I SA/Gd 73/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. i I. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w z dnia 22 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę. Ze zgromadzonego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego wynika, iż na podstawie umowy z dnia 12 grudnia 2011 r. strona zakupiła w Niemczech samochód marki Volvo XC 90 o nr VIN [...] za kwotę 18.600 EURO (84.816,00). Za pismem z dnia 7 sierpnia 2014 r. zostały przesłane kopie dokumentów uzyskane z wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego , które posłużyły do zarejestrowania samochodu marki Volvo XC 90 o numerze VIN [...] na terenie kraju. Naczelnik Urzędu pismem z dnia 31 marca 2015 r. zwrócił się do firmy "A" Oddział w Polsce o przesłanie homologacji producenta dotyczącej przedmiotowego samochodu oraz pozostałych informacji na temat w/w pojazdu, którymi dysponuje firma Volvo. W odpowiedzi pismem z dnia 9 kwietnia 2015 r. firma "A", poinformowała organ, iż na podstawie bazy danych producenta samochodu o numerze identyfikacyjnym [...] pojazd został wyprodukowany jako pojazd osobowy - w kategorii Ml. Biorąc pod uwagę fakt, iż po przywozie przedmiotowego samochodu na terytorium kraju, nie została złożona we właściwym urzędzie celnym deklaracja uproszczona AKC-U, jak też nie dokonano zapłaty należnego podatku akcyzowego, Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec Państwa A. i I. S. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od samochodu marki Volvo XC 90 o numerze VIN [...]. Naczelnik Urzędu Celnego po dokonaniu weryfikacji w systemie Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców i ustaleniu aktualnego właściciela ww. pojazdu pismem z dnia 24 kwietnia 2015 r. wezwał Pana A. S. oraz Panią I. S. do przedstawienia organowi podatkowemu dowodu, poprzez osobiste stawienie się celem dokonania oględzin pojazdu; wezwano również strony do wskazania daty nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu oraz do złożenia oświadczenia o dokonanej czynności przemieszczenia ww. pojazdu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. W odpowiedzi pismem z dnia 6 maja 2015 r. strona zadeklarowała, że nie jest w stanie wskazać kiedy pojazd przekroczył granice RP. Z kolei w piśmie z dnia 5 maja 2015 r. Pani S. poinformowała, iż nie istnieje możliwość udostępnienia pojazdu celem jego oględzin, z powodu wypadku do jakiego doszło w Norwegii w dniu 8 kwietnia 2015 r. strona oświadczyła, iż nie jest w stanie stwierdzić kiedy pojazd będzie można sprowadzić do kraju, jednakże istnieje możliwość udostępnienia go organowi w Norwegii. Wniesiono także o przełożenie terminu oględzin i zawieszenie postępowania. W związku z powyższym organ podatkowy pismem z dnia 11 maja 2015 r. wezwał Strony do złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących wyglądu ww. pojazdu w chwili zakupu oraz do wykonania zdjęć pojazdu. Odpowiedź na powyższe pismo wpłynęła do urzędu celnego w dniu 26 maja 2015 r. strona dołączyła do pisma zdjęcia oraz dokumenty (faktury i zlecenia napraw). Opisała także jak przedmiotowy pojazd wyglądał w dniu zakupu i później. W dniu 11 maja 2015 r. na podstawie programu HurotaxGlass's Polska - będącego źródłem informacji o wartościach używanych samochodów, stosowanym przy wycenie pojazdów przez rzeczoznawców techniki samochodowej zawierającego notowania ogólnopolskie - dokonano wyceny pojazdu tej samej marki, modelu, rocznika, pojemności silnika, mocy kW/KM, co pojazd strony. Pojazd nie odbiegał od średniej wartości krajowej. W konsekwencji powyższych ustaleń, decyzją z dnia 15 czerwca 2015 r. określono stronie zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Volvo XC 90, rok produkcji 2007, pojemność 2400 cm3 o nr VIN [...] w wysokości: 15.776,00 zł. Decyzję doręczono stronom w dniu 22 czerwca 2015 r. Pismem z dnia 3 lipca 2015 r. pełnomocnik stron zażądał uzupełnienia decyzji, co do rozstrzygnięcia oraz zażądał wyjaśnienia wątpliwości co do jej treści. Postanowieniem z dnia 13 lipca 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił uzupełnienia decyzji nr [...] z dnia 15 czerwca 2015 r. oraz wyjaśnił wątpliwości, co do treści decyzji. W odwołaniu od przedmiotowej decyzji, pełnomocnik wniósł o jej uchylenie, zarzucając jej naruszenie przepisów: - art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez bezzasadne wydanie decyzji określającej stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki uprawniające organ podatkowy pierwszej instancji do zastosowania tych przepisów: - art. 120, 121, i 124 w związku z przepisami art. 180, 181, 187 oraz 199 w/w ustawy, albowiem prowadzone przez organ podatkowy pierwszej instancji postępowanie było prowadzone: • z pominięciem obowiązujących przepisów powszechnie obowiązującego prawa (wymienionych w uzasadnieniu przedmiotowego pisma), • z nierzetelnym określeniem stanu faktycznego poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób powierzchowny i niedbały, zaniechanie przeprowadzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również dokonanie dowolnej interpretacji materiału dowodowego. Organ ten, bowiem w sposób niejasny i nielogiczny wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Naczelnik