I SA/Gd 722/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 722/17 w przedmiocie odrzucenia zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 722/17 utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 16 października 2017 r. w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić zażalenie. Wyrokiem z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 722/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M. K. (dalej jako "Skarżący") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 listopada 2016 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Wnioskiem z dnia 24 sierpnia 2017 r., złożonym na formularzu PPF w dniu 18 września 2017 r., Skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata do sporządzenia, wniesienia i obrony skargi kasacyjnej od w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lipca 2017 r. Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 16 października 2017 r., na podstawie art. 257 p.p.s.a., pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, bowiem Skarżący nie uzupełnił w terminie braków formalnych wniosku, do usunięcia których został wezwany. Od powyższego zarządzenia Skarżący wniósł sprzeciw, wnosząc o jego uchylenie i przyznanie prawa pomocy, bowiem wykonał zobowiązanie Sądu uzupełniając oświadczenia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 14 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 722/17 utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego z dnia 16 października 2017 r. Skarżący wniósł zażalenie na w/w postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 listopada 2017 r. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 722/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił w/w zażalenie z dnia 27 listopada 2017 r., stwierdzając jego niedopuszczalność. Przesyłkę zawierającą w/w postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2017 r. doręczono Skarżącemu w sposób zastępczy w dniu 2 stycznia 2018 r. Przedmiotową przesyłkę Skarżący odebrał w placówce pocztowej w dniu 4 stycznia 2018 r. (k. 58 akt sądowych). Pismem nadanym w dniu 11 stycznia 2018 r. (data stempla pocztowego) Skarżący wniósł zażalenie na w/w postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Jak wynika z akt sądowych przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2017 r., awizowana w dniu 18 grudnia 2017 r., mimo jej faktycznego odbioru w placówce pocztowej w dniu 4 stycznia 2018 r., została skutecznie doręczona w dniu 2 stycznia 2018 r. Bowiem termin 14 dni od pierwszego awizo przypadał na dzień 1 stycznia 2018 r. tj. dzień ustawowo wolny od pracy, a więc zgodnie z zasadami liczenia terminu określonymi w art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a. za ostatni dzień terminu należy uznać 2 stycznia 2018 r. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie Sądu pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 11 stycznia 2018 r. W niniejszej sprawie zatem zażalenie zostało wniesione po upływie wskazanego wyżej terminu siedmiodniowego. Z uwagi bowiem na datę uznania postanowienia za skutecznie doręczone, ostatnim dniem do wniesienia zażalenia był dzień 9 stycznia 2018 r. Podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 1 p.p.s.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (art. 73 § 1 p.p.s.a.). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art.73 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 tego artykułu doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Domniemanie doręczenia przesyłki adresatowi, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe. Co istotne, faktyczne odebranie pisma (w urzędzie pocztowym, czy sądzie), już po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., nie ma zatem wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 16 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 104/04; z dnia 28 stycznia 2013 r. sygn. akt II FZ 1055/12, z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt II FZ 36/13, z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt II FZ 40/13 – wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W realiach rozpoznawanej sprawy odpis zaskarżonego postanowienia wysłano za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres wskazany przez Skarżącego. Jak wynika z akt sprawy, przesyłkę listowną pierwszy raz awizowano w dniu 18 grudnia 2017 r. Zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej. Czternastodniowy okres, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a., upłynął zatem w dniu 2 stycznia 2018 r. i z upływem tego dnia, stosownie do art. 73 § 4 w zw. z art. 83 p.p.s.a., doręczenie należy uznać za dokonane. Na ustalenie powyższego nie ma wpływu okoliczność odebrania przez Skarżącego przesyłki w placówce pocztowej w dniu 4 stycznia 2018 r. W związku z uznaniem dokonania doręczenia postanowienia w dniu 2 stycznia 2018 r., siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 9 stycznia 2018r. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie Sądu pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 11 stycznia 2018 r., a zatem z uchybieniem w/w terminu. Na mocy art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny ma obowiązek odrzucić na posiedzeniu niejawnym zażalenie na postanowienie, wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Wobec wniesienia zażalenia po terminie, Sąd na mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a odrzucił zażalenie, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.