I SA/Gd 785/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 31 maja 2022 r. nr 2201-IEE.711.91.86.2022.4.AW w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym do sądu postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako Dyrektor IAS, organ odwoławczy) po rozpoznaniu zażalenia A. K. (dalej: zobowiązany, skarżący) na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej: organ egzekucyjny, Naczelnik US, organ I instancji) z dnia 25 lutego 2022 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 27 grudnia 2016 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Dyrektor IAS stwierdza, że w oparciu o decyzję z dnia 19 sierpnia 2016 r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku wystawił na Skarżącego w dniu 19 sierpnia 2016 r. zarządzenie zabezpieczenia, które przekazał organowi egzekucyjnemu - Naczelnikowi US. Na podstawie przekazanego zarządzenia zabezpieczenia organ egzekucyjny 6 września 2016 r. sporządził zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Bank 1 S.A. oraz o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku 2 S.A. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku 9 grudnia 2016 r. wydał decyzję określającą Skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za listopad 2011 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2011 r. w wysokościach odmiennych niż wykazane przez Skarżącego w złożonych deklaracjach VAT-7 za w/w okresy. Jednocześnie organ podatkowy określił Skarżącemu kwoty do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za listopad oraz grudzień 2011 r., nadając w/w decyzji postanowieniem z 9 grudnia 2016 r. rygor natychmiastowej wykonalności. Na podstawie w/w decyzji Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku 27 grudnia 2016 r. wystawił m.in. tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. w wysokości 15.749,00 zł, a następnie przekazał go do Naczelnika US celem wszczęcia na jego podstawie postępowania egzekucyjnego do majątku Skarżącego. Naczelnik US pismami z 11 stycznia 2017 r. zawiadomił Bank 2 S.A. oraz Bank 1 S.A. o przekształceniu, na mocy art. 154 § 4 pkt 1 u.p.e.a., zajęć zabezpieczających rachunków bankowych w zajęcia egzekucyjne. W/w zawiadomienia wraz z odpisami w/w tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanemu 27 stycznia 2017 r. Pismem z 2 lutego 2017 r. zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia przez Naczelnika US postępowania egzekucyjnego m.in. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Skarżący podniósł zarzuty: wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia, przedawnienia obowiązków (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), braku wymagalności obowiązków (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), określenia egzekwowanych obowiązków niezgodnie z treścią decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2016 r. (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanych środków egzekucyjnych (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.) oraz niespełnienia przez treść w/w tytułów wykonawczych wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r. (działając jako wierzyciel) uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. W związku ze złożeniem przez Skarżącego zażalenia na ww. postanowienie Dyrektor IAS postanowieniem z 5 lipca 2017 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku po ponownym rozpoznaniu zarzutów postanowieniem z 11 października 2017 r. po raz kolejny uznał je za nieuzasadnione. Wskutek złożonego zażalenia Dyrektor IAS (działając jako wierzyciel) ostatecznym postanowieniem z 20 grudnia 2017 r. uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej uznania zarzutu nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony i orzekł o uznaniu zarzutu nieistnienia obowiązku w zakresie naliczonych za okres od 27 marca 2017 r. do 9 czerwca 2017 r. odsetek od należności głównej, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Naczelnik US zawiadomieniem z 3 listopada 2021 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Bank 3 S.A. Pismem z 25 listopada 2021 r. Skarżący złożył po raz kolejny zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego m.in. na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Postanowieniem z 28 lutego 2022 r. Naczelnik US odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ww. wniosku. Naczelnik US (jako organ egzekucyjny) postanowieniem z 25 lutego 2022 r., w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], uznał: - zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie naliczonych za okres od 24 marca 2017 r. do 9 czerwca 2017 r. odsetek od należności głównej - oparty na art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. - za uzasadniony; - zarzut wykonania, wygaśnięcia, przedawnienia obowiązku - oparty na art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.