Urzędu Celnego naruszył, zatem zasadę prowadzenia postępowania w sprawach podatkowych w sposób budzący zaufanie do organów administracji państwowej, a tym samym działał z rażącym naruszeniem w/w przepisów; - art. 122 oraz art. 125 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późniejszymi zmianami) poprzez nieprzeprowadzenie przez organ podatkowy I instancji niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także przepisów art. 180, 181, 191, 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 wyżej wymienionej ustawy poprzez oparcie przedmiotowych rozstrzygnięć na nieuzasadnionych tezach Naczelnika Urzędu Celnego ; oraz - z rażącym naruszeniem przepisów art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 752 z późniejszymi zmianami) w związku z art. 1 ust. 1 w/w ustawy poprzez zakwalifikowanie przez organ podatkowy pierwszej instancji nabytego przez stronę pojazdu do kategorii samochodów osobowych, a nie do kategorii pojazdów ciężarowych, a w konsekwencji poprzez błędne uznanie, iż powstał u strony obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym; - z rażącym naruszeniem przepisów art. 104 ust. 8, 9 i 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku podatku akcyzowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 752 z późniejszymi zmianami) w związku z art. 100 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy poprzez nieuwzględnienie przez organ podatkowy pierwszej instancji wydatków wpływających na wartość rynkową zakupionego pojazdu, a w konsekwencji zawyżenie podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym; a także - z rażącym naruszeniem przepisów art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji przyjętego przez Parlament Europejski dnia 6 września 2001 roku poprzez działanie organu kontroli skarbowej wbrew przepisom powszechnie obowiązującego prawa proceduralnego; - z rażącym naruszeniem konstytucyjnych zasad państwa i prawa, a w szczególności art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 z późniejszym sprostowaniem i zmianami) poprzez nałożenie ciężaru podatkowego decyzją administracyjną poza obowiązkiem ustawowym, a tym samym działaniem z obrazą art. 2, 8 i 32 oraz 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z dnia 21 września 2015 r. pełnomocnik wniósł żądanie uzupełnienia, co do rozstrzygnięcia; wniosek o przeprowadzenie rozprawy oraz wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania A. S. w charakterze strony oraz o przesłuchanie świadków. Postanowieniem z dnia 19 października 2015 r. organ podatkowy odmówił przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadków oraz strony, a także odmówił przeprowadzenia rozprawy. Dyrektor Izby Celnej , po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i przeanalizowaniu zarzutów odwołania, mając na uwadze przepisy prawa oraz ustalony stan faktyczny, odwołania nie uwzględnił, utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ stwierdza, że zgodnie z założeniem ustawodawcy regulacje przepisów dotyczących opodatkowania akcyzą samochodów osobowych zawarte zostały w rozdziale V ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. Na wstępie organ odwoławczy przypomniał, że w myśl art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Natomiast zgodnie z art. 21 § 3 tej ustawy, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, i nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Dalej organ odwoławczy wskazał, że art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 6 grudnia 2008 r. stanowi, że w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Obowiązek podatkowy w akcyzie z tego tytułu powstaje z dniem przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu ma terytorium kraju (art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym). Podatnikiem, czyli osobą zobowiązaną do uregulowania zobowiązania podatkowego tj. zapłaty akcyzy w świetle art. 102 ust. 1 wyżej cytowanej ustawy - jest podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego obowiązany jest po dokonaniu przemieszczenia samochodu osobowego na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego złożyć deklarację uproszczoną według ustalonego wzoru, właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie 14 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest obowiązany po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego dokonać obliczenia i zapłaty na rachunek właściwej izby celnej, akcyzy w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Organ odwoławczy zauważa, że zasadniczą kwestią sporną w niniejszym postępowaniu jest nieprawidłowe, zdaniem pełnomocnika, ustalenie przez organ podatkowy zasadniczego przeznaczenia, przedmiotowego pojazdu, jako samochodu służącego zasadniczo do przewozu osób klasyfikowanego wg Nomenklatury Scalonej do pozycji 8703. Odnosząc się do przedstawionych zarzutów organ wskazał na zawartą w ustawie o podatku akcyzowym definicję, zgodnie z którą samochody osobowe są to zgodnie z art. 100 ust. 4 w/w ustawy - pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikacje w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987 r., str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.). Klasyfikacja