I SA/Gd 722/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 722/17 utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 16 października 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 7 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić zażalenie. Wyrokiem z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 722/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M. K. (dalej jako "Skarżący") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 7 listopada 2016 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Wnioskiem z dnia 24 sierpnia 2017 r., złożonym na formularzu PPF w dniu 18 września 2017 r., Skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata do sporządzenia, wniesienia i obrony skargi kasacyjnej od w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lipca 2017 r. Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 16 października 2017 r., na podstawie art. 257 p.p.s.a., pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, bowiem Skarżący nie uzupełnił w terminie braków formalnych wniosku, do usunięcia których został wezwany. Od powyższego zarządzenia Skarżący wniósł sprzeciw, wnosząc o jego uchylenie i przyznanie prawa pomocy, bowiem wykonał zobowiązanie Sądu uzupełniając oświadczenia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 14 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 722/17 utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego z dnia 16 października 2017 r. Skarżący wniósł zażalenie na w/w postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne, ponieważ Skarżący zaskarżył postanowienie, które nie podlega zaskarżeniu żadnym środkiem odwoławczym. Zgodnie z treścią art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej jako "p.p.s.a.") do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a. Natomiast stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W świetle powyższych przepisów, zażalenie, które jest niedopuszczalne, podlega odrzuceniu przez sąd. Stosownie do treści art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego w zakresie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, zaś sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Skoro zatem sąd pierwszej instancji rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to wydane przez niego na podstawie art. 260 p.p.s.a. postanowienie jest prawomocne i nie służy od niego żaden środek odwoławczy (por. postanowienia NSA: z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt II OZ 1245/16; z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II OZ 1221/16; z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt II FZ 679/16 – wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga przy tym, że określając w art. 194 § 1 p.p.s.a. katalog postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych, na które przysługuje stronom zażalenie, ustawodawca pominął postanowienia wydawane w przedmiocie rozpoznania sprzeciwu od zarządzeń lub postanowień referendarza. Pozostałe przepisy w/w ustawy, w tym przepisy działu V, również nie przewidują możliwości zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego tego rodzaju rozstrzygnięć (por. postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2016 r. sygn. akt II OZ 1403/16). W związku z powyższym stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, które nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, bowiem jego przedmiotem było rozpatrzenie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy. Sąd zauważa wprawdzie, iż w piśmie przewodnim z dnia 16 listopada 2017 r., przy którym dokonano doręczenia zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2017 r., zawarto – błędne – pouczenie, w którym wskazano, że na w/w postanowienie przysługuje stronie prawo do wniesienia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednakże stwierdzić należy, że nieprawidłowe, błędne pouczenie co do prawa wniesienia środka zaskarżenia nie może kreować nowych praw dla strony postępowania, nieprzewidzianych w obowiązujących przepisach, a co za tym idzie, nie stwarza dla Skarżącego prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie sądu administracyjnego w przedmiocie rozpatrzenia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego w zakresie prawa pomocy. Okoliczność błędnego pouczenia pozostaje zatem bez wpływu na uznanie wniesionego zażalenia za niedopuszczalne. W tej sytuacji wniesione zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 listopada 2017 r., jako niedopuszczalne, podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.