- za nieuzasadniony; - zarzut braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym- oparty na art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. - za nieuzasadniony; - zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego z 9 grudnia 2016 r. oparty na art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. za nieuzasadniony; - zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej - oparty na art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. - za nieuzasadniony; - zarzut niedopuszczalności środków egzekucyjnych administracyjnej - oparty na art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. - za nieuzasadniony; - zarzut zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych - oparty na art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. - za nieuzasadniony; - zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art.27 u.p.e.a., oparty na art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. - za nieuzasadniony; oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W związku ze złożonym 17 marca 2022 r. zażaleniem Dyrektor IAS postanowieniem z 31 maja 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Dyrektor IAS na wstępie zauważa, że z dniem 30 lipca 2020 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zmienia ona sposób wnoszenia i rozpoznawania środka zaskarżenia w postaci zarzutów. Zgodnie z przepisami przejściowymi zamieszczonymi w art. 13 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070) do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie u.p.e.a. i niezakończonych przed dniem 30 lipca 2020 r. (jak w niniejszej sprawie) -stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w brzmieniu sprzed 30 lipca 2020 r.) zarzuty są środkiem prawnym przysługującym zobowiązanemu w początkowej fazie prowadzenia egzekucji administracyjnej, celem wyjaśnienia - przy udziale wierzyciela - określonych wątpliwości dotyczących podstaw do prowadzenia tego postępowania. Organ egzekucyjny jest bowiem organem wykonawczym. Działa on na wniosek wierzyciela i nie jest uprawniony do badania zasadności oraz wymagalności obowiązku, który ten nałożył na określony podmiot (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Dyrektor IAS dalej podkreślił, że postanowienie wierzyciela w przypadku zarzutów opartych na art. 33 § 1 pkt 1-5, 7 u.p.e.a. jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Związanie stanowiskiem wierzyciela oznacza, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do orzeczenia inaczej niż wierzyciel. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W obowiązującym systemie prawnym brak jest przepisu, który uprawniałby dyrektora izby administracji skarbowej do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów, badania pod tym względem stanowiska wierzyciela oraz ingerowania w treść tego stanowiska. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku - art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. – organ odwoławczy wskazał, że zobowiązany, wnosząc zarzuty oparte na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., powinien przedstawić dowody potwierdzające, że dochodzony obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z określonego powodu. Organ odwoławczy stwierdza, że obowiązek nałożony na zobowiązanego istniał w zakresie należności głównej i był wymagalny, a decyzja Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku 9 grudnia 2016 r. podlegała wykonaniu i mogła stanowić podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, w oparciu o który prowadzono postępowanie egzekucyjne - tj. tytułu wykonawczego nr [...] z 27 grudnia 2016 r. (obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r.). Analiza akt przedmiotowej sprawy - w zakresie badania zaistnienia przerw w naliczaniu odsetek na podstawie art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej pod kątem oceny podyktowanej treścią przepisu art. 54 § 2 tej ustawy dowiodła, że decyzja wymiarowa Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 9 grudnia 2016 r., określająca zobowiązanie w podatku od towarów i usług m.in. za grudzień 2011 r., została doręczona zobowiązanemu 23 grudnia 2016 r., tj. po upływie 3 miesięcy od dnia postępowania podatkowego. Wszczęcie postępowania poprzedzającego wydanie w/w decyzji nastąpiło 23 czerwca 2016 r. Zatem, trzymiesięczny termin do doręczenia decyzji upływał 23 września 2016 r. Przy obliczaniu odsetek zasadnie jednak nie uwzględniono przerwy w ich naliczaniu, z uwagi na zaistnienie okoliczności wskazanych w art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej. Powstałe