CN stosowana do celów poboru akcyzy, jest niezależna od innych przepisów obowiązujących na terenie kraju. Część drugą niniejszej Taryfy Celnej stanowi Tabela stawek celnych, w której wyszczególniono, uszeregowane w sekcjach (od I do XXI) i działach (od 1 do 98), towary wraz z przypisanymi do nich kodami taryfy celnej i odpowiednimi stawkami celnymi. Tabelę stawek celnych poprzedza Część Pierwsza - Przepisy wstępne, zawierające między innymi Ogólne reguły interpretacji Systemu Zharmonizowanego. W tytule pozycji 8703 wskazano, iż dotyczy ona pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów mechanicznych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Dodatkowo, w celu zapewnienia jednolitej i właściwej interpretacji Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, Światowa Organizacja Celna opracowała i wydała w formie publikacji "Noty Wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego". Przedmiotowe Noty, przetłumaczone na język polski, zostały opublikowane w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej (M.P. z 2006 r. Nr 86. poz. 880). Zawarty tam komentarz do poszczególnych pozycji taryfy celnej służy jednolitej klasyfikacji wyrobów według nomenklatury towarowej. W Notach Wyjaśniających do pozycji 8703 zapisano, że w niniejszej pozycji określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. W wyjaśnieniach wskazano ponadto, że klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone do przewozu osób, a nie ciężarowe (pozycja 8704). Mając na uwadze wskazane powyżej ogólne reguły interpretacyjne mówiące o tym, że klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, stwierdzić należy, co podkreślano również wielokrotnie w orzeczeniach sądów administracyjnych (por: I SA Bd 867/11 z 17 stycznia 2012 r., I SA/Bk 293/11 z 5 października 2011 r.), iż w celu dokonania prawidłowej klasyfikacji spornego pojazdu należało w pierwszej kolejności ustalić jakie było zasadnicze przeznaczenie pojazdu. Organ odwoławczy dalej wywodzi, że słowo "zasadniczo" rozumieć można jako: przeważnie, głównie, w znacznej mierze. Kod CN 8703 dotyczy zatem pojazdów zasadniczo, tj. w zasadzie i przeważnie służących do przewozu osób, ale spełniających też inne podobne, jednakże uzupełniające, poboczne, drugorzędne funkcje (przewóz towarów np. bagażu). Jeśli samochód jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, objęty jest kodem 8703, natomiast jeśli służy do przewozu towarów, obejmuje go kod 8704. Idąc dalej, stwierdził, iż różnica pomiędzy przeznaczeniem samochodów klasyfikowanych do kodu CN 8703 i 8704 polega na tym, iż pojazdy samochodowe należące do tej drugiej pozycji służą wyłącznie do transportu towarowego, a nie przeważnie/głównie/zasadniczo do przewozu towarów. W przypadku pojazdów osobowych podstawowym zadaniem jest przewóz osób, co nie wyklucza dodatkowo przewozu towarów . Z powyższego brzmienia poz. 8703 wynika zatem, iż o klasyfikacji samochodu do tejże pozycji decyduje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Organ podkreśla, że nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo-towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu - zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Zatem ustalenie właściwej klasyfikacji według Nomenklatury Scalonej wymaga, zdaniem organu, dokonania oceny budowy pojazdu w oparciu o przesłanki wynikające z nomenklatury towarowej CN, natomiast dokumenty, na które powołuje się pełnomocnik w odwołaniu, tj. zaświadczenie o badaniu technicznym pojazdu, jak również niemiecka dokumentacja rejestracyjna z których wynika, że sporny pojazd jest uznany za samochód ciężarowy, zostały wydane w oparciu o inne, niż podatkowe, przepisy. Dokumenty te nie są wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikacji pojazdów celem stwierdzenia, czy pojazd jest wyrobem akcyzowym, bowiem dla potrzeb podatku akcyzowego, podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią wyłącznie przepisy podatkowe, tj. przepisy ustawy o podatku akcyzowym, które odrębnie decydują o klasyfikacji pojazdów samochodów jako wyrobów akcyzowych - są to postanowienia dotyczące Nomenklatury Scalonej Wspólnotowej Taryfy Celnej - art. 3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym. Dodatkowo organ zauważa, że w treści pozycji CN 8703 nie zawarto zwrotu "samochody osobowe", ale objęto tym kodem szerszy zakres pojazdów, tj. pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne zasadniczo przeznaczane do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi, co nie wyklucza przewozu tymi pojazdami towarów. Z drugiej strony, sporny samochód nie posiada cech przemawiających za przeznaczeniem do transportu towarów z pozycji CN 8704, określonych też w notach wyjaśniających do tej pozycji. W dniu 13 grudnia 2011 r. przedmiotówy pojazd pozytywnie przeszedł pierwsze badania techniczne w Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów, co potwierdza zaświadczenie nr [...], iż spełnia on wymagania techniczne zgodnie z art. 66 ustawy prawo o ruchu drogowym. W załączniku do zaświadczenia określono pojazd jako samochód ciężarowy terenowy oraz wskazano, że samochód posiada 4 miejsca siedzące. W niemieckim dowodzie