I SA/Gd 774/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 października 2018 r. sprawy ze skargi ,,A" z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 29 maja 2018 r., nr [...], [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 rok oddala skargę. Po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 23 grudnia 2011 r. określił Stowarzyszeniu A z siedzibą w G. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005r. w wysokości 132.653 zł oraz zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych z tytułu wydatkowania w 2005 r. dochodów, w tym z lat poprzedzających, na inne cele, niż określone w art. 17 ust. 1b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w wysokości 7.220 zł. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 31 sierpnia 2012 r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 25 czerwca 2013 r. określił Stowarzyszeniu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005r. w kwocie 389.843 zł. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 7 października 2013 r. utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. Po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia na powyższe rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 25 marca 2014 r., wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Gd 1641/13 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 października 2013 r. uznając, że skarga była częściowo uzasadniona. Podzielając stanowisko organu podatkowego Sąd wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania strony w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, że jakakolwiek część przychodów Stowarzyszenia uzyskana w kontrolowanym roku w związku ze sprzedażą Kart B stanowiła składki członkowskie, podlegające zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 40 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej określanej jako "u.p.d.o.p."). W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że dochody Stowarzyszenia uzyskane w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja mogą korzystać ze zwolnienia podatkowego na mocy art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej. Całość dochodów podatnika uzyskanych w tym czasie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych na zasadach ogólnych (tj. wg skali 19%). Dochody Stowarzyszenia wydatkowane na zakup udziałów w Spółce C nie podlegałyby zwolnieniu z opodatkowania - nabycie udziałów w tej Spółce nie stanowiłoby bowiem wydatkowania na cele preferowane przez ustawodawcę, nie była to także dozwolona przez ustawodawcę forma lokowania dochodu. Sąd zauważył ponadto, że w toku postępowania ustalono, czy i w jakiej wysokości Stowarzyszenie uzyskiwało w roku podatkowym dotacje oraz jak zostały rozliczone wydatki Stowarzyszenia sfinansowane z tych dotacji (czy zostały uznane za koszty podatkowe, czy też nie). Niezależnie od powyższego organ I instancji dokonał oceny, czy Stowarzyszenie prowadziło działalność gospodarczą, czy też nie - a stanowisko odnośnie tej kwestii zostało w sposób wyraźny zaprezentowane w decyzji tego Organu. Z załączonych do skargi dokumentów nie wynika, zdaniem Sądu, aby Stowarzyszenie wspierało inne podmioty w prowadzeniu przez nie działalności preferowanej przez ustawodawcę. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie kwestią bezsporną jest fakt, że Stowarzyszenie w związku z realizacją Programu Europejskiej Karty Młodzieżowej w roku podatkowym wydawało Magazyn B, Przewodnik zniżek, a także ulotki, czy plakaty informujące o działalności statutowej Stowarzyszenia. Z treści umowy zawartej przez Stowarzyszenie ze Spółką C wynikało, że co do zasady koszty druku ponosić miała Spółka C, która środki na ten cel miała uzyskiwać z wpływów z reklam zamieszczanych w tych wydawnictwach przez osoby trzecie. Brakującą kwotę pokrywać miało Stowarzyszeni dopiero w sytuacji, gdyby wpływy te okazały się zbyt małe, by pokryć koszty druku. Strony umowy miały dokonywać co kwartał rozliczeń wynikających z tej umowy, w szczególności rozliczeń kosztów druku i wpływów z reklam. Mimo, że w kontrolowanym roku Spółka C uzyskiwała wpływy z reklam, o których mowa w umowie, to w całości obciążała kosztami druku Stowarzyszenie. Stowarzyszenie nie przedłożyło w toku kontroli wskazanych w umowie rozliczeń dotyczących kosztów druku i uzyskanych przez Spółkę C wpływów z reklam. Sąd nie podzielił stanowiska organu odwoławczego, że skoro oba podmioty wiązała umowa, a Stowarzyszenie nie przedłożyło w toku postępowania dowodów, z których wynikałoby, że koszty druku wydawnictw były wyższe niż wpływy z reklam uzyskane przez Spółkę C, to tym samym brak jest podstaw do uznania, że Stowarzyszenie obowiązane było do partycypowania w jakiejkolwiek części kosztów druku wydawnictwa. Zdaniem Sądu uwzględnić należy fakt poniesienia przedmiotowego wydatku, jak i jego związek z działalnością Stowarzyszenia, co już samo w sobie podważa legalność