I SA/Gd 759/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 sierpnia 2025 r. nr 2201-IEW.7192.32.2025.ARS w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego oddala skargę. 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej "K.p.a.") oraz art. 18, art. 33 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 132, dalej "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia W.N. (dalej "Skarżący") na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej "Naczelnik US") z dnia 18 czerwca 2025 r. w sprawie zarzutu dotyczącego prowadzonego postępowania egzekucyjnego, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Skarżący w dniu 13 stycznia 2025 r. złożył deklarację VAT-7 za grudzień 2024 r. z wykazaną kwotą do wpłaty 100,00 zł. Wierzyciel, tj. Naczelnik US, z uwagi na nieuregulowanie w terminie płatności podatku z ww. tytułu 25 lutego 2025 r., wystawił upomnienie, wskazując kwotę zaległości w wysokości 100,00 zł i koszty upomnienia w wysokości 16,00 zł. Upomnienie doręczono Skarżącemu 18 marca 2025 r. W dniu 25 marca 2025 r. Skarżący dokonał wpłaty z ww. tytułu w łącznej wysokości 116,00 zł. W dniu 22 kwietnia 2025 r. organ podatkowy zaksięgował dokonaną wpłatę na posiadaną zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za listopad 2011 r. w kwotach: 48,68 zł na należność główną, 67,32 zł na odsetki za zwłokę. Z uwagi na przeksięgowanie wpłaty na najstarszą posiadaną przez Skarżącego zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za ww. okres, do uregulowania pozostała bieżąca zaległość podatkowa w podatku od towarów i usług za grudzień 2024 r. Naczelnik US, działając jako organ egzekucyjny, wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z 7 kwietnia 2025 r. obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2024 r. w kwocie 100,00 zł (plus odsetki 2,80 zł i koszty upomnienia 16,00 zł). Na podstawie ww. tytułu wykonawczego organ egzekucyjny zawiadomił pismem z 30 kwietnia 2025 r. B. Sp. z o.o. o zajęciu wynagrodzenia Skarżącego. Zawiadomienie to zostało doręczone dłużnikowi 9 maja 2025 r., zaś Skarżącemu (jako zobowiązanemu) - wraz z ww. tytułem wykonawczym - 14 maja 2025 r. Pismem z dnia 20 maja 2025 r. Skarżący wniósł w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego zarzut wygaśnięcia w całości obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym, z uwagi na wcześniejsze jego uregulowanie poprzez dokonanie wpłaty z dnia 25 marca 2025 r. w wysokości 116,00 zł (wraz z kosztami upomnienia). Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2025 r. Naczelnik US oddalił ww. zarzut. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez Skarżącego zażalenia, Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że Skarżący formułując zarzut wygaśnięcia obowiązku na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. wskazał, że obowiązek wygasł wskutek zapłaty i nie był wymagalny, a wszczęcie postępowania egzekucyjnego było bezpodstawne. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącego. Przywołując przepis art. 62 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111, dalej "O.p."), Dyrektor IAS wskazał, że z uwagi na posiadaną przez Skarżącego zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za listopad 2011 r. organ był zobligowany zaliczyć na ww. zaległość wpłatę z 25 marca 2025 r. w kwocie 116 zł, tj. na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez Skarżącego podatku od towarów i usług, tj. 48,68 zł na należność główną i 67,32 zł na odsetki za zwłokę. Zatem do uregulowania przez Skarżącego, z uwagi na niewygaśnięcie obowiązku, pozostała zaległość podatkowa w podatku VAT za grudzień 2024 r., będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczego z 7 kwietnia 2025 r. Ustalenia faktyczne w tym postępowaniu mogą dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną działań organu w zakresie zasadności i sposobu zaliczenia dokonanych przez podatnika wpłat. Przepis art. 62 § 4 O.p. upoważnia zobowiązanego do wystąpienia do organu o wydanie postanowienia w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia, od którego może złożyć środek zaskarżenia. Z akt sprawy wynika, że taki wniosek nie został przez Skarżącego złożony. Naczelnik US prawidłowo oddalił zarzut wygaśnięcia ww. obowiązku, na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. W sprawie nie zaszły okoliczności określone w art. 59 § 1 O.p. w zw. z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. Na dzień wystawienia tytułu wykonawczego (7 kwietnia 2025 r.) oraz na dzień doręczenia dłużnikowi zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę (9 maja 2025 r.) należność w podatku od towarów i usług za grudzień 2024 r. (po przeksięgowaniu) - istniała i była wymagalna. Zarzut wygaśnięcia ww. obowiązku w całości w wyniku zapłaty jest bezpodstawny. Słusznie też organ pierwszej instancji odniósł się do kwestii przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za listopad 2011 r., skoro wpłata z 25 marca 2025 r. została zaliczona na jego poczet. Zagadnienie to było przedmiotem skargi na postanowienie Dyrektora IAS z 3 października 2022 r., którą WSA w Gdańsku oddalił prawomocnym wyrokiem z 13 czerwca 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 1330/22. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Naczelnika US lub ich uchylenie i skierowanie do ponownego rozpoznania, wycofanie wydanego tytułu wykonawczego, zakończenie prowadzonej egzekucji wobec wynagrodzenia za pracę, zwrot zajętych środków z odsetkami ustawowymi do pracodawcy, a także zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 6 i art. 8 w zw. z art. 18 K.p.a. przez pominięcie i brak wypowiedzi co do faktów mających znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia w kwestii wygaśnięcia należnego podatku poprzez zapłatę, zgodnie z przepisami art. 59 § 1 O.p. w zw. z art. 33 § 2 ust. 5 u.p.e.a. i tym samym bezprzedmiotowości zaskarżonego postanowienia; - art. 29 u.p.e.a. przez jego niewykonanie przez organ egzekucyjny i przyjęcie dopuszczalności m.in. egzekucji; - art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 17 i art. 18 u.p.e.a. przez nieuwzględnienie i niewydanie orzeczenia w sprawie wystąpienia bezprzedmiotowości postępowania egzekucyjnego przed jego wszczęciem; - art. 59 § 1 ust. 1 O.p. wskutek braku uznania wygaśnięcia dochodzonego podatku w wyniku zapłaty, przed jego zliczeniem na zaległości podatkowe i wszczęciem postępowania egzekucyjnego; - art. 59 § 1 ust. 1 i 7 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 ust. 1 O.p. wskutek braku uznania wygaśnięcia dochodzonego podatku w wyniku zapłaty, przed jego zaliczeniem na zaległości podatkowe i wszczęciem postępowania egzekucyjnego; - art. 59 § 1a ust. 1 i 2 u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 2 ust. 5 i 6 u.p.e.a. wskutek całkowitej bierności organu odwoławczego co do poczynań w sprawie wierzyciela będącego jednocześnie organem egzekucyjnym; - art. 7, art. 7a, art. 9, art. 10 i art. 12 K.p.a. wskutek całkowitego pominięcia wynikających z nich obowiązków nałożonych na oba organy obowiązków, przez ustawodawcę w trakcie postępowania administracyjnego i odwoławczego; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez nieuwzględnienie, przez oba organy posiadanych oczywistych dowodów na wygaśnięcie obowiązku wskutek zapłaty, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, co skutkowało zaliczeniem jej na zaległości podatkowe. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej "p.p.s.a."). Badając rozpoznawaną sprawę Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, ani poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. 5.2. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organ zgodnie z prawem uznał za nieuzasadniony zarzut dotyczący prowadzonego postępowania egzekucyjnego podniesiony przez Skarżącego na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji administracyjnej. Stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest m.in.: wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części (pkt 5). Zawarte w art. 33 § 2 u.p.e.a. wyliczenie podstaw zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej ma charakter enumeratywny. Zobowiązany jest bowiem uprawniony do wniesienia zarzutów tylko w zakresie podstaw przewidzianych w art. 33 u.p.e.a. Oznacza to, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko i wyłącznie okoliczności ściśle określone przez ustawodawcę w tym przepisie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 26 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1421/21, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto zarzuty to sformalizowany środek zaskarżenia także z tego powodu, że korzystanie z tego środka ochrony związane jest z inicjatywą zobowiązanego. Oznacza to, że zobowiązany zgłaszając zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wskazuje, jakie okoliczności są podstawą wnoszonych zarzutów, czy zarzuty dotyczą całości egzekucji czy tylko części i przedstawia dowody uzasadniające zgłaszane zarzuty (por. wyrok WSA w Krakowie z 9 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 845/22). Wygaśnięcie obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. oznacza sytuację, gdy dochodzony obowiązek wygaśnie na skutek wykonania, umorzenia, czy przedawnienia. Zarzut wygaśnięcia w całości lub części zobowiązania może dotyczyć sytuacji, gdy dojdzie do jego wykonania w okresie pomiędzy wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a wniesieniem zarzutów tj. w toku postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 12 lutego 2025 r., I GSK 1107/21). Podstawa tego zarzutu wystąpi także, gdy obowiązek stanie się bezprzedmiotowy, gdy odpadnie podstawa prawna do jego dochodzenia np. wyeliminowane ze skutkiem ex nunc zostanie orzeczenie nakładające obowiązek albo uchylony zostanie przepis, z którego bezpośrednio wynikał obowiązek (por wyr. NSA z 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 460/24; wyr. NSA 25 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 5/23). W ocenie Sądu, podniesiony przez Skarżącego zarzut wygaśnięcia obowiązku został prawidłowo przez organy uznany za nieuzasadniony. W niniejszej sprawie Skarżący podnosząc zarzut dotyczący prowadzonego postępowania egzekucyjnego wskazywał, że organy błędnie przyjęły, że na dzień wystawienia tytułu wykonawczego w odniesieniu do podatku VAT za grudzień 2024 r. Skarżący posiadał zaległość podatkową, bowiem w dniu 25 marca 2025 r. dokonał wpłaty na jej poczet, zaś została ona nieprawidłowo zaliczona na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 2011 r. Kluczową kwestię stanowi zatem prawidłowość zaliczenia przez organ podatkowy dokonanej przez Skarżącego wpłaty w dniu 25 marca 2025 r. Rozważając sporne zagadnie w pierwszej kolejności przywołać należy przepisy Ordynacji podatkowej mające zastosowanie w sprawie. Zgodnie z art. 62 § 1 O.p. jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku – na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika. Przepis art. 62 § 1 O.p. umożliwia dysponowanie przez podatnika dokonaną przez niego wpłatą (tj. dokonanie wyboru na poczet, którego zobowiązania podatkowego spośród wielu ma być zarachowana wpłata), ale dotyczy tylko podatników, którzy terminowo, rzetelnie i systematycznie regulują swoje zobowiązania podatkowe. Dyspozycja zawarta na dowodzie wpłaty - wskazująca przeznaczenie dokonanej płatności w zakresie tytułu i okresu zobowiązania podatkowego - jest zatem wiążąca dla organu podatkowego tylko w sytuacji, gdy podatnik nie posiada zobowiązań podatkowych, dla których termin płatności upłynął (por. wyroki WSA w Gliwicach z 23 stycznia 2026 r. sygn. akt I SA/Gl 596/25, z 7 października 2020 r. sygn. akt I SA/GI 766/20). Zatem w sytuacji istnienia zaległości podatkowych, podatnik czy też płatnik dokonujący wpłaty może decydować o jej przeznaczeniu, ale tylko w zakresie tytułu podatkowego, a nie okresu, za który powstała zaległość, albowiem z urzędu będzie ona zaliczana na zaległość o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości we wskazanym podatku, a w przypadku braku określenia podatku, albo braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku – na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności, spośród wszystkich zaległości podatkowych (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2025 r. sygn. akt I FSK 219/25). Ustawodawca nie pozostawił organom podatkowym tym zakresie żadnej swobody w zakresie podjęcia odmiennej decyzji. Mając powyższe na uwadze, w kontekście podnoszonej w skardze argumentacji, Sąd stwierdza, że chociaż w istocie Skarżący wnosząc wpłatę w dniu 25 marca 2025 r. w kwocie 116 zł wskazał, że dotyczy ona podatku od towarów i usług za grudzień 2024 r., to jednakże z uwagi na posiadanie przez Skarżącego w dniu dokonania wpłaty innej zaległości podatkowej, organ związany był jedynie w zakresie określonego przez Skarżącego podatku (tu: podatku od towarów i usług), a nie okresu rozliczeniowego. Tym samym zaliczenie dokonanej przez Skarżącego wpłaty na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 2011 r., zamiast wskazanego przez Skarżącego grudnia 2024 r., było prawidłowe i zgodne z przywołanym powyżej przepisem art. 62 § 1 O.p. Organ podatkowy był bowiem zobowiązany zaliczyć dokonaną wpłatę na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a taką była nieprzedawniona (zgodnie z treścią prawomocnego wyroku WSA w Gdańsku z 13 czerwca 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 1330/22) zaległość w podatku od towarów i usług za listopad 2011 r. Tym samym, wobec prawidłowości dokonanego przez organ zaliczenia wpłaty, na dzień wystawienia tytułu wykonawczego (7 kwietnia 2025 r.) Skarżący nadal posiadał zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za grudzień 2024 r., która wbrew twierdzeniom Skarżącego nie wygasła wskutek zapłaty w dniu 25 marca 2025 r., a zatem istniał wymagalny obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów u.p.e.a. Wobec powyższego, zasadnie oceniły organy, że podniesiony na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. zarzut wygaśnięcia ww. obowiązku w całości w wyniku zapłaty jest bezzasadny. Przedmiotowa zaległość podatkowa w podatku od towarów i usług za grudzień 2024 r. nie wygasła przez zapłatę, a zatem wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie było bezprzedmiotowe. W rozpatrywanej sprawie, organ zgromadził dowody w zakresie niezbędnym do ustalenia niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego, w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego. W ocenie Sądu, wszystkie fakty i okoliczności istotne dla dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, zostały wyjaśnione stosownymi dokumentami. Zgromadzony w aktach postępowania materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do ustalenia stanu faktycznego oraz poddania go subsumpcji pod znajdujące doń zastosowanie przepisy prawa materialnego. Z tego względu należało stwierdzić, że organy nie dopuściły się uchybień wskazywanych w skardze i prawidłowo oddaliły zarzut zobowiązanego. W niniejszej sprawie organy w sposób wyczerpujący zgromadziły i rozpatrzyły cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. W toku postępowania organy działały na podstawie i w granicach przepisów prawa, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Natomiast sam fakt, że podjęte rozstrzygniecie nie jest zgodne z oczekiwaniami Strony, nie świadczy, że organy naruszyły przepisy prawa. Wbrew zarzutom skargi, przeprowadzone postępowanie nie uchybiało zasadom wskazanym w przepisach art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienia wydane zostały zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym u.p.e.a. oraz K.p.a. Sąd uznaje za niezasługujące na uwzględnienie wszystkie podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i proceduralnego. W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty nie mają uzasadnionych podstaw, jako że sprawa została rozpoznana prawidłowo i w sposób przypisany prawem poprzez uznanie, iż zarzut wygaśnięcia obowiązku jest niezasadny. Ustosunkowując się do wniosków Skarżącego o wycofanie wydanego tytułu wykonawczego, zakończenie prowadzonej egzekucji wobec wynagrodzenia za pracę, zwrot zajętych środków z odsetkami ustawowymi do pracodawcy, podkreślić należy, iż sądy administracyjne - w myśl art. 184 Konstytucji RP - sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sąd administracyjny na skutek zaskarżenia działania lub zaniechania organu nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego jej załatwienia, lecz ma jedynie skontrolować pod względem legalności działanie tego organu. Z tego względu sąd administracyjny, co do zasady, nie może zastępować organu administracji i wydawać końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli administracji publicznej. Wskazać również należy, że przywołane w skardze uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia 3 grudnia 2012 r. I FPS 1/12, z dnia 29 września 2014 r. II FPS 4/13, z dnia 6 października 2003 r. FPS 8/03) dotyczą zagadnień odmiennych od tych będących przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie i jako takie nie mają wpływu na prawidłowość podjętych przez organy rozstrzygnięć. Uchwały te odnoszą się bowiem do kwestii braku dopuszczalności prowadzenia po upływie terminu przedawnienia postępowania podatkowego i orzekania o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę, a także do zagadnienia upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego przed wydaniem decyzji organu odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia wysokości tego zobowiązania podatkowego. W niniejszej sprawie zaś, nie doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego przez zapłatę, ani do upływu terminu jego przedawnienia, a przedmiotem zaskarżenia było postanowienie zapadłe w toku postępowania egzekucyjnego. 5.3. Po dokonaniu kontroli, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Mając na uwadze przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.