rejestracyjnym z dnia 2 grudnia 2011 r. nr [...] przedmiotowy pojazd określony został jako samochód ciężarowy z zamkniętą skrzynią z 2 miejscami. Dokumenty, z których wynika, że sporny pojazd został uznany za samochód ciężarowy, zostały wydane w oparciu o inne, niż podatkowe, przepisy. Dokumenty te nie są jednakże, w opinii organu odwoławczego wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikacji pojazdów celem stwierdzenia, czy pojazd jest wyrobem akcyzowym, bowiem dla potrzeb podatku akcyzowego, podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią wyłącznie przepisy podatkowe, tj. przepisy ustawy o podatku akcyzowym, które odrębnie decydują o klasyfikacji pojazdów samochodów jako wyrobów akcyzowych - są to postanowienia dotyczące Nomenklatury Scalonej Wspólnotowej Taryfy Celnej - art. 3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym. Organ odwoławczy zauważa, że w dniu 28 grudnia 2012 r. ponownie wykonano badanie techniczne w Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów, co potwierdza zaświadczenie nr [...], mające dokumentować dokonane w pojeździe zmiany polegające na zdemontowaniu przegrody (kratki) oddzielającej przestrzeń ładunkową od osobowej i montażu homologowanego fotela wraz z pasami bezpieczeństwa w miejscu fabrycznego ich kotwiczenia, co spowodowało zmianę rodzaju pojazdu z ciężarowego na osobowy i zmianę miejsc siedzących z 4 na 5. Do niniejszego zaświadczenia załączono ksero dokumentacji fotograficznej pojazdu, wskazującej na jego ewidentne przeznaczenie do przewozu pasażerskiego (m.in. przeszklony wzdłuż dwubocznych paneli, 5 drzwi, klamki, relingi dachowe itd.). Strona nie, przedstawiła jednak zaświadczenia o zmianie homologacji z osobowej na ciężarowy, co wskazuje zdaniem organu, iż konstrukcja pojazdu osobowego w mysi założeń producenta pozostała niezmienna. Wobec niemożności oględzin przedmiotowego pojazdu organ podatkowy dokonał analizy załączonej przez stronę dokumentacji fotograficznej pojazdu. Wynika z niej, iż jest to: pięciodrzwiowy pojazd typu SUV, posiadający przeszklone panele boczne wraz z tylną szybą bagażnika, posiadający relingi dachowe, czujniki parkowania z tyłu pojazdu, skórzane siedzenia, dwa miejsca siedzące dla kierowcy oraz pasażera wyposażone w zagłówki oraz pasy bezpieczeństwa, natomiast z tyłu pojazdu uwidoczniona trójdzielna kanapa wyposażona w zagłówki oraz pasy bezpieczeństwa, dywaniki gumowe z tyłu pojazdu, nawiewy na desce rozdzielczej, radio, skrzynia biegów manualna, pomiędzy pasażerem a kierowcą pośrodku widoczny schowek na napoje. W przestrzeni bagażowej brak stałego panela oddzielającego przestrzeń pasażerską od bagażowej, zamontowana roleta bagażnika, podłoga bagażnika wyłożona gumowym dywanem. Organ odwoławczy stwierdza, że przedmiotowy pojazd nigdy nie zmienił na trwałe zasadniczego, pierwotnego przeznaczenia i charakteru pomimo, że według niemieckiego dokumentu rejestracyjnego samochód ten był samochodem ciężarowym, to jego ogólny wygląd i wyposażenie wskazują, że samochód ten był i jest samochodem osobowym, który w ciągu krótkiego czasu od jego nabycia przez strony zyskał status pojazdu osobowego (jednobryłowy, przeszklone panele). Organ odwoławczy podkreśla, że w sytuacji gdy pojazd należący do strony uległ wypadkowi poza granicami kraju i nie było możliwe przedstawienie go do oględzin, w pełni bezpodstawny jest zarzut odwołania - nie wykonania tych oględzin. Organ pierwszej instancji wezwał stronę do przedstawienia pojazdu w urzędzie celnym. Jednak jak wielokrotnie podnoszono z przyczyn niezależnych ani od organu, ani od strony postępowania, do oględzin tych nie doszło. Skoro Ordynacja podatkowa przewiduje dopuszczenie każdego dowodu pod warunkiem jego zgodności z prawem, to w niniejszym postępowaniu wygląd pojazdu określono m.in. na podstawie przesłanych organowi przez podatnika zdjęć i opisu samochodu. Odnośnie naruszenia art. 104 ust. 8, 9 i 11 ustawy o podatku akcyzowym, także i ten zarzut organ odwoławczy uznał za bezpodstawny. W złożonym odwołaniu pełnomocnik wskazuje, iż organ pierwszej instancji nie uwzględnił wydatków wpływających na wartość rynkową zakupionego pojazdu, a w konsekwencji zawyżył podstawę opodatkowania. Odnośnie powyższego organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z zastosowanym w niniejszej sprawie art. 104 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, podstawą opodatkowania w przypadku samochodu osobowego jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy w przypadku jego nabycia wewnątrzwspólnotowego. Jak wynika z treści odwołania pełnomocnik wskazuje na niezdatność przedmiotowego pojazdu do ruchu, która ujawniła się dopiero po jego zakupie (warto w tym miejscu zauważyć, iż pojazd otrzymał niemieckie tablice tymczasowe o nr [...] celem przejazdu z Niemiec do Polski): uszkodzenie silnika, głowicy, uszczelek, rozrządu itp.. Podnosi nadto, iż naprawy pojazdu wyniosły 24.257,48 zł. W ocenie pełnomocnika podstawa opodatkowania powinna zostać obliczona poprzez odjęcie od przeliczonej na PLN kwoty z rachunku zakupu (18.600 Euro = 84.816,00 zł, którą to wartość pełnomocnik określa jako wartość rynkową) łącznych kosztów napraw (24.257,48 zł). Organ odwoławczy