 2016r. Wskazane umowy obejmują wierzytelności wynikające z wszystkich faktur, wystawionych przez pana S.W. na rzecz B A. G. w grudniu 2013r. i w czerwcu 2014r. oraz fakturę z dnia 20 września 2013r. Kwoty wskazane w umowach obejmują wyłącznie sumę kwot netto faktur VAT w nich wymienionych. Strony umów zgodnie potwierdziły i podpisały się pod stwierdzeniem, że na skutek dokonanych odnowień, zobowiązania ze wskazanych faktur wygasają, a powstają zobowiązania, wynikające z wystawionych przez panią A. G. weksli własnych. W toku kontroli i postępowania podatkowego nie przedłożono żadnych dokumentów potwierdzających, że pozostała część zobowiązania pani A. G.wobec S. W., wynikającego z wskazanych faktur VAT, została w jakichkolwiek inny sposób uregulowana lub rozliczona. Umowa odnowienia z dnia 31 marca 2014r. wskazuje kwotę 593.500,-zł z jednoczesnym powołaniem faktur z grudnia 2013r. oraz jednej faktury z września 2013r. Powyżej wskazana kwota stanowi kwotę netto jedynie z faktur z grudnia 2013r. Natomiast faktura z września 2013r. wskazuje kwotę netto 76.500,-zł i VAT - 17.595,-zł. W aktach sprawy znajdują się KW dotyczące faktury z dnia 20 września 2013r., potwierdzające wypłatę gotówki na wartość faktury, która jest wskazana w umowie odnowienia jako niezapłacona. Powyższe okoliczności, w ocenie organu, podważają wiarygodność zarówno umowy odnowienia jak i dowodu zapłaty, a tym samym potwierdzają stanowisko o niezaistnieniu transakcji udokumentowanych spornymi fakturami. Zdaniem organów sytuacja, w której kontrahent nie płaci a mimo to nadal kontynuowana jest z nim współpraca nie jest spotykana w obrocie gospodarczym. Organ zwrócił uwagę, że cena pojedynczych prezentacji była średnio zaledwie o 1.000 zł niższa od ceny, za którą zostały przeprowadzone szkolenia z ich użyciem. Wskazał ponadto, że podejmując się działalności szkoleniowej pani A. G. nie poszukiwała innych dostawców usług, nie poddawała analizie jakości ani ceny usługi, którą miał świadczyć pan S. W. Przy czym same szkolenia były prowadzone przez męża podatniczki J. G. W zastrzeżeniach do protokołu kontroli podatniczka nie wskazała jednoznacznie, że pan S. W. lub jego podwykonawca wykonali sporne usługi. Wskazała jedynie, że zafakturowane czynności zostały faktycznie dokonane oraz podkreśliła, iż nie miała świadomości uczestniczenia w transakcjach dla nadużycia podatkowego. Organ podkreślił, że możliwość odwołania się do dobrej wiary stanowi uprawnienie odbiorcy wadliwej faktury, w oparciu o które może się on uchronić przed uregulowanymi w ustawie konsekwencjami podatkowymi niezgodnych z prawem działań swoich kontrahentów. Aby strona skutecznie mogła skorzystać z prawa do odliczenia, musi jednak wykazać, że dana dostawa została dokonana przez wystawcę faktury lub nie miała podstaw do powzięcia wątpliwości w tym zakresie. W przedmiotowej sprawie materiał dowodowy potwierdza, że usługi udokumentowane spornymi fakturami nie były wykonane przez pana S. W., co oznacza, że podatniczka w sposób aktywny uczestniczyła w oszustwie podatkowym. W ocenie Dyrektora zebrany w sprawie materiał dowody wskazuje nie tylko na brak jakiejkolwiek staranności w działaniu, a wręcz pozwala przyjąć, że strona świadomie uczestniczyła w transakcjach wykorzystanych do popełnienia oszustwa w podatku od towarów i usług. Dyrektor zauważył jednocześnie, że z zeznań pana J. G. (osoby współpracującej w firmie B A. G.) wynika, że nie wie kim jest pan M. S. Świadek wie, że pan S. W. świadczył usługi związanez podwykonawstwem w tematach związanych z usługami budowlanymi, transportowymi, obsługą techniczną stoisk targowych, również dostarczał materiały w postaci prezentacji szkoleniowych. Nie wie jednak, czy pan W. zatrudniał kogokolwiek w ramach prezentacji. Nie wie również, kto dokonywał obsługi technicznej stoisk, kto wykonywał te usługi, mimo że czynności te wykonywała ekipa pana W. W świetle powyższego w ocenie organu nie sposób uznać, że strona działała w dobrej wierze i nie miała wiedzy o oszukańczym charakterze transakcji. Organ zwrócił również na wartość transakcji, jej przedmiot oraz okoliczność, że ostatecznie szkolenie przeprowadzał mąż podatniczki a nie osoba, która prezentacje czy materiały miała przygotować. W ocenie organu odwoławczego zasadnie Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że zakwestionowane faktury nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego, ponieważ dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane przez ich wystawcę, a podatnik nie wykazał się dobrą wiarą, starannością jakiej wymaga się od przezornego dbającego o swoje interesy przedsiębiorcy. Takie ustalenie w konsekwencji pozbawia podatniczkę prawa do odliczenia podatku naliczonego w nich wskazanego stosowanie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy VAT. Ustosunkowując się do kwestii pozbawienia podatnika na podstawie art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy o VAT prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony organ odwoławczy w odniesieniu do: - kwoty 71.300 zł wynikającej z 2 faktur z dnia 22 marca 2015 r. oraz 26 marca 2015 r., wystawionych przez C T. M. dotyczących podwykonawstwa w zakresie prac brukarskich, ziemnych oraz drenarskich a także usługi transportowej wraz z obsługą techniczną Dyrektor wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że kontrahent podatniczki nie dysponował pracownikami, pojazdami, nie dokonywał rozliczeń dla celów podatku od towarów i usług i jednocześnie nie miał dokumentów na potwierdzenie zaistniałych transakcji (umów, protokołów odbioru) w związku z czym brak jest podstaw do uznania, że wykazane w tych fakturach prace zostały wykonane przez ich wykonawcę; - kwoty 48.047 zł wynikającej z faktury z dnia 27 czerwca 2014 r. wystawionej przez Przedsiębiorstwo Handlu Zagranicznego D Sp. z o.o. tytułem zakupu regałów magazynowych wg zamówienia z 6 maja2014 r., wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że towar wskazane w przedmiotowej fakturze nigdy nie został odebrany od sprzedawcy, jak również nie dokonano za niego zapłaty; tym samym sporna faktura nie może stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego w niej wskazanego, stosownie do wskazanego powyżej przepisu; - kwoty 49.690,93 zł wynikającej z faktury wystawionej przez E sp. k. tytułem zakupu siatki podtynkowej wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż podatniczka nie posiadała towaru wykazanego na fakturze, co uzasadnia brak prawa do odliczenia. Organ zwrócił przy tym uwagę, że sama podatniczka w piśmie z dnia 22 października 2015 r. wyjaśniła, że do transakcji nie doszło z uwagi na wycofanie się klienta i w dniu 24 lipca 2015 r. została wystawiona faktura korygująca; pierwotna faktura nie została zapłacona; - kwoty 62.100 zł wynikającej z dwóch faktur wystawionych przez F K. H. dotyczących nabycia modeli okien wskazał, że transakcje objęte tymi fakturami nie zostały zrealizowane zatem podatek w nich naliczony nie może stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego; organ zauważył ponadto, że podatniczka nie posiadała oryginałów faktur a jedynie ich kopie, co narusza art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Dyrektor wyjaśnił jednocześnie, że z uwagi na fakt, iż podatniczka nie nabyła regałów magazynowych, których zakup udokumentowano powyższą fakturą, nie mogła ich tym samym odsprzedać Spółce E S.K.A. M. P. W związku z powyższym koniecznym było określenie, zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, obowiązku zapłaty podatku w kwocie 69.000 zł wykazanego w 10 fakturach wystawionych w okresie od 21 lipca 2014 r. do 18 sierpnia 2014 r. na rzecz Spółki. Jednocześnie zauważył, że koniecznym również było określenie obowiązku zapłaty na podstawie wskazanego powyżej przepisu w odniesieniu do wystawionych przez podatniczkę 4 faktur na rzecz G K. U. – Ż. w K., które dokumentowały transakcje nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, z uwagi na brak dowodów nabycia towarów (zabawek, puzzli, artykułów edukacyjnych), co prowadzi do wniosku, że nie mogła mieć miejsca dostawa tych towarów. W kwestii pozbawienia podatnika na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony organ odwoławczy w odniesieniu do: - kwoty 403,95 zł wynikający z faktury z dnia 27 lutego 2015 r. (poz. 5 faktury – "wilk" do mięsa TC12 z sitkiem 8 mm) wyjaśnił, że podatnik nie wykazał związku powyższego zakupu z prowadzoną działalnością gospodarczą a także nie przedstawił faktury sprzedaży tego artykułu; - kwoty 94 zł wynikającego z faktury z dnia 6 marca 2014 r. dotyczącej zakupu wykładziny dywanowej, wskazał na brak związku przyczynowego z prowadzoną działalnością. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, na niezgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT określanie momentu powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do faktur nr 1/1/15, 3/1/15, 1/4/15 oraz 5/4/15. Wskazał również, że podatniczka nie rozliczyła otrzymanych w dniach: 18 listopada 2014 r., 4 grudnia 2014 r., 22 grudnia 2014 r., 12 stycznia 2015 r., 21 stycznia 2015 r., 2 lutego 2015 r. oraz 3 lutego 2015 r. na rachunki bankowe zaliczek dla potrzeb podatku od towarów i usług. Wskazał ponadto na nieprawidłowe rozliczenie kosztów związanych z eksploatacją pojazdów samochodowych w okresie od lipca 2013r. do marca 2014r. nie będących środkami trwałymi podatnika, wskazując że w okresie od 1 lipca 2013 r. do 31 marca 2014 r. pani A. G. zawyżyła kwoty podatku naliczonego do odliczenia. Dodatkowo wskazał na nieprawidłowe rozliczenie podatku naliczonego związanego z nabyciem samochodu osobowego o nr rej [...] z uwagi na fakt, że podatniczka nie posiadała dowodów potwierdzających prawo do pełnego odliczenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury VAT z dnia 26 lutego 2015r. w wysokości 10.569,11 zł netto i podatek VAT 2.430,89 zł dotyczącej zakupu samochodu osobowego, skutkujące naruszeniem art. 86a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o VAT. Końcowo organ wskazał na naruszenie przez podatniczkę art. 109 ust. 3 ustawy o VAT poprzez błędne przeniesienie danych z ewidencji do deklaracji VAT-7 za III i IV kwartał 2013r. w zakresie nabyć towarów i usług. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pani A.G. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako wadliwej wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 79 pkt 2 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez wadliwe wskazanie podstawy faktycznej prowadzenia kontroli podatkowej bez wcześniejszego zawiadomienia podatnika. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 282c § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez niewłaściwe poinformowanie podatnika o przyczynach kontroli bez wcześniejszego powiadomienia. Podniosła także zarzut naruszenie art. 77 pkt 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej powodujące nieważność postępowania dowodowego a także naruszenie art. 122 i 123 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieprecyzyjne wyjaśnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem. Zarzuty skargi dotyczą wadliwości ustaleń w zakresie podatkowych skutków współpracy skarżącej z panem S. W., również zarzuty odwołania (k.1167 akt administracyjnych – t. III) są skoncentrowane na wskazywaniu uchybień postępowania kontrolnego, które dyskwalifikują dowody powołane dla wykazania, że usługi wynikające z faktur wystawionych przez S. W. zostały wykonane. Postępowanie podatkowe prowadzone wobec skarżącej dotyczyło również prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur uzyskanych przez C T. M. W ocenie Sądu rozważono, zgodnie z obowiązkiem oceny spoczywającym na organie, braki dokumentacji dotyczącej wykonanych prac transportowych i ziemnych, brak potwierdzenia w deklaracjach VAT-7 złożonych przez T. M. oraz dokumentacji ZUS, brak potwierdzenia zarejestrowania pojazdów. W ocenie Sądu nie narusza granic swobody prawem dozwolonej wyjaśnienie wszystkich okoliczności, również według kryterium możności wykonania usług przez wystawcę faktur. Odnośnie faktury dokumentującej zakup od H maszyny do mięsa organy prawidłowo ustaliły, że nie został w świetle zebranego materiału dowodowego potwierdzony związek pomiędzy zakupem o prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą. Skarżąca, odnosząc się do prawa odliczenia z faktury dotyczącej zakupu wykładziny dywanowej, przyznała, że zaksięgowania dokonano omyłkowo. Organy nie naruszyły art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a ustawy o podatku od towarów i usług pozbawiając możliwości uwzględnienia w rozliczeniach dokumentu dotyczącego zakupu regałów magazynowych wobec ustalenia, że za towar nie dokonano wpłaty, towaru nie odebrano od wystawcy faktury – D Sp. z o.o. Konsekwencją ustalenia, że skarżąca nie nabyła regałów magazynowych było zastosowanie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT odnośnie faktur wystawionych przez skarżącą z tytułu zbycia regałów na rzecz innego podmiotu. Przepis art. 108 ust. 1 ustawy o VAT został również prawidłowo zastosowany w związku z wystawieniem przez skarżącą faktur sprzedaży zabawek i artykułów edukacyjnych, albowiem skarżąca nie wykazała zakupu wskazanych w fakturach towarów. Brak dowodów zakupu siatki