I SA/Gd 727/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsk w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski (spr.), Asesor WSA Danuta Oleś, Protokolant Zuzanna Baca, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, sierpień, wrzesień i październik 2003 r. oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] określającą A. R. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące marzec, sierpień, wrzesień, październik 2003r. Podstawą wydanego rozstrzygnięcia był ustalony w sprawie, następujący stan faktyczny: W deklaracjach podatkowych dla podatku od towarów i usług VAT-7, A. R., wykazał: 1. za miesiąc marzec 2003r. kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł, 2. za miesiąc sierpień 2003r. kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł, 3. za miesiąc wrzesień 2003r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł, 4. za miesiąc październik 2003r. kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł. Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił stronie w podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, sierpień i październik 2003r. zobowiązanie podatkowe w kwotach wyższych od deklarowanych oraz za miesiąc wrzesień 2003r. zobowiązanie podatkowe w miejsce deklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że strona zawyżyła kwoty podatku naliczonego do odliczenia za w/w okresy rozliczeniowe poprzez uwzględnienie w rozliczeniach podatku wynikającego z faktur: 5. nr [...] z dnia [...] na wartość netto 24.500 zł, VAT 5.390 zł, 6. nr [...] z dnia. [...] na wartość netto 24.500 zł, VAT 5.390 zł, 7. nr [...] z dnia [...] na wartość netto 24.600 zł, VAT 5.412 zł, 8. nr [...] z dnia [...] na wartość netto 24.600 zł, VAT 5.412 zł, 9. nr [...] z dnia [...] na wartość netto 1.950 zł, VAT 429 zł, wystawionych przez "A", T. W., G. ul. [...], NIP [...], oraz: 10. nr [...] z dnia[...] na wartość netto 9.500 zł, VAT 2.090 zł, 11. nr[...] z dnia [...] na wartość netto 9.500 zł, VAT 2.090 zł, 12. nr [...] z dnia [...] na wartość netto 9.500 zł, VAT 2.090 zł, 13. nr [...] z dnia [...] na wartość netto 9.500 zł, VAT 2.090 zł, 14. nr[...] z dnia [...] na wartość netto 16.340 zł, VAT 3.594,80 zł, 15. nr [...] z dnia [...] na wartość netto 8.550 zł, VAT 1.881 zł, 16. nr[...] z dnia [...] na wartość netto 9.550 zł, VAT 2.101 zł, 17. nr[...] z dnia [...] na wartość netto 9.550 zł, VAT 2.101 zł, 18. nr [...] z dnia [...] na wartość netto 9.550 zł, VAT 2.101 zł, 19. nr [...] z dnia [...] na wartość netto 18.820 zł, VAT 4.140,40 zł, 20. nr [...] z dnia [...] na wartość netto 18.820 zł, VAT 4.140,40 zł, 21. nr [...] z dnia [...] na wartość netto 28.820 zł, VAT 6.340,40 zł, wystawionych przez "B", K. I., G. ul. [...], NIP [...], co do których to faktur stwierdzono, że zostały wystawione przez podmioty do tego nieuprawnione. Motywując powyższe wskazano na ustalenia dokonane w wyniku kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczeń A. R. z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia do 31 października 2003r., przeprowadzonej w okresie od 18 grudnia 2003r. do 22 marca 2004r. W oparciu o zebrany w toku w/w kontroli materiał dowodowy ustalono, iż zarówno A, jak i B nie są zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług. W tym zakresie wskazano na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 19 lutego 2004r., z którego wynika, iż T. W. nie figuruje w ewidencji podatników Urzędu Skarbowego , a numer identyfikacji podatkowej, którym posłużył się na zakwestionowanych fakturach VAT nie został wygenerowany przez w/w urząd. Ponadto wskazano na protokół przesłuchania K. I., który zeznał, iż nigdy nie prowadził działalności gospodarczej, a jedynie zarejestrował ją w urzędzie miejskim, gdzie uzyskał wpis do ewidencji działalności gospodarczej. K. I. zeznał, że nie wystawiał faktur: [...] dla A. R. [...] oraz że firma wskazana na tych fakturach jako nabywca nie jest mu znana. Organowi z urzędu znana była także informacja, że K. I. nie jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz nie składa deklaracji VAT-7. Mając powyższe na uwadze organ pierwszej instancji stwierdził, że w/w podmioty nie były uprawnione do wystawiania faktur VAT. W tym zakresie wskazano na § 34 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm./, w świetle którego podmiotami uprawnionymi do wystawiania faktur są zarejestrowani podatnicy, posiadający numer identyfikacji podatkowej lub posługujący się numerem tymczasowym. Zważywszy, że wymienione wyżej podmioty nie były zarejestrowane jako podatnicy VAT, a co za tym idzie nie były uprawnione do wystawiania faktur, organ pierwszej instancji stanął na stanowisku, że zgodnie z unormowaniem § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a) w/w rozporządzenia Ministra Finansów, faktury wystawione przez T. W. i K. I nie stanowią dla A. R. podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego w nich zawarte. Zgodnie bowiem z treścią w/w przepisu nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i faktury korygujące wystawione przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania tych dokumentów. Jednocześnie, biorąc pod uwagę