jednakże zauważa, iż nie znana jest mu taka metodyka obliczania podstawy opodatkowania. Z całą pewnością nie wynika ona z zacytowanych powyżej przepisów ustawy o podatku akcyzowym. Tym samym wyjaśnił, iż kwota 84.816,00 zł stanowi cenę zakupu pojazdu, tj. kwotę jaką podatnik był obowiązany zapłacić za samochód na podstawie rachunku z dnia 12 grudnia 2011 r. Średnią wartość rynkową podobnego co będący przedmiotem niniejszego postępowania samochodu, (o czym mowa w art. 104 ust. 11 wskazanej ustawy), organ pierwszej instancji wycenił na brutto 93.300 zł (znajdująca się w aktach sprawy wycena nr [...] z dnia 11 maja 2015 r.). Jako, że wielkość ta zawiera w sobie podatek VAT i akcyzę, organ pomniejszył ją o te wartości, uzyskując wielkość 63.958 zł (wartość netto). Organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że kwota zapłacona przez stronę nie odbiega od średniej wartości rynkowej, dlatego też nie wezwano strony (co w tym wypadku wyraźnie przewiduje procedura postępowania) do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, natomiast do określenia zobowiązania przyjęto, zasadnie zresztą, zgodnie ze wskazanym już art. 104 ust. 1 pkt 2 kwotę 84.816,00 zł. Organ odwoławczy zauważa nadto, iż załączone do treści odwołania kserokopie dokumentów polsko i niemieckojęzycznych, mające wskazywać na szereg napraw dokonanych w przedmiotowym pojeździe datowana na rok 2012 oraz 2013 r. i nie mają wpływu na wysokość podstawy opodatkowania, ponieważ nie można łączyć napraw wykonywanych kilka miesięcy tudzież lat po nabyciu wewnątrzwspólnotowym (sprowadzeniem do kraju) z wartością jaką pojazd przedstawiał w momencie zawierania umowy, a w treści umowy nie są zawarte dodatkowe klauzule wskazując na wady samochodu, które obniżałyby jego wartość. Mając na względzie wskazane w odwołaniu zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nałożenie ciężaru podatkowego decyzją administracyjną poza obowiązkiem ustawowym, a tym samym działaniem z obrazą art. 2, 8 i 32 oraz 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organ odwoławczy stwierdza, że pełnomocnik nie wskazał w uzasadnieniu odwołania na czym naruszenie tych przepisów polegało. Zdaniem organu przedmiotowy zarzut ma charakter polemiczny, w związku z czym organ drugiej instancji nie odniósł się do tego zarzutu. Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji poprzez działanie organu kontroli skarbowej wbrew przepisom powszechnie obowiązującego prawa proceduralnego, Dyrektor Izby Celnej wskazuje, iż z treści artykułu 4 wynika zasada praworządności. Polega ona na tym, iż 1) Urzędnik działa zgodnie z zasadą praworządności, stosuje regulacje i procedury określone w przepisach prawnych Wspólnot; 2) Urzędnik zwraca w szczególności uwagę na to, aby decyzje dotyczące praw lub interesów jednostek posiadały podstawę prawną, a ich treść zgodna z obowiązującymi przepisami prawnymi. Wskazał, iż przepis ten harmonizuje z art. 7 Konstytucji RP z 1997 r. nakazującym organom władzy publicznej, a więc i organom administracji publicznej, działać "na podstawie i w granicach prawa" oraz z zawierającym podobne postanowienie art. 6 K.p.a. i art. 120 Ordynacji podatkowej, których naruszenie w niniejszym postępowaniu nie miało miejsca, gdyż właśnie w oparciu o te zasady działały organy podatkowe. Reasumując, organ odwoławczy stwierdza, mając na względzie ustalone w toku postępowania kontrolnego i podatkowego okoliczności, iż od samochodu marki Volvo XC 90, rok produkcji 2007, pojemność 2400 cm3 o nr VIN [...], nie została zapłacona należna akcyza z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia została wyczerpana przesłanka wynikająca z art. 100 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym. Podatnik dokonał wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Volvo XC 90, rok produkcji 2007, pojemność 2400 cm3 o nr VIN [...] niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, klasyfikując go jako samochód ciężarowy, w związku z powyższym nie dokonał zapłaty należnego podatku akcyzowego. Podatnik nie złożył deklaracji AKC-U oraz nie zapłacił zależnego podatku akcyzowego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym na podstawie faktury z dnia 12 grudnia 2011 r. na kwotę 18.600 Euro. Przemieszczenie z terytorium Niemiec do kraju nastąpiło najpóźniej w dniu 13 grudnia 2011 r., tj. w dniu pierwszego badania technicznego na terenie kraju, stąd przy określeniu podstawy opodatkowania do przeliczenia walut zastosowano średni kurs euro NBP na podstawie tabeli nr 240/A/NBP/2011 z dnia 13 grudnia 2011 r. (1 EUR = 4,5600 PLN). Podstawa opodatkowania wyniosła zatem 84.816,00 zł (18.600 EUR z 4,5600 zł). W myśl art. 105 pkt 1 cyt. ustawy stawka akcyzy na samochody osobowe dla samochodów o pojemności powyżej 2000 cm3 wynosi 18,6% podstawy opodatkowania, zatem należny do zapłaty podatek akcyzowy wyniósł 15.776 zł (84.816,- x 18,6%). Skarżący pismem z dnia 2 stycznia 2016 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 października 2015 r. wnosząc o: 1. uchylenie decyzji organu odwoławczego w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2. bądź uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w/w ustawy, 3. wstrzymanie wykonania decyzji organu odwoławczego w trybie art. 61 § 2 pkt 1 w/w ustawy, 4. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia dla doradcy podatkowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej - poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji, określającej stronie zobowiązanie w podatku akcyzowym, w sytuacji gdy nie zaistniały przesłanki uprawniające do zastosowania tych przepisów, 2. art. 120, 121, 122, 123, 124 i 125 w zw. z art. 180, 181, 187, 191 i 199 Ordynacji podatkowej, gdyż postępowanie prowadzone było: z pominięciem obowiązujących przepisów powszechnie obowiązującego prawa, z nierzetelnym określeniem stanu faktycznego (postępowanie przeprowadzono w sposób powierzchowny i niedbały, zaniechano niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, dokonano dowolnej interpretacji materiału dowodowego), 3. art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym w zw. z art. 1 ust. 1 tej ustawy - poprzez zakwalifikowanie nabytego przez stronę pojazdu do kategorii samochodów osobowych, a nie do kategorii samochodów ciężarowych, w konsekwencji błędne uznanie, że powstał strony obowiązek podatkowy, 4. art. 104 ust. 8, 9 i 11 w/w ustawy w zw. z art. 100 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy przez nieuwzględnienie wydatków wpływających na wartość rynkową zakupionego pojazdu, w konsekwencji zawyżenie postawy opodatkowania, 5. Art. 4 i 18 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji - poprzez działania wbrew przepisom powszechnie obowiązującego prawa, 6. art. 7 Konstytucji RP - poprzez zostawienie w obrocie prawnym decyzji dotyczącej obciążeń podatkowych poza obowiązkiem ustawowym, a także naruszenie art. 2, 8, 32 oraz 217 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi powtórzono dotychczasową argumentację. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi odpowiada prawu. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. W pierwszej kolejności za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Natomiast zgodnie z art. 21 § 3 cytowanej ustawy jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłaci w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W związku z dokonaniem czynności podlegającej opodatkowaniu, tj. z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego, a więc jak w niniejszej sprawie z mocy samego prawa powstał obowiązek podatkowy. Za całkowicie bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. W zaskarżonej decyzji szczegółowo i precyzyjnie przedstawiono stan faktyczny sprawy oraz wskazano przyczyny dla których uznano przedmiotowy luksusowy pojazd marki Volvo XC 90 za samochód osobowy - zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, klasyfikowany do kodu CN 8703, którego cechy wykluczają klasyfikację do kodu CN 8704, którego nabycie wewnątrzwspólnotowe podlega opodatkowaniu akcyzą. Strona nie wskazała żadnego argumentu dla uznania pojazdu marki Volvo XC 90 za ciężarowy, tj. klasyfikowany do celów podatkowych do kodu CN 8704, jako samochód ciężarowy, choć konsekwentnie podnosi, że samochód ten był samochodem ciężarowym. Przeciwnie, przedmiotowy samochód posiadał w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego cechy pojazdu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób, który należy klasyfikować do kodu CN 8703. Zatem nie powtarzając bardzo szczegółowej argumentacji organu odwoławczego ww. kwestii sąd uznaje ją za własną. Również w ocenie sądu organy celne ustalając podstawę opodatkowania w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Zasadnie nie uwzględniły do określenia podstawy opodatkowania przedstawionych przez stronę rachunków, dotyczących naprawy przedmiotowego samochodu. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał, iż poniesione przez stronę wydatki nie wpłynęły na wartość rynkową przedmiotowego pojazdu w momencie zakupu, czy nabycia wewnątrzwspólnotowego, a jedynie na jego cenę w przypadku dalszej odsprzedaży. Ponadto, zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym, podstawą opodatkowania w przypadku samochodu osobowego jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy - w przypadku jego nabycia wewnątrzwspólnotowego. Pełnomocnik wprawdzie wskazuje na niezdatność przedmiotowego pojazdu do ruchu, która ujawniła się dopiero po jego zakupie, przy czym pojazd otrzymał niemieckie tablice tymczasowe o nr [...] celem przejazdu z Niemiec do Polski): uszkodzenie silnika, głowicy, uszczelek, rozrządu itp. Podnosi nadto, iż naprawy pojazdu wyniosły 24.257,48 zł. W ocenie pełnomocnika podstawa opodatkowania powinna zostać obliczona poprzez odjęcie od przeliczonej na PLN kwoty z rachunku zakupu (18.600 Euro = 84.816,00 zł, którą to wartość pełnomocnik określa jako wartość rynkową) łącznych kosztów napraw (24.257,48 zł). Organ odwoławczy ponownie w odpowiedzi na skargę trafnie zauważa, iż nie znana jest taka metodyka obliczania podstawy opodatkowania. Z całą pewnością nie wynika ona z zacytowanych w skarżonej decyzji przepisów ustawy o podatku akcyzowym. Kwota 84.816,00 zł stanowi cenę zakupu pojazdu, tj. kwotę jaką podatnik był obowiązany zapłacić za samochód na podstawie rachunku z dnia 12 grudnia 2011 r. Średnią wartość rynkową