opóźnienie w wydaniu w/w decyzji wynikało z przyczyn niezależnych od organu, co szczegółowo uzasadnił wierzyciel (w postanowieniu z 11 października 2017 r.). W wyniku analizy akt sprawy, wierzyciel - Dyrektor IAS, uznał za zasadny zarzut nieistnienia obowiązku w części dotyczącej odsetek naliczanych za okres, o którym mowa w art. 54 § 1 pkt 3 O.p. W ostatecznym postanowieniu Dyrektor IAS (działając jako wierzyciel) wskazał, że przyczyny, z powodu których, postępowanie odwoławcze trwało ponad okres wskazany w art. 139 § 3 O.p. - zależne były od organu podatkowego drugiej instancji. W konsekwencji powyższego uznał za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku, objętego tytułem wykonawczym z 27 grudnia 2016 r. nr [...] w części naliczonych za okres od 24 marca 2017 r. do 9 czerwca 2017 r. Odsetek za zwłokę od należności głównej. Przy czym, z uwagi na fakt, że przerwa w realizacji odsetek nastąpiła już po wystawieniu tytułu wykonawczego podlega uwzględnieniu w wysokości dochodzonej kwoty z urzędu. Odnosząc się do zarzutu wykonania, wygaśnięcia, przedawnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym - art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. uznając zarzut za niezasadny, organ odwoławczy wskazał, że w rozważanej sprawie bieg pięcioletniego terminu przedawnienia w/w. zobowiązania podatkowego upływał z końcem 2017 r. Przy czym bieg terminu przedawnienia w sprawie (zgodnie z art. 70 § 4 O.p.) uległ przerwaniu w związku z przekształceniem się 27 grudnia 2016 r. zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Bank 1 S.A. oraz Banku 2 S.A. (dokonanego w dniu 12 i 19 września 2016 r.), o którym zobowiązany został zawiadomiony w dniu 12 września 2016 r. - w zajęcie egzekucyjne, o którym został zawiadomiony w dniu 27 stycznia 2017 r. Od dnia 28 grudnia 2016 r. pięcioletni termin przedawnienia zaczął biec na nowo. Ponadto, w związku ze złożeniem przez zobowiązanego w dniu 23 czerwca 2017 r. skargi na decyzję Dyrektora IAS z 23 maja 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję organu l instancji dotyczącej ww. zaległości, bieg terminu przedawnienia uległ zawieszaniu na zasadzie art. 70 § 6 art. 2 O.p. od 23 czerwca 2017 r. Wyrok WSA w Gdańsku z 5 kwietna 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 1089/17 oddalający skargę na decyzję Dyrektora IAS jest nieprawomocny. W tej sytuacji zaległości nie przedawniły się i są nadal wymagalne. Organ odwoławczy nie podzielił również argumentacji zobowiązanego, że nie doszło do przekształcenia się zajęć zabezpieczających w egzekucyjne. Wskazał, że zgodnie z art. 154 § 4 pkt 1 u.p.e.a., zajęcie zabezpieczające przekształca się w zajęcie egzekucyjne z dniem wystawienia tytułu wykonawczego, pod warunkiem, że nastąpiło nie później niż przed upływem 2 miesięcy od dnia doręczenia ostatecznej decyzji lub innego orzeczenia podlegającego wykonaniu w sprawie, w której dokonano zabezpieczenia, bądź doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Wierzyciel wskazał, że ww. tytuł wykonawczy został wystawiony 27 grudnia 2016 r., a więc w czwartym dniu po doręczeniu nieostatecznej decyzji wymiarowej z 9 grudnia 2016 r. i postanowienia nadającego jej rygor natychmiastowej wykonalności, które nastąpiło w dniu 23 grudnia 2016 r. Z akt sprawy nie wynika również, aby obowiązek objęty ww. tytułem wykonawczym został wykonany, jak też aby obowiązek ten wygasł z jakiegokolwiek innego powodu. Zobowiązany nie przedstawił dowodów na jego wykonanie, nie zaistniały również przesłanki wskazane w art. 59 § 1 O.p. warunkujące jego wygaśnięcie w całości lub w części. Odnosząc się do zarzutu braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym - art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. organ odwoławczy wskazał, że organ egzekucyjny, powołując się na stanowisko wierzyciela, prawidłowo uznał za nieuzasadniony zarzutu braku wymagalności obowiązku. Wierzyciel powołał się na treść przepisu art. 239a O.p., który stanowi, że decyzja nieostateczna nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, podlega wykonaniu. Możliwe jest zatem prowadzenie na jej podstawie egzekucji administracyjnej. Obowiązek wynikający z tej decyzji staje się bowiem wymagalny. Ponadto, postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku o nadaniu decyzji wymiarowej rygoru natychmiastowej wykonalności zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora IAS postanowieniem z 9 marca 2017 r. Dodatkowo WSA w Gdańsku wyrokiem z 19 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 719/17 oddalił skargę zobowiązanego na postanowienie organu II instancji w przedmiocie nadania decyzji wymiarowej rygoru natychmiastowej