obwieszczenie Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 listopada 1998r. /Dz. U. Nr 139, poz. 905/, organ podatkowy pierwszej instancji odstąpił od ustalenia A. R. dodatkowego zobowiązania podatkowego. Pismem z dnia 26 lipca 2004r. strona złożyła odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, wnosząc o jej uchylenie w całości. Przedmiotowej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych za sprzedażą opodatkowaną i w przypadku strony warunek ten został spełniony. Wskazała również, że przepisy ustawy nie zawierają zakazu odliczenia podatku naliczonego ze wskazaniem warunków dotyczących wystawcy faktur. Przepis § 48 rozporządzenia Ministra Finansów zawiera wprawdzie przypadki, w których faktury nie stanowią podstawy obniżenia kwoty podatku należnego, jednak, zdaniem strony, ustawodawca nie określił dla Ministra Finansów uprawnień do dodatkowego ograniczenia odliczania podatku naliczonego. Upoważnienia takiego nie zawiera także art. 19 ust. 5 w/w ustawy. W związku z powyższym, dla możliwości rozliczania podatku naliczonego uwzględnia się tylko zapisy artykułów ustawy, a te nie nakazują weryfikacji możliwości rozliczania podatku naliczonego poprzez sprawdzenie zapisów rejestracyjnych w dwóch tylko urzędach skarbowych. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podejmując rozstrzygnięcie organ odwoławczy zważył, że w sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia istotę sporu stanowiła kwestia uprawnienia A. R. do obniżenia na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm./, kwoty podatku należnego z tytułu sprzedaży dokonanej przez podatnika w marcu, sierpniu, wrześniu 2003r. o kwotę podatku naliczonego wynikającą z faktur wystawionych przez: T. W., A, NIP: [...] i K. I., B, NIP: [...], wobec stwierdzenia przez organ pierwszej instancji, że wymienione wyżej podmioty nie były uprawnione do wystawiania faktur VAT. Organ drugiej instancji wskazał, że podstawowe znaczenie dla realizacji uprawnienia określonego w art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, ma faktura jako dokument potwierdzający zdarzenie gospodarcze. Podstawą obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego może być tylko prawidłowa faktura, odpowiadająca w pełni wymogom wynikającym z przepisów prawa podatkowego. Na mocy delegacji zawartej w art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, Minister Finansów w § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm./, postanowił, że w przypadku, gdy sprzedaż towarów i usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących - faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Krąg podmiotów uprawnionych do wystawiania faktur VAT określony został w przepisie § 34 rozporządzenia Ministra Finansów, zgodnie z którym faktury oznaczone wyrazami "FAKTURA VAT" wystawiają zarejestrowani podatnicy, posiadający numer identyfikacji podatkowej lub posługujący się numerem tymczasowym, z wyjątkiem podatników: korzystających ze zwolnień określonych w art. 14 ust. 1, 5 i 6 ustawy, wykonujących wyłącznie czynności wymienione w art. 7 ust. 1 ustawy lub czynności zwolnione określone w przepisach wydanych na podstawie art. 47 ustawy. Zgodnie przy tym z § 2 pkt 4) rozporządzenia Ministra Finansów, pod pojęciem podatnika zarejestrowanego należy rozumieć podatnika zarejestrowanego na podstawie art. 9 oraz art. 46 ustawy o VAT, tzn. podatnika, który złożył w urzędzie skarbowym zgłoszenie rejestracyjne i nie zgłosił zaprzestania działalności. Przywołane wyżej przepisy wyraźnie formułują zatem zasadę, że tylko podatnicy zarejestrowani na podstawie art. 9 ustawy o VAT są uprawnieni do wystawiania faktur VAT dających innym podatnikom prawo do odliczenia na podstawie art. 19 ust. 1 tej ustawy, podatku w nich udokumentowanego. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że faktura wystawiona przez podmiot, który nie złożył zgłoszenia rejestracyjnego dla podatku od towarów i usług, nie stanowi dla nabywcy podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w niej zawartą. Organ odwoławczy wskazał, że wystawcy spornych faktur : T. W. i K. I. nie dokonali zgłoszenia rejestracyjnego dla podatku od towarów i usług na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o VAT, co oznacza że nie byli w tym okresie uprawnieni do wystawiania faktur VAT, w tym faktur na rzecz A. R. , w oparciu o które to faktury podatnik dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w rozliczeniu za miesiące: marzec, sierpień i wrzesień 2003r. W tym stanie rzeczy, w ocenie organu odwoławczego, zasadnym było zakwestionowanie przez organ podatkowy pierwszej instancji na podstawie § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów uprawnienia A. R. do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur. Organ odwoławczy uznał, że bez wpływu na ocenę wypełnienia przez kontrahentów strony obowiązku, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o VAT pozostaje przy tym podniesiony w toku postępowania odwoławczego argument strony o nie sprawdzeniu przez organ podatkowy pierwszej instancji wszystkich możliwych urzędów, w których K. I. i T. W. mogli się zarejestrować /pismo pełnomocnika strony z dnia 29 września 2004r., wniesione