podtynkowej został potwierdzony przez skarżącą, która oświadczyła, że do transakcji nie doszło, a korekty dokonano skutecznie, w konsekwencji zapłaty z tytułu faktury pierwotnej nie dokonano. Na podstawie art. 19a ust. 1 ustawy o VAT ustalono odmiennie niż skarżąca okres rozliczeniowy odnośnie faktur nr 1/1/15, 3/1/15,1/4/15 i 5/4/15. Zaniechanie przez skarżącą uwzględnienia w deklaracjach kwot zaliczek wpłacanych na rachunek bankowy i brak potwierdzenia oświadczenia, że wpłaty dotyczyły przyszłych, niesprecyzowanych usług, stanowiło podstawę poczynienia innych ustaleń na podstawie innych dowodów dotyczących związku przyczynowego pomiędzy wpłatami a świadczeniem usług. Nie było przedmiotem sporu nieprawidłowe rozliczenie kosztów związanych z eksploatacją pojazdów, które nie stanowiły środków trwałych. Zawyżenie odliczenia podatku należnego było spowodowane przekroczeniem wynikającego z przepisów prawa limitu przypisanego do każdego pojazdu. Również wydatki związane z nabyciem samochodu osobowego zostały ocenione w świetle przepisów regulujących prawo odliczenia (art. 86a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o VAT). Błędne przeniesienie danych dotyczących nabyć towarów i usług z ewidencji VAT-7 za III i IV kwartał 2013 r. nie było kwestionowane przez skarżącą. Faktury wystawione przez F K. H. nie zostały przedstawione. Przedstawione kopie faktur były przedmiotem odpowiedzi kontrahenta skarżącej, że dokonano korekty, albowiem transakcje nie zostały zrealizowane. Istotą sporu w niniejszej sprawie są ustalenia w zakresie braku podstaw obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur wystawionych przez S. W. Materiał dowodowy w tym zakresie został zgromadzony w toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego wszczętego na podstawie upoważnień. Skarżąca wywodzi, że nie została następczo powiadomiona o przyczynach kontroli wszczętej bez wcześniejszego powiadomienia, a przepis art. 79 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej gwarantuje, że w sytuacji prowadzenia kontroli podatkowej bez wcześniejszego powiadomienia, organ podatkowy winien bezsprzecznie wykazać fakt zaistnienia okoliczności warunkujących odstąpienie od powiadomienia. Wbrew zarzutom strony w niniejszej sprawie ogólne wskazanie, że zachodzi konieczność zabezpieczenia dowodów popełnienia przestępstwa, nie wymaga uszczegółowienia na poziomie kwalifikacji przestępstwa, źródła podejrzeń i katalogu dowodów objętych zamiarem zabezpieczenia. Zawarte w art. 291 c Ordynacji podatkowej odesłanie do przepisów rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dotyczy kontroli działalności gospodarczej podatnika będącego przedsiębiorcą. Zebrany w sprawie materiał dowodowy obejmujący również dowody zgromadzone w toku kontroli podatkowej, został prawidłowo oceniony przez organ podatkowy. Wbrew zarzutom skarżącej nie jest zasadne dowodzenie, że zasady współpracy nie odbiegały od przyjętych dla tego typu transakcji. Należy podkreślić, że zakwestionowane fakty, w części dotyczącej w szczególności szkoleń, dotyczyły wysoce specjalistycznych usług. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadnie wywiedziono, że brak potwierdzenia przez wskazanego wykonawcę kwalifikacji, możliwości i faktu świadczenia usług, stanowi potwierdzenie istotnych w sprawie okoliczności dyskwalifikujących możliwość odliczenia podatku z faktur wskazanych przez skarżącą, Wskazany przez wystawcę faktur – pana S. W. - podmiot nie potwierdził wykonania usług budowlanych, szkoleniowych i marketingowych. Organy jako istotny logiczny argument przywołały również ustalenie, że skarżąca nie dokonała w całości zapłaty na rzecz wystawcy faktury. Relacja rozliczeniowa pomiędzy skarżącą a panem S. W. odbiega od przyjętej w realiach gospodarczych, co ilustruje dokonane przez organy porównanie cen i sposób organizacji szkoleń. Organy, zgodnie ze standardem postępowań wyznaczonym orzecznictwem TSUE dokonały oceny odnośnie twierdzeń skarżącej dotyczących działania w dobrej wierze. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd, że w sytuacji zakwestionowania zaistnienia transakcji dobra wiara nie jest okolicznością, która wymaga ustalenia warunkującego pozbawienie podatnika prawa odliczenia (por. wyrok WSA w Gdańsku z 29 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1257/15). Z tych względów Sąd, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), oddalił skargę.