podobnego, co będący przedmiotem niniejszego postępowania samochodu (o czym mowa w art. 104 ust. 11 wskazanej ustawy), organ pierwszej instancji wycenił na brutto 93.300 zł (znajdująca się w aktach sprawy wycena nr 2459 z dnia 11 maja 2015 r.). Jako, że wielkość ta zawiera w sobie podatek VAT i akcyzę, organ prawidłowo pomniejszył ją o te wartości, uzyskując wielkość 63.958 zł (wartość netto). Organ pierwszej instancji uznał, że kwota zapłacona przez stronę nie odbiega od średniej wartości rynkowej, dlatego też nie wezwano strony (co w tym wypadku wyraźnie przewiduje procedura postępowania), do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, natomiast do określenia zobowiązania przyjęto, zasadnie zresztą, zgodnie ze wskazanym już art. 104 ust. 1 pkt 2 kwotę 84.816,00 zł. Nie bez znaczenia jest ta okoliczność, iż załączone do treści odwołania kserokopie dokumentów polsko i niemieckojęzycznych, mające wskazywać na szereg napraw dokonanych w przedmiotowym pojeździe datowane są na rok 2012 (marzec, kwiecień, listopad) oraz 2013 r. (wrzesień) i nie mają wpływu na wysokość podstawy opodatkowania, ponieważ nie można łączyć napraw wykonywanych kilka miesięcy tudzież lat po nabyciu wewnątrzwspólnotowym z wartością jaką pojazd przedstawiał w momencie zawierania umowy (grudzień 2011 r.). Natomiast w dniu 13 grudnia 2011 r. przedmiotowy pojazd przeszedł pozytywnie badanie techniczne, jako spełniający wymagania techniczne ustawy Prawo o ruchu drogowym, co oznacza, że mógł zostać dopuszczony do ruchu już w 2011 r. Pojazd ten został dopuszczony do ruchu w dniu 2 stycznia 2012 r. Ponadto nadmienić należy, że obie strony umowy zgodziły się aby przedmiotowy pojazd w dniu zawarcia umowy przedstawiał określoną wartość. W treści umowy nie są zawarte dodatkowe klauzule wskazując na wady samochodu, które obniżałyby jego wartość. Za całkowicie bezpodstawne, a wręcz za gołosłowne uznać należy zarzuty naruszenia art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji poprzez działanie organu wbrew przepisom powszechnie obowiązującego prawa proceduralnego. Z treści artykułu 4 wynika zasada praworządności. Polega ona na tym, iż: 1) Urzędnik działa zgodnie z zasadą praworządności, stosuje regulacje i procedury określone w przepisach prawnych Wspólnot; 2) Urzędnik zwraca w szczególności uwagę na to, aby decyzje dotyczące praw lub interesów jednostek posiadały podstawę prawną, a ich treść była zgodna z obowiązującymi przepisami prawnymi. Przepis ten harmonizuje z art. 7 Konstytucji RP z 1997 r. nakazującym organom władzy publicznej, a więc i organom administracji publicznej, działać "na podstawie i w granicach prawa" oraz z zawierającym podobne postanowienie art. 6 Kpa i art. 120 Ordynacji podatkowej, których naruszenie w niniejszym postępowaniu nie miało miejsca, gdyż właśnie w oparciu o te zasady działały organy podatkowe. Całkowicie chybione są także pozostałe zarzuty skargi. Przedmiotowa decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, obowiązek podatkowy został ustalony, zidentyfikowano przedmiot i podmiot opodatkowania. Wszystkie zastosowane przepisy zostały zinterpretowane i omówione. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżona decyzja nie jest w żaden sposób oparta na domysłach i domniemaniach, skoro w każdym jej punkcie wyjaśniono jak dany argument koresponduje z danym dowodem znajdującym się w aktach sprawy (w tym po raz kolejny podkreślić trzeba - z dokumentami i oświadczeniami złożonymi przez stronę). Tezy stawiane przez organ zostały dodatkowo poparte orzeczeniami sądów administracyjnych. Dlatego też nieprawdziwe, bezpodstawne i nie korespondujące z uzasadnieniem skarżonej decyzji jest stwierdzenie pełnomocnika, iż organ odwoławczy nie podał powodów, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Nadużyciem jest także zarzucanie organowi odwoławczemu, że rozstrzygnięcie z dnia 22 października 2015 r. pozbawione jest uzasadnienia faktycznego i prawnego, co świadczy jednoznacznie o tym, że pełnomocnik nie zapoznał się wnikliwie z treścią wydanej decyzji. Niezrozumiałe są przy tym zarzuty naruszenia przez decyzję z dnia 22 października 2015 r. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Podobnie jak w odwołaniu, tak w skardze pełnomocnik nie wskazał na czym naruszenie tych przepisów polegało. Odnośnie pozostałych zarzutów i argumentów skargi uznając je również za bezzasadne, co do zastosowania "nieostrych zwrotów, pojęć o znaczeniu potocznym" wskazał, iż zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem; zatem nie jest nieprawidłowością powołanie się na definicje zawarte w Wikipedii, nawet jeśli, jak podnosi pełnomocnik, nie jest to elektroniczna wersja encyklopedii w przeglądarce internetowej. Informacje zaczerpnięte ze stron internetowych nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia; organ jedynie marginalnie (wobec innych dowodów znajdujących się w materiale dowodowym, a także innych argumentów wskazanych w decyzji) powołał się na opis pojazdu marki Volvo XC 90 - co najważniejsze nie pojazdu, który został nabyty przez stronę, ale samochodu tej marki w ogóle. W ocenie sądu nie stanowi to naruszenia prawa. Wbrew zarzutom skargi decyzja jest zrozumiała, spójna i logiczna. Fakt, że nie odpowiada ona stanowisku i oczekiwaniom strony nie świadczy, że jest ona w takim stopniu błędna, jak wskazuje pełnomocnik. Dlatego też organ odwoławczy zasadnie uznał, iż nie zachodzi potrzeba, ani konieczność wyjaśnienia jej treści. Za niezrozumiały uznać należy zarzut skargi, iż pełnomocnik nie mógł wypowiedzieć się w sprawie materiału dowodowego, o którym mowa w postanowieniu z dnia 9 września 2015 r., natomiast do dnia sporządzenia skargi organ odwoławczy nie odpowiedział na pismo z dnia 21 września 2015 r. Organ drugiej instancji w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, iż sprawie na etapie odwoławczym nadano numer [...]. W dniu 9 września 2015 r., wydano błędne postanowienie. Prawidłowe postanowienie wydano w dniu 23 września 2015 r. Strona ustosunkowała się do prawidłowego postanowienia pismem z dnia 29 września 2015 r. - skutecznie zagwarantowano zatem możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, a pełnomocnik z uprawnienia tego skorzystał. Jednocześnie, co do pisma z dnia 21 września 2015 r. i zawartego w nim żądania co do uzupełnienia rozstrzygnięcia, po pierwsze postawione żądanie jest nieprawidłowe, a po wtóre brak interwencji organu odwoławczego nie świadczy o jakimkolwiek naruszeniu przepisu art. 200 Ordynacji podatkowej, a na pewno nie wpływa na rozstrzygnięcie wydane w dniu 22 października 2015 r. Jak określa przepis art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej, strona może zażądać uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia. Przepis art. 219 w/w ustawy wskazuje, iż do postanowień stosuje się odpowiednio m.in. wyżej wskazany art. 213 tej ustawy. Rozstrzygnięciem postanowienia można uznać wyznaczenie terminu siedmiodniowego do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, liczonego od dnia doręczenia postanowienia, jako zdanie formułujące uprawnienie strony. Tą część postanowienia z dnia 9 września 2015 r. uznać należy za prawidłową. Stwierdzić należy, iż pełnomocnik strony posiadał wiedzę jaki akt zaskarżył w formie odwołania tj., że była to decyzja Naczelnika Urzędu Celnego o oznaczonym numerze, a także jakiego samochodu postępowanie dotyczy. Wiedział zatem, iż postanowienie z 9 września 2015 r. jest błędne. Podjął jednak decyzję, iż wymaga ono w trybie art. 213 § 1 ordynacji podatkowej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia. Organ zrezygnował z takiej formy jeszcze przed otrzymaniem pisma z dnia 21 września 2015 r. Nie prostowano także w drodze odrębnego postanowienia omyłki, jaka nastąpiła w postanowieniu z dnia 9 września 2015 r. Wystosowano do pełnomocnika odrębne postanowienie w trybie art. 200 w/w ustawy. Jak wskazano powyżej nie stanowi to naruszenia prawa, a tym bardziej nie wpływa na ostateczne stanowisko organu odwoławczego w niniejszej sprawie. Nie ograniczono także praw podatnika. Dziwi zarzut odnośnie nie przeprowadzenia przez organ odwoławczy dowodu z oględzin przedmiotowego pojazdu, skoro materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego tj. wyglądu, właściwości, wyposażenia, cech pojazdu, a co za tym idzie ustalenia zasadniczego przeznaczenia tego samochodu. Pełnomocnik strony nie dostrzegł przeszkód, ażeby organ pierwszej instancji orzekł w sprawie bez wykonania tego dowodu, w szczególności w sytuacji gdy wykorzystano dokumenty przedstawione przez stronę - zarówno oświadczenie, jak i wykonane zdjęcia samochodu wobec twierdzeń, że przedmiotowy samochód uległ wypadkowi w Norwegii. Za niezrozumiały uznać należy zarzut przerzucania ciężaru dowodowego na stronę. W interesie strony jest aktywne jej uczestnictwo w danym postępowaniu. Organ może zatem w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej żądać od strony dokumentów będących w jej posiadaniu. Nie prawdą jest przy tym stwierdzenie, iż organ pominął dokumenty złożone przez stronę. Wyraźnie w skarżonej decyzji omówiono zarówno oświadczenia złożone przez podatnika, jak i zdjęcia pojazdu. Odniesiono się także do faktur i dokumentów napraw samochodu. Odnośnie odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, organ wypowiedział się w postanowieniu z dnia 19 października 2015 r. W ocenie sądu, organ trafnie zauważył, że zaproponowane do omówienia w toku rozprawy argumenty/kwestie, a wyszczególnione powyżej, nie mają w ogóle związku z wyjaśnieniem sprawy i nie będą służyć podnoszonej w piśmie potrzebie doprecyzowania argumentacji strony. Jedynie w ten sposób można było ocenić podnoszone w piśmie z dnia 21 września 2015 r. i wymagające zdaniem pełnomocnika przeprowadzenia rozprawy, kwestie: wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym, podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym czyli wartości samochodu, wyjaśnienia przyczyn odstąpienia przez organy podatkowe od przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób rzetelny i wnikliwy, legalności prowadzenia postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji. Reasumując, należy stwierdzić, iż zaskarżona do sądu decyzja Dyrektora Izby Celnej jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, a zatem na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) orzeczono jak w wyroku. DSz