I SA/Gd 764/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 14 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. W. i K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. R. W. wnioskiem z dnia 30 lipca 2012 r. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, oraz o ustanowienie doradcy podatkowego. Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 1270, dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 3 sierpnia 2012 r., ustalono, że prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i teściową, źródłem utrzymania rodziny jest przyznana skarżącemu do dnia 31 sierpnia 2014 r. renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy wypłacana w kwocie 548,95 zł miesięcznie oraz emerytura otrzymywana przez żonę i teściową w wysokości 826,37 zł i 740 zł (dowód: orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 25 sierpnia 2012 r., potwierdzenie wypłaty świadczenia za sierpień 2012 r., decyzja ZUS z dnia 1 marca 2012 r. o waloryzacji emerytury, potwierdzenie wypłaty w dniu 20 lipca i 20 sierpnia 2012 r. świadczenia z rachunku bieżącego teściowej), małżonkowie nie posiadają jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości (zamieszkują w wynajmowanym domu), pojazdów mechanicznych, środków pieniężnych na rachunkach bankowych i innych (dowód: dodatkowe oświadczenie z dnia 23 sierpnia 2012 r.). Udokumentowane miesięczne koszty związane z utrzymaniem to czynsz uiszczany w wysokości 600 zł (bez opłat za media). W tak ustalonym stanie faktycznym przyjąć należało, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. Z przedstawionych okoliczności wynika, że sytuacja finansowa skarżącego i jego rodziny jest trudna. Za takim stanowiskiem przemawia wysokość miesięcznych dochodów uzyskiwanych przez małżonków oraz zamieszkującą z nimi teściową, które wynoszą 2.115,32 zł miesięcznie, co daje kwotę około 705 zł na osobę. Wprawdzie skarżący – poza opłatami za najem domu – nie udokumentował pozostałych kosztów związanych z utrzymaniem rodziny, które bez wątpienia ponosi, to jednak mając na względzie czynsz najmu domu w kwocie 600 zł, można stwierdzić, że osiągane dochody pozwalają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb skarżącego i jego rodziny. Dokonując oceny możliwości finansowych skarżącego wzięto także pod uwagę okoliczność nieposiadania przez małżonków zarówno nieruchomości, jak i majątku ruchomego, w tym zasobów pieniężnych. Z tych względów uznano, że skarżący spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.