po zapoznaniu się z materiałem dowodowym/. Ustosunkowując się do powyższego organ odwoławczy zauważył, że sprawdzenie czy K. I. NIP zarejestrował się jako podatnik podatku od towarów i usług w innych urzędach skarbowych nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia sprawy w sytuacji, gdy w/w zeznał, iż w 2003r. w ogóle nie prowadził działalności gospodarczej, nie wystawił faktur dla A. R. i nie zarejestrował się w urzędzie skarbowym. Ponadto z włączonej do akt sprawy informacji otrzymanej z Urzędu Skarbowego wynika, że podatnik NIP: [...] K. I. nie figuruje w urzędzie jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą. K. I. nie został we właściwym urzędzie zarejestrowany dla potrzeb podatku VAT. Organ podniósł również należy, że bez związku z obowiązkiem, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o VAT /tj. obowiązkiem zarejestrowania się podatnika przez dniem wykonania pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług/ pozostaje okoliczność wpisania K. I. w 2003r. do ewidencji działalności gospodarczej w urzędzie miejskim. W odniesieniu do argumentów strony o nie sprawdzeniu przez organ pierwszej instancji wszystkich możliwych urzędów, w których mógł się zarejestrować T. W. posługujący się numerem NIP:[...], organ stwierdził, że z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników /Dz. U. Nr 72, poz. 142 z późn. zm./ wynika, że zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jednorazowo bez względu na rodzaj i liczbę opłacanych podatków, formę opodatkowania czy rodzaj prowadzonej działalności, co oznacza, że osoba fizyczna może posługiwać się tylko jednym numerem identyfikacji podatkowej NIP. Nadanie NIP następuje w drodze decyzji /art. 3/. Z treści art. 9 ust. 10 w/w ustawy, wynika przy tym, że jeżeli dane zawarte w zgłoszeniu rejestracyjnym ulegają zmianom, podatnicy są obowiązani zgłosić zmianę do urzędu skarbowego nie później niż do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła zmiana. Przywołując w/w przepisy prawa organ drugiej instancji stwierdził, że NIP, którym posłużył się wystawca faktur nr [...] mógł zostać nadany wyłącznie decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego /wcześniej Urzędu Skarbowego/ i to ten organ winien być informowany o ewentualnych zmianach danych identyfikacyjnych podatnika /m.in. miejsca zamieszkania, prowadzenia działalności gospodarczej/. Z akt sprawy wynika, że NIP: [...] nie został wygenerowany przez Urząd Skarbowy, a tym samym, numer ten nie mógł zostać nadany decyzją jakiegokolwiek innego urzędu skarbowego. Brak było zatem podstaw do sprawdzania czy osoba posługująca się NIP: [...] mogła zarejestrować się w jakimkolwiek urzędzie skarbowym innym aniżeli Urząd Skarbowy. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego braku upoważnienia dla Ministra Finansów do określenia przypadków dodatkowego (tj. poza ustawą o VAT) ograniczenia odliczenia podatku naliczonego, organ odwoławczy zauważył, że przepis § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a) rozporządzenia został wydany na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Przywołany przepis upoważnia Ministra Finansów do określenia w drodze rozporządzenia listy towarów i usług lub przypadków, w których nabycie towarów i usług nie uprawnia do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku o którym mowa w art. 21. A. R. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego zawartego w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm./. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż podatnik spełnił warunki określone w art. 19 w/w ustawy bowiem faktury stanowiące podstawę odliczenia podatku dotyczyły zakupu towarów i usług związanych z prowadzoną przez podatnika działalnością polegającą na wykonywaniu wyłącznie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, wobec czego nabył on prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające ze spornych faktur. W ocenie strony skarżącej pozbawienie jej prawa do odliczenia spornych kwot podatku naliczonego udokumentowanych fakturami wystawionymi przez podmioty, które nie dopełniły obowiązku rejestracji, stanowiło bezprawne przeniesienie na podatnika odpowiedzialności finansowej za działania jego kontrahentów. Dyrektor Izby Skarbowej po przeanalizowaniu stanu sprawy oraz zarzutów podniesionych w skardze nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia własnej decyzji w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy możliwości dokonania odliczenia podatku naliczonego z faktur, które zdaniem organu podatkowego, pochodziły od podmiotu nieuprawnionego do wystawiania faktur VAT. Zdaniem strony skarżącej, skoro strona posiadała faktury VAT od ich wystawców, to zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), miała prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający ze spornych faktur. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Minister właściwy do spraw finansów publicznych w drodze rozporządzenia może określić (...) przypadki, w których nabycie towarów lub usług nie uprawnia do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 21. Minister Finansów korzystając z powyższego upoważnienia wydał rozporządzenie z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm.). W § 48 cytowanego rozporządzenia, określono sytuacje, w których faktury, faktury korygujące i dokumenty celne, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Między innymi, zgodnie z § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a cytowanego rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w 2003 r., w przypadku gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami wystawionymi przez podmiot nieuprawniony do wystawiania faktur, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Z kolei w myśl § 34 cytowanego rozporządzenia, faktury oznaczone wyrazami "FAKTURA VAT" wystawiają podatnicy zarejestrowani, posiadający numer identyfikacji podatkowej lub posługujący się numerem tymczasowym, z wyjątkami określonymi w pkt 1 i 2 tego przepisu. Ponadto zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia, podatnik zarejestrowany to podatnik zarejestrowany na podstawie art. 9 oraz art. 46 ustawy. Przepisy zamieszczone w art. 9 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) regulują problematykę związaną z rejestracją podatników podatku od towarów i usług. Podatnicy są zobowiązani, przed dniem wykonania pierwszej czynności, złożyć w urzędzie skarbowym zgłoszenie rejestracyjne, które zostaje potwierdzone przez urząd skarbowy. Z powyższych przepisów zarówno rozporządzenia Ministra Finansów, jak i ustawy wynika, że podmiotem nieuprawnionym do wystawiania faktur VAT może zostać uznany podmiot, który nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że organy podatkowe zasadnie zakwestionowały prawo skarżącego do obniżenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez T. W. i K. I. Jak wynika bowiem z akt sprawy, wymienieni kontrahenci skarżącego nie dokonali zgłoszenia rejestracyjnego w podatku VAT. Świadczą o tym informacje uzyskane z organów właściwych dla tych podatników, jak również protokół przesłuchania K. I., który zeznał że nie prowadził działalności gospodarczej, a także nie wystawiał faktur VAT i nie zna skarżącego. Skoro podmioty od których pochodziły sporne faktury nie były zarejestrowanymi podatnikami VAT, to nie były także podmiotami uprawnionymi do wystawiania faktur VAT. Konsekwencją powyższego jest brak możliwości dokonania pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty skarżącego zawarte w skardze. Organy podatkowe zastosowały obowiązujące przepisy prawidłowo. W stanie prawnym obowiązującym w 2003r., obowiązywało rozporządzenie Ministra Finansów, wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, które przewidywało sytuacje, w których faktury nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Należy również przypomnieć, że art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), który wyraża prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, w ust. 2 stwierdza, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Jak natomiast wskazano powyżej, faktura VAT, to faktura pochodząca od zarejestrowanego podatnika podatku od towarów i usług. W związku z powyższym za niezasadny należy uznać zarzut strony dotyczący naruszenia przez organy podatkowe art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Ponadto Sąd w składzie rozpoznającym sprawę stwierdza, że organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe. Zebrane w sprawie dowody świadczą o tym, że kontrahenci skarżącego: T. W. i K. I. , nie byli uprawnieni do wystawiania faktur VAT. Za niezasadny należy także uznać zarzut skargi o przerzuceniu odpowiedzialności na skarżącego za zaniechania jego kontrahentów. Obowiązujący w 2003 r. § 48 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, nie uzależniał wywołania skutku w postaci braku możliwości obniżenia podatku należnego, od odpowiedzialności (winy) nabywcy. Podsumowując Sąd rozpoznając sprawę stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie, dokonały oceny materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, a do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zastosowały obowiązujące przepisy prawa materialnego. Wydane decyzje zawierają prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne podjętych rozstrzygnięć. W szczególności, organ odwoławczy prawidłowo uzasadnił brak konieczności sprawdzania czy kontrahenci skarżącego mogli się zarejestrować się w jakimkolwiek innym od sprawdzanych przez organy urzędzie skarbowym, skoro wskazane na fakturach numery NIP wskazują na organ, który dokonał rejestracji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku upoważnienia dla Ministra Finansów do określenia poza ustawą o VAT, przypadków dodatkowego ograniczenia odliczenia podatku naliczonego, Sąd wskazuje, że przepis § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a) rozporządzenia został wydany na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Przywołany przepis upoważnia Ministra Finansów do określenia w drodze rozporządzenia listy towarów i usług lub przypadków, w których nabycie towarów i usług nie uprawnia do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku o którym mowa w art. 21. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skargę oddalił. [pic]