I SA/Gd 746/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy w sprawie ze skargi M.K. i G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. postanawia: odrzucić zażalenie M.K. z dnia 20 maja 2017 r. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącej przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca odpis ww. postanowienia była awizowana w dniu 28 kwietnia 2017 r. Natomiast w dniu 15 maja 2017 r. pełnomocnik skarżącej odebrał osobiście kierowaną do niego korespondencję. Pismem nadanym w dniu 20 maja 2017 r. pełnomocnik strony złożył zażalenie na ww. postanowienie. W odpowiedzi na pismo sądu dotyczące daty powtórnego awizowania, Polska Poczta S.A. wyjaśniła, że ww. przesyłka była awizowana powtórnie w dniu oraz 8 maja 2017 r., a zawiadomienie o możliwości podjęcia korespondencji pozostawiono w skrzynce pocztowej adresata. Zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do nadesłania 3 egzemplarzy podpisanego zażalenia lub uwierzytelnionych kopii w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca ww. wezwanie była awizowana w dniu 22 czerwca 2017 r. Natomiast w dniu 7 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącej odebrał osobiście kierowaną do niego korespondencję. W piśmie z dnia 16 sierpnia 2017 r., Polska Poczta S.A. wyjaśniła, że ww. przesyłka była awizowana powtórnie w dniu oraz 30 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej "p.p.s.a."), zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Natomiast z mocy art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stosownie do art. 73 p.p.s.a w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tj. do rąk adresata lub dorosłego domownika), pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (§ 1), a zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4), tj. po upływie 14 dniowego terminu od pierwszego dnia złożenia pisma w placówce pocztowej. Z treści art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w trybie zastępczym uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia - awizo. Od tej daty należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do złożenia środka zaskarżenia. Zauważyć należy, że w piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 103/04, niepubl.). Również wtedy, gdy adresat odbierze przesyłkę już po 14 dniach, art. 73 p.p.s.a. w dalszym ciągu będzie miał zastosowanie, a wynikające z tego przepisu domniemanie nie przestanie odnosić skutków prawnych (por. postanowienie NSA z dnia 9 czerwca 2010 r. I FZ 188/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, późniejsze wydanie pisma stronie na jej żądanie, mimo upływu terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a.(a zatem bezpodstawnie przetrzymywanego przez operatora pocztowego), nie obala doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. (por. B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz do art. 73, teza 2, LEX 2013). Dlatego też fakt odebrania pisma z urzędu pocztowego przez stronę już po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., potwierdzony stosownym stemplem pocztowym, nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a. Jak wynika z dokonanych ustaleń przesyłka zawierająca odpis postanowienia została przesłana na podany w skardze adres i wobec nieobecności adresata w tym miejscu była dwukrotnie awizowana (28 kwietnia i 8 maja 2017 r.), o czym umieszczono zawiadomienie w skrzynce pocztowej. Stanowiło to podstawę do uznania, że doręczenie było skuteczne i zostało dokonane dnia 12 maja 2016 r. Zatem od tego dnia należało liczyć termin do złożenia zażalenia. Z uwagi na to, że liczony od 12 maja 2016 r. termin upływał 19 maja 2017 r., złożone zażalenie w dniu 20 maja 2017 r. należało uznać za spóźnione. Dodatkowo wskazania wymaga, że kolejną przesłaną uzasadniającą odrzucenie zażalenia była okoliczność, że strona usunęła braki formalne zażalenia po terminie. Jak wynika bowiem z poczynionych ustaleń przesyłka zawierająca wezwanie została przesłana pełnomocnikowi i wobec jego nieobecności była dwukrotnie awizowana (22 i 30 czerwca 2017 r.). Zatem doręczenie należało uznać za skuteczne dokonane w dniu dnia 6 lipca 2017 r. Wobec czego termin upływał 13 lipca 2017 r. Natomiast strona wykonała zarządzenie sądu z przekroczeniem ww. terminu, tj. 14 lipca 2017 r. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.