I SA/Gd 771/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 27 marca 2017 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2013, K.K. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, albowiem wysokość zaległości podatkowych wraz z odsetkami przekracza jego możliwości płatnicze. Wskazane zostało również, że sytuacja finansowa skarżącego jest znana organom podatkowym oraz że w związku z prowadzonymi postępowaniami egzekucyjnymi i zabezpieczającymi dokonano zajęcia rachunków bankowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/2004, wszystkie przywołane w postanowieniu orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "http://orzeczenia.nsa.gov.pl"). Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, domagając się wstrzymania wykonania decyzji skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie wskazanego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa zatem na stronie skarżącej (por. por. postanowienia NSA z 15 stycznia 2015 r. I OZ 1236/14, z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/04 oraz z dnia 28 listopada 2012 r. I FSK 1263/12). W postanowieniu z 29 maja 2009 r. I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Sąd powinien mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą. Mając na uwadze treść art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz przytoczone poglądy Sąd stanął na stanowisku, że skarżący nie wykazał, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie przytoczył bowiem okoliczności pozwalających ocenić, czy wstrzymanie wykonania wskazanego aktu jest zasadne. W uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku strona podniosła wprawdzie, że jej sytuacja jest trudna, twierdzenia te nie zostały jednak poparte stosowną argumentacją, wyliczeniami, czy dowodami księgowymi. Analizując wniosek Sąd nie był zatem w stanie ocenić sytuacji majątkowej wnioskującego, a zwłaszcza jego aktualnych możliwości płatniczych. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest tymczasem dysponowanie aktualnymi danymi w tej kwestii. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, jak już była o tym mowa, musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o sytuacji majątkowej strony, posiadanych przez nią nieruchomościach oraz wartościowych ruchomościach ich wartości, oszczędnościach i ich wysokości oraz wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Niewykazanie przez skarżącego tych okoliczności nie pozwala na dokonanie oceny, czy wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wysokość wynikającego z decyzji zobowiązania sama w sobie nie może stanowić o zasadności wniosku, w sytuacji gdy strona nie zobrazowała Sądowi w pełny sposób, uwzgledniający także stan posiadania, aktualnej sytuacji majątkowej i osobistej. Jednocześnie rozpoznając wniosek Sąd stwierdził, że w aktach sprawy brak jest danych wyjaśniających aktualną sytuację majątkową strony, co uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu. Skarżący wskazał, że organ dysponuje odpowiednimi dowodami (zeznania, informacje, decyzje podatkowe), nie jest to jednak wystarczające choćby już z tego względu, że wniosek skierowany jest do sądu i to strona zobowiązana jest przedstawić sądowi takie dowody. Sąd zauważa ponadto, że każda decyzja administracyjna nakładająca na jej adresata obowiązek o charakterze pieniężnym pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. II GSK 1562/11). Niezasadne jest zdaniem Sądu odwoływanie się przez skarżącego do przypadków wstrzymania wykonania w innych sprawach. Wstrzymanie wykonania zaskarżone aktu jest bowiem każdorazowo uzależnione od aktualnej sytuacji konkretnej strony skarżącej oraz skutków, jakie wykonanie decyzji przyniesie. Sam zaś fakt, że sąd administracyjny w innych postępowaniach uwzględniał wnioski skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonych przez niego decyzji oznacza jedynie, że skarżący w tamtych postępowaniach zdołał wykazać, że w związku z wykonaniem tych decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie - jak już podniesiono - skarżący okoliczności takich nie wykazał. W konsekwencji brak było podstaw do udzielenia wnioskowanej ochrony tymczasowej. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.