rozstrzygnięcia tej kwestii w zaskarżonej decyzji. Stanowiska organu nie broni wskazanie na brak dowodów potwierdzających sposób rozliczeń między stroną skarżącą a spółką C wynikający z umowy z 2004r. Nie można bowiem wyłączyć wydatku z kosztów podatkowych strony tylko z tej przyczyny, że istnieją trudności dowodowe z ustaleniem prawidłowej wysokości tego kosztu możliwej do przypisania podatnikowi. Podatkowa ocena tego wydatku przez organy skarbowe w sposób wskazany w decyzji w istocie prowadzi do obciążenia Stowarzyszenia za skutki zaniechania, czy braku dokumentacji Spółki C. Wynik rozliczenia wydatków i wpływów Spółki C rzutuje na rozliczenie kosztów za usługi poligraficzne Strony Skarżącej. Pozbawienie Stowarzyszenia z tej przyczyny co do zasady prawa do uwzględnienia poniesionych kosztów usług niewątpliwie związanych z jej przychodami, narusza obowiązujące prawo. W ocenie Sądu organ podatkowy w ten sposób uchylił się od poczynienia prób ustalenia prawidłowego stanu sprawy, co w sprawie nie jest przecież niemożliwe z wykorzystaniem właściwych dokumentów Spółki C. Zdaniem Sądu organy podatkowe przedwcześnie uznały, że skoro Spółka C niesłusznie (wbrew zapisom umowy) obciążyła Stowarzyszenie kosztami usług poligraficznych, to istniały powody do zakwestionowania ich jako koszt uzyskania przychodów Stowarzyszenia. W świetle powyższego są podstawy do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza w tym zakresie przepis zawarty w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 25 listopada 2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2015 r. wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Gd 169/15 oddalił skargę Stowarzyszenia na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Stowarzyszenia, wyrokiem z dnia 12 stycznia 2018 r., wydanym w sprawie sygn. akt II FSK 3620/15 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 169/15 oraz decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 listopada 2014. Uzasadniając rozstrzygnięcie NSA wskazał, że z spór w przedmiotowej sprawie koncentruje się na ocenie podstaw do zaliczenia kwoty 694.984,14 zł (brutto), do kosztów uzyskania przychodów Stowarzyszenia w roku podatkowym 2005. Koszty te poniesione zostały na rzecz spółki C na zakup usług poligraficznych. Zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd pierwszej instancji, działały w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku WSA w Gdańsku z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1641/13, zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tymczasem w zaskarżonym wyroku WSA zakwestionował stanowisko organu odwoławczego, że skoro oba podmioty wiązała umowa, a Stowarzyszenie nie przedłożyło w toku postępowania dowodów, z których wynikałoby, iż koszty druku wydawnictw były wyższe niż wpływy z reklam uzyskane przez spółkę C, to brak jest podstaw do uznania, że Stowarzyszenie obowiązane było do partycypowania w jakiejkolwiek części druku wydawnictwa. Sąd kasacyjny podkreślił, że WSA w Gdańsku w prawomocnym wyroku z dnia 25 marca 2014 r. przesądził, że: 1) przedmiotowy wydatek został poniesiony; 2) miał on związek z działalnością Stowarzyszenia; 3) istniejąca umowa między Stowarzyszeniem, a spółką C oraz brak dochowania jej warunków nie przesądzają o wykluczeniu z kosztów uzyskania przychodów spornego wydatku; 4) nie można wyłączyć wydatku z kosztów uzyskania przychodów tylko z tej przyczyny, że istnieją trudności dowodowe w ustaleniu wartości możliwej do przypisania podatnikowi. Sąd w omawianym wyroku zauważył, że podatkowa ocena sporego wydatku przez organy skarbowe w sposób wskazany w decyzji w istocie prowadzi do obciążenia Stowarzyszenia za skutki zaniechania czy braku dokumentacji spółki C. Sąd zarazem zauważył, że to wynik rozliczenia wydatków i wpływów spółki C rzutuje na rozliczenie kosztów za usługi poligraficzne strony skarżącej. W ocenie NSA z prawomocnego wyroku WSA w Gdańsku wyprowadzić można wniosek, że o wyłączeniu spornej kwoty z kosztów uzyskania przychodów zadecydować winno postępowanie dowodowe dokonane z uwzględnieniem dokumentacji księgowej spółki C. Nie ulega natomiast wątpliwości, że brak możliwości przeprowadzenia takiego dowodu miał charakter obiektywny. Zdaniem sądu kasacyjnego biorąc pod uwagę ocenę dokonaną przez WSA w Gdańsku w prawomocnym wyroku z dnia 25 marca 2014 r., niedopuszczalne jest wywodzenie negatywnych dla podatnika konsekwencji z faktu, że dokumentacja spółki C została bezpowrotnie utracona i to z przyczyn zupełnie od niego niezależnych. Z tych też powodów za niewłaściwe należy uznać żądanie od Stowarzyszenia przedłożenia dowodów, które powinny być w posiadaniu spółki C. Tymczasem Sąd pierwszej instancji w wyroku z dnia 26 sierpnia 2015 r. zaaprobował w istocie stanowisko organu odwoławczego, że brak po stronie Spółki C dowodów potwierdzających sposób rozliczeń wynikających z umowy zawartej przez tę Spółkę ze stroną skarżącą, nie pozwala na uznanie, iż sporne wydatki mają związek z przychodami Stowarzyszenia w kontrolowanym roku. Powyższe pozostaje w kolizji z oceną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w prawomocnym wyroku z dnia 25 marca 2014r., sygn. akt I SA/Gd 1641/13. Zdaniem NSA Sąd pierwszej instancji wadliwie zaaprobował błędne wnioski przyjęte przez organ odwoławczy w wyniku powtórnego rozpatrzenia sprawy. Powyższe okoliczności skutkowały uchyleniem zaskarżonego wyroku a zaskarżonej decyzji. Sąd kasacyjny zalecił organowi uwzględnienie, w toku ponownego postępowania, oceny dokonanej w niniejszym wyroku. Wskazał ponadto, że organ winien mieć na względzie to, że aktualność zachowują ocena i wskazania zawarte w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 25 marca 2014r. Organ winien mieć również na uwadze respektowanie zasady in dubio pro tributario, nakazującej rozstrzyganie wątpliwości na korzyść podatnika. Wprawdzie z dniem 1 stycznia 2016r., w związku z wprowadzeniem do Ordynacji podatkowej art. 2a, zaczęła obowiązywać zasada, zgodnie z którą niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika, to jednak zdaniem NSA reguła ta powinna mieć również zastosowanie do usuwania wątpliwości co do stanu faktycznego. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Dyrektor decyzją z dnia 29 maja 2018 r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w całości i określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w kwocie 257.796 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii przedawnienia się zobowiązania strony w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005r. Przywołując treść art. 70 Ordynacji podatkowej wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Stowarzyszenia w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. - nie została bowiem spełniona żadna z przesłanek przerwania biegu tego terminu, o których mowa w art. 70 § 3 i 4 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo organ wyjaśnił, że choć w sprawie nie doszło przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania Stowarzyszenia w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005r., to doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na mocy art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynika, że w dniu 2 listopada 2011 r. zostało wszczęte śledztwo dotyczące popełnienia czynów określonych w art. 56 § 1 i 2 K.k.s. Informacja o wszczęciu tego śledztwa została włączona do akt postępowania w niniejszej sprawie. Skoro w sprawie miało miejsce wszczęcie postępowania sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, to niewątpliwie doszło także do zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Stowarzyszenia w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005r. Zdaniem Dyrektora w sprawie nie ma zastosowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. P 30/11, gdyż w dacie wszczęcia śledztwa obowiązywał przepis art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 czerwca 2005r. o zmianie ustawy — Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 143, poz. 1199).Organ zauważył jednocześnie, że po przekazaniu śledztwa zgodnie z właściwością miejscową do Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 23 grudnia 2011 r. postawiono pani B. N.-P. (umocowanej do występowania w imieniu Stowarzyszenia oraz do składania oświadczeń woli i podpisywania umów) zarzuty popełnienia dwóch przestępstw skarbowych (art. 56 § 2 K.k.s. w zw. z art. 9 § 3, polegających na uszczupleniu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2005-2006). W związku z powyższym, w ocenie organu, Stowarzyszenie miało wiedzę o wszczęciu śledztwa przed upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, co skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005r. Także Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej pismem z dnia 22 listopada 2012r. poinformował Stowarzyszenie o fakcie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2005-2006. Stanowisko w tej kwestii zostało potwierdzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w prawomocnym wyroku z dnia 25 marca 2014r., sygn. akt I SA/Gd 1641/13. Organ zauważył jednocześnie, że do chwili wydania przedmiotowej decyzji nie doszło do prawomocnego zakończenia postępowania przygotowawczego, wszczętego w związku ze stwierdzonymi w Stowarzyszeniu nieprawidłowościami w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2005-2006. Tym samym niezasadny jest wniosek strony o umorzenie postepowania z uwagi na upływ terminu przedawnienia. W dalszej kolejności organ wskazał, że zgromadzone w sprawie materiały dowodowe (m. in.: statut Stowarzyszenia, umowa Stowarzyszenia z D sp. z o.o. z siedzibą w I., uchwała Zarządu Stowarzyszenia z 25 lutego 2005 r., wyjaśnień Stowarzyszenia z 26 listopada 2010 r., regulaminu posiadacza Karty B, Przewodnika zniżek) nie pozwalają na uznanie, że jakakolwiek część przychodów Stowarzyszenia uzyskana w kontrolowanym roku w związku ze sprzedażą Kart B stanowiła składki członkowskie, podlegające zwolnieniu od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w wyroku I SA/Gd 16412/13. W ocenie organu odwoławczego cele statutowe Stowarzyszenia nie były zgodne z celami wskazanymi w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.p. Stowarzyszenie nie prowadziło teatru, kina, galerii sztuki itp., nie zajmowało się także kształceniem dzieci, młodzieży czy dorosłych. Nie wspierało również (finansowo) żadnej innej instytucji, która by takie cele realizowała. Działalność Stowarzyszenia (uczestnictwo projekcie Europejskiej Karty Młodzieżowej) również nie stanowiła działalności preferowanej przez ustawodawcę. Realizacja programu polegająca między innymi na ułatwianiu młodym ludziom swobody podróżowania i zwiększenie mobilności nie stanowiła środka do realizacji celów ustawowych przez Stowarzyszenie. Stowarzyszenie nie wspierało również innych podmiotów realizujących cele oświatowe czy kulturalne. Przedstawione szczegółowo przez organ w przedmiotowej decyzji okoliczności sprawy świadczą o komercyjnym charakterze działalności Stowarzyszenia. W związku z powyższym brak jest podstaw do uznania, że jakakolwiek część dochodów Stowarzyszenia uzyskanych w kontrolowanym roku podatkowym może korzystać ze zwolnienia podatkowego na mocy art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej. Tym samym więc całość dochodów Stowarzyszenia uzyskanych w kontrolowanym roku podatkowym podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych na zasadach ogólnych (tj. wg skali 19%). Organ podkreślił, że stanowisko odnośnie powyższej kwestii potwierdzone zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w prawomocnym wyroku z dnia 25 marca 2014r. Ustosunkowując się do kwestii nabycia w dniu 18 listopada 2005 r. przez Stowarzyszenie 380 udziałów w C Spółka z o.o. na łączną kwotę 38.000 zł Dyrektor wskazał, że nawet gdyby przyjąć, że Stowarzyszenie jest podatnikiem, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej, to i tak dochody Stowarzyszenia wydatkowane na zakup udziałów Spółki nie podlegałyby zwolnieniu, bowiem nabywanie udziałów w innym podmiocie realizującym cele preferowane przez ustawodawcę nie stanowi wydatkowania dochodów na cele wskazane w powyższym przepisie. Nabycie udziałów w spółce C nie stanowiłoby bowiem wydatkowania na cele preferowane przez ustawodawcę, nie była to także dozwolona przez ustawodawcę forma lokowania dochodu. Organ podkreślił, że stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w wyroku z dnia 25 marca 2014 r. W dalszej kolejności, przywołując treść przepisu art. 7 ust. 1 a także art. 15 i 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, organ odwoławczy wskazał, że kwestią bezsporną w przedmiotowej sprawie jest fakt, że Stowarzyszenie w związku z realizacją Programu Europejskiej Karty Młodzieżowej w kontrolowanym roku podatkowym wydawało Magazyn B, Przewodnik zniżek, a także ulotki, czy plakaty informujące o działalności statutowej Stowarzyszenia. Stowarzyszenie nie drukowało tych wydawnictw we własnym zakresie - usługi druku Stowarzyszenie zleciło Spółce C. Przedmiotem sporu jest natomiast, czy w świetle zapisów Umowy o współpracy z dnia 1 września 2004 r. zawartej ze Spółką C Stowarzyszenie miało obowiązek partycypowania w kosztach druku tych wydawnictw (a jeśli tak to w jakim zakresie) i konsekwencji prawo do zaliczenia poniesionych z tego tytułu wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Z treści przedmiotowej Umowy wynika, że co do zasady koszty druku ponosić miała Spółka. Jak bowiem stanowi § 5 tej Umowy: "Spółka C ponosi całkowite koszty realizacji przedmiotu Umowy określonego w § 1, pokrywając je z wpływów z reklam". Z kolei w § 1 Umowy wskazano m.in., że Stowarzyszenie zleca Spółce drukowanie magazynu B oraz przewodnika zniżek. Z Umowy wynika ponadto, że Spółka miała na ten cel pozyskiwać środki z wpływów z reklam zamieszczanych w tych wydawnictwach przez osoby trzecie. Dopiero, gdyby wpływy z tych reklam okazały się zbyt małe, by pokryć koszty druku wydawnictw, brakującą kwotę pokrywać miało Stowarzyszenie. Zgodnie z treścią § 10 Umowy jej strony miały raz na kwartał dokonywać rozliczeń wynikających z tej Umowy, w szczególności w celu określenia kwoty różnicy, o której mowa w § 5 ust. 3 (§ 10). W toku postępowań przed organami obu instancji Stowarzyszenie nie przedłożyło rozliczeń kosztów druku i wpływów z reklam. Organowi odwoławczemu nie udało się także takich rozliczeń pozyskać - Spółka C została bowiem zlikwidowana, natomiast firma przechowująca jej akta dokumenty dotyczące lat 2005-2006 już wybrakowała (zniszczyła). W świetle powyższego, mając na uwadze fakt, że WSA w Gdańsku w prawomocnym wyroku z dnia 25 marca 2014r., sygn. akt I SA/Gd 1641/13, uznał, iż sporne wydatki Stowarzyszenia (poniesione w związku z zakupem od Spółki C usług poligraficznych) mają związek z działalnością Stowarzyszenia, a także z uwagi na stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 12 stycznia 2018r., sygn. akt II FSF 3620/15 - że niedopuszczalnym jest wywodzenie negatywnych dla podatnika konsekwencji z faktu, iż dokumentacja Spółki została bezpowrotnie utracona i to z przyczyn zupełnie od niego niezależnych - Dyrektor stwierdził, że wydatki w łącznej wysokości 694.984,14 zł stanowią koszty uzyskania przychodów kontrolowanego roku podatkowego. W związku z powyższym organ odwoławczy dokonał korekty decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 25 czerwca 2013r., w ten sposób, że zwiększył koszty uzyskania przychodów Stowarzyszenia w 2005r. o wskazaną powyżej kwotę. Z uwagi na uznanie spornych wydatków Stowarzyszenia za koszty podatkowe kontrolowanego roku Dyrektor wskazał, że nie widzi potrzeby ustosunkowywania się do argumentacji Stowarzyszenia zawartej w odwołaniu odnośnie tych wydatków. Ustosunkowując się do zarzutu niewykonania przez organ I instancji zaleceń wynikających z decyzji kasacyjnej z dnia 31 sierpnia 2012r. Dyrektor wyjaśnił, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego ustalano, czy i w jakiej wysokości Stowarzyszenie uzyskiwało w kontrolowanym roku podatkowym dotacje, oraz jak zostały rozliczone wydatki Stowarzyszenia sfinansowane z tych dotacji (czy zostały uznane za koszty podatkowe, czy też nie). Niezależnie od powyższego organ I instancji dokonał w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy oceny, czy Stowarzyszenie prowadziło działalność gospodarczą, czy też nie - a stanowisko odnośnie tej kwestii zostało zaprezentowane w decyzji tego organu. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zgromadzony w sprawie materiał jest kompletny i wyczerpujący. Organ pierwszoinstancyjny podjął wszelkie starania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego spraw. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały jakiekolwiek przesłanki wykluczające merytoryczne rozpoznanie sprawy. Organ wyjaśnił, że w kwestii większości ustaleń organów obu instancji mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania aprobująco wypowiedział się WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 25 marca 2014r. Przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego była kwestia oceny poniesionych przez Stowarzyszenie wydatków na usługi poligraficzne w wysokości 694.984,14 zł. Końcowo, ustosunkowując się do zarzutu, że postępowanie podatkowe zostało wobec Stowarzyszenia wszczęte bezpodstawnie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że stanowiąca przedmiot odwołania decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 25 czerwca 2013r. stanowi konsekwencję przeprowadzonego przez ten organ postępowania kontrolnego. Wszczęcie postępowania odwoławczego stanowiło natomiast inicjatywę Stowarzyszenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie przepisów o postępowaniu, które miało istotny wpływ na wynik, tj. art. 121 oraz art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych oraz rozstrzygnięcie wątpliwości co do stanu prawnego i faktycznego na niekorzyść podatnika. Zarzucono ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 17 ust. 1 pkt 40 u.p.d.o.p. poprzez uznanie, że składki opłacane przez członków Stowarzyszenie nie stanowią składek członkowskich w rozumieniu tego przepisu i w konsekwencji uznanie, że przychody skarżącego z ww. tytułu nie są zwolnione od podatku, gdy tymczasem składki te powinny korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie tej regulacji; art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. poprzez uznanie, że dochody uzyskane przez Stowarzyszenie nie stanowią dochodów przeznaczonych na cele statutowe preferowane przez ustawodawcę i w konsekwencji uznanie, że dochody te nie są zwolnione od podatku, gdy tymczasem ustalony stan faktyczny wskazuje, że warunki zastosowania przedmiotowego zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych były spełnione; art. 17 ust. 1b w zw. z art. 25 ust. 4 u.p.d.o.p. poprzez uznanie, że dochody Stowarzyszenia przeznaczone na nabycie udziałów w spółce C Sp. z o.o. podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych podczas, gdy wydatki te jako przeznaczone na cele statutowe Stowarzyszenia, powinny korzystać ze zwolnienia z opodatkowania; art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że do zawieszenia zobowiązania podatkowego nie jest wymagane zawiadomienie podatnika o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe i w konsekwencji błędnym uznaniu, że zobowiązanie podatkowe skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest przedawnione, co skutkowało uchyleniem decyzji organu I instancji i określeniem zobowiązania podatkowego, podczas gdy organ winien uchylić tę decyzję i umorzyć postępowanie w sprawie, gdyż zobowiązanie przedawniło się. W odpowiedzi na skargę decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji w prawem. W niniejszej sprawie istotne jest wskazanie, że Sąd zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; określanej dalej jako "p.p.s.a."), działa w granicach związania wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 25 marca 2014 r. w sprawie sygn. akt I SA/Gd 1641/13 oraz zgodnie z art. 190 p.p.s.a. z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3620/15. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny w kategoriach kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na usługi poligraficzne. Kluczowe znaczenie ma stanowisko prawne sądu drugiej instancji, zgodnie z którym element wiążącej oceny w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. stanowi wniosek wyprowadzony z prawomocnego wyroku w sprawie I SA/Gd 1641/13, że o wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów kwoty 694.984,14 złotych brutto zdecydować winno postępowanie dowodowe dokonane z uwzględnieniem dokumentacji księgowej spółki C. Sąd drugiej instancji podkreślił, że sytuacja obiektywnego braku możliwości przeprowadzenia takiego dowodu wyklucza jako niedopuszczalne wywodzenie konsekwencji negatywnych dla podatnika. Sąd drugiej instancji na potrzebę niniejszej sprawy dokonał prawnego wskazania, że art. 2a Ordynacji podatkowej ma zastosowanie również do usuwania wątpliwości co do stanu faktycznego. Po wyeliminowaniu przez NSA decyzji z dnia 25 listopada 2014 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydał w dniu 29 maja 2018 r. decyzję o uchyleniu w całości decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 25 czerwca 2013 r. i określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych w miejsce 389.843 zł w kwocie 257.796 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono, że postanowienia umowy o współpracy zawartej przez skarżące Stowarzyszenie ze spółką C wymagają oceny w celu ustalenia, czy Stowarzyszenie miało obowiązek partycypowania w kosztach druku Magazynu B, Przewodnika zniżek, ulotek i plakatów informacyjnych. Ostatecznie organ drugiej instancji uznał, że wątpliwości co do kosztów druku i należności uzyskanych z reklam muszą być uwzględniane na korzyść podatnika, zatem wydatki w łącznej wysokości 694.984,14 zł, obejmujące zarówno usługi poligraficzne, jak i usługi druku na papierze własnym, stanowią koszty uzyskania przychodów w danym roku podatkowym. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 rok. Organ prawidłowo ustalił datę wszczęcia postępowania w sprawie karno-skarbowej i jako podstawę zawieszenia biegu terminu przedawnienia wskazał art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wbrew stanowisku strony w dacie wszczęcia śledztwa – w dniu 2 listopada 2011 r. obowiązywał art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym ustawą późniejszą niż przepis poddany ocenie Trybunału Konstytucyjnego w wyroku w sprawie P 30/11. Obwiązek poinformowania najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej o wszczęciu śledztwa w sprawie rozpoznawanej został zrealizowany, albowiem poinformowano stronę umocowaną do występowania w imieniu strony skarżącej – panią B. N.-P. Sąd przychyla się do wniosku, że skutkiem powiadomienia pełnomocnika Stowarzyszenia, umocowanego do składania oświadczeń i podpisywania umów niezależnie od braku umocowania do reprezentowania w postępowaniu podatkowym, skutkuje zawieszeniem biegu przedawnienia. W ocenie Sądu stanowisko organu w tym zakresie jest prawidłowe w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2018 r., który potwierdził, dopuszczalność procedowania odnośnie kosztów uzyskania przychodów. Chronologia zdarzeń potwierdzających stanowisko WSA w Gdańsku w wyroku z 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 169/15 odnośnie skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie została zakwestionowane przez NSA. Zgodnie art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 15 stycznia 2014 r., II GSK 1762/12 (dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl): "Zgodnie z poglądami piśmiennictwa (por. W. Sanetra, Kilka uwag o uzasadnieniach orzeczeń Sądu Najwyższego, Przegląd Sądowy 2002, nr 9, s. 57; M. Łochowski, Wiążąca sądowa wykładnia prawa, ocena prawna, wskazania co do dalszego postępowania, Przegląd Sądowy 1997, nr 10, s. 24-25; E. Wengerek, Glosa do uchwały siedmiu sędziów SN z 25 lutego 1957r. sygn. akt: I CO 44/56, Nowe Prawo 1956, nr 7-8, s. 189), pojęcie oceny prawnej dotyczy szeroko pojętej wykładni prawa, która obejmuje różnego rodzaju egzegezy tekstów prawnych, łącznie z regułami walidacyjnymi (dotyczącymi obowiązywania określonej normy prawnej, a nie sposobu pojmowania jej treści, takimi jak lex superior, lex specialis, lex generalia, reguły intertemporalne), reguły wynikania norm prawnych z innych norm prawnych, a także kwestie dotyczące subsumcji (np. kwalifikacji prawnej faktów) oraz wyboru konsekwencji prawnej faktu uznanego za udowodniony, a nie tylko rezultaty zastosowania tzw. dyrektyw wykładni prawa (dyrektyw językowo-logicznych, systemowych, funkcjonalnych, historycznych itp.), których użycie ograniczone zostaje jedynie do ustalenia znaczenia (sposobu pojmowania) normy prawnej uznanej wcześniej za obowiązującą (mającą zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego). Ponieważ tak szeroko pojmowana wykładnia prawa wiąże sąd (organ), któremu sprawa została przekazana, to jest naturalne, że wymaga ona uzasadnienia, które stanowi integralną część orzeczenia. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób ich postępowania w przyszłości. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Związanie sądu administracyjnego oraz organów administracyjnych oceną prawną oznacza, że w tym zakresie nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym i zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Przy tym przedmiotem takiej oceny mogą być zarówno przepisy prawa materialnego, jak i postępowania. Granicą obowiązywania tego związania jest tożsamość istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz brak zmiany stanu prawnego (por. wyrok SN z 25 lutego 1998r. sygn. akt: III RN 130/97, OSP 1999, z. 3, poz. 101 z glosą B. Adamiak, s. 263 i n.)." Mając powyższe na uwadze za bezzasadne należy uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 17 ust. 1 pkt 40 i art. 25 ust. 4 u.p.d.p., jak również powiązane z nimi zarzuty naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza art. 127 i art. 187 w zw. z art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.). Prawidłowość rozstrzygnięcia organów podatkowych w zakresie odmowy uznania opłat wnoszonych za Karty B za składki członkowskie i zastosowania do przychodu z tego źródła zwolnienia od podatku wynikającego z art. 17 ust. 1 pkt 40 u.p.d.p., odmowy objęcia przychodów strony za badany rok podatkowy zwolnieniem od podatku na mocy art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.p. czy wreszcie uznaniem, że nabycie udziałów w Spółce C było wydatkowaniem dochodów na cele inne niż statutowe, została prawomocnie przesądzona we wskazanym wyżej wyroku WSA w Gdańsku z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1641/13. Ponieważ strona nie wskazała na żadne nowe okoliczności faktyczne, które nie zostałyby wcześniej poddane pod rozwagę Sądu, nie doszło też do zmiany stanu prawnego, wobec tego ocena prawna dokonana przez Sąd we wskazanym wyroku jest na obecnym etapie postępowania wiążąca. Podobnie w wyroku powyższym przesądzona została kwestia dotycząca przedawnienia zobowiązania podatkowego strony objętego zaskarżoną decyzją. Sąd w uzasadnieniu tego wyroku odniósł się do zarzutów strony, według której w przedmiotowej sprawie nie doszło ani do przerwania biegu terminu przedawnienia, ani do zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. Wskazał, że jakkolwiek nie miało miejsca przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania Stowarzyszenia w podatku dochodowym od osób prawnych, to jednak należy się zgodzić z Dyrektorem Izby Skarbowej, że w przedmiotowej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania - na mocy art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z ww. przepisem bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się niewykonaniem tego zobowiązania. Z akt sprawy wynika, że w dniu 2 listopada 2011 r., w związku z materiałami z kontroli prowadzonej w Stowarzyszeniu zostało wszczęte śledztwo nr [...], dotyczące popełnienia czynów określonych w art. 56 § 1 i 2 kks. Ponadto w dniu 23 grudnia 2011 r. postawiono B. N.-P., zarzuty popełnienia dwóch przestępstw skarbowych (art. 56 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3, polegających na uszczupleniu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2005-2006). Ponieważ B. N.-P. była umocowana do występowania w imieniu Stowarzyszenia oraz do składania oświadczeń woli i podpisywania umów, to niewątpliwie Stowarzyszenie przed upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej miało wiedzę o wszczęciu ww. śledztwa, co z kolei skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych. Dla oceny skuteczności przerwania biegu terminu przedawnienia za istotne Sąd uznał jest też przedstawienie zarzutów D. L. w dniu 27 grudnia 2012 r. oraz poinformowanie strony skarżącej o zdarzeniach wpływających na przedawnienie w piśmie z 22 listopada 2012 r. Z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a. powyższa ocena prawna co do zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest w obecnym postępowaniu wiążąca. Odniesienia się natomiast wymaga kwestia ewentualnego podjęcia biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania w związku z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt [...], którym utrzymano w mocy wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt [...], uniewinniający B. N.-P. od popełnienia zarzucanych jej czynów. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego, B. N.-P. oskarżona była o to, że (1) w okresie od 30 września 2004 r. do 31 grudnia 2005 r. w G., będąc główną księgową E, wbrew przepisom ustawy, podała w księgach rachunkowych i bilansie rocznym, sprawozdaniu finansowym i informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego E za rok 2004 nierzetelne dane, poprzez niezaksięgowanie w księgach rachunkowych i nieujęcie w sporządzonym bilansie rocznym za rok 2004 oraz sprawozdaniu finansowym i informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego tego Stowarzyszenia udzielonej przez E pożyczki w kwocie 400.000 zł wynikającej z zawartej w dniu 30 września 2004 roku pożyczki pomiędzy E i C Sp. z o.o. z siedzibą w I., a następnie podpisała bilans za rok 2004 i informację dodatkową do sprawozdania finansowego za rok 2004 E, mimo nie ujęcia w tych dokumentach danych co do faktu zawarcia umowy pożyczki z dnia 30 września 2004roku na kwotę 400.000 zł, tj. o czyn z art. 77 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości; oraz o to, że (2) w okresie od 30 listopada 2005 r. do 31 grudnia 2005r. w G, będąc główną księgową E, wbrew przepisom ustawy, podała w księgach rachunkowych i bilansie rocznym, sprawozdaniu finansowym i informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego E za rok 2005 nierzetelne dane, poprzez niezaksięgowanie w księgach rachunkowych i nieujęcie w sporządzonym bilansie rocznym za rok 2005 oraz sprawozdaniu finansowym i informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego tego Stowarzyszenia udzielonej przez E pożyczki w kwocie 1.530.000 zł wynikającej z zawartej w dniu 30 listopada 2005 roku pożyczki pomiędzy E i C Sp. z o.o. z siedzibą w I., a następnie podpisała bilans za rok 2005 i informację dodatkową do sprawozdania finansowego za rok 2005 E, mimo nie ujęcia w tych dokumentach danych co do faktu zawarcia umowy pożyczki z dnia 30 listopada 2005 roku na kwotę 1.530.000 zł, tj. o czyn z art. 77 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Jakkolwiek B. N.-P. uniewinniona została od popełnienia zarzucanych jej czynów, to jednak nie skutkowało to podjęciem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Stowarzyszenia w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 rok, bowiem zawieszenie biegu tego terminu nie miało związku ze sprawą rozstrzygniętą wskazanym wyżej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w G. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego nastąpiło na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z wszczęciem śledztwa nr [...], dotyczącego popełnienia czynów określonych w art. 56 § 1 i 2 kk w toku którego w dniu 23 grudnia 2011 r. postawiono B.N.-P., zarzuty popełnienia dwóch przestępstw skarbowych z art. 56 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3, polegających na uszczupleniu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2005-2006. Z art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej wynika, że bieg terminu przedawnienia po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Przy czym nie chodzi tu o jakiekolwiek postępowanie, lecz to postępowanie, które zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej stanowiło przesłankę zawieszenia biegu terminu przedawnienia danego zobowiązania podatkowego. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby postępowanie w sprawie [...], w trackie którego postawiono B. N.-P. zarzuty popełnienia przestępstw skarbowych z art. 56 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3, polegających na uszczupleniu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2005-2006, zostało prawomocnie zakończone. W skardze kierowanej do sądu administracyjnego skarżąca wywodzi, że uzyskany przez nią dochód podlega zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4, pkt 40 oraz ust. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zarzut w tym zakresie odnosi się do kwestii rozstrzygniętej wyżej wskazanymi wyrokami sądów administracyjnych wiążącymi Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. W odniesieniu do zarzutu wadliwej oceny w świetle art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1b ustawy o podatku dochodowym od osób podatkowych skutków podatkowych nabycia udziałów w C Spółce z o.o. wskazać należy, że kwestia możliwości lokowania przez podatników, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 dochodów zwolnionych w udziałach lub akcjach spółek kapitałowych była przedmiotem oceny uprzednio dokonanej przez organ, poddany kontroli sądowoadministracyjnej na wcześniejszych etapach postępowania. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, działając w granicach związania, dokonuje oceny, uwzględniając wiążące stanowisko zawarte w wyżej wskazanych wyrokach sądów administracyjnych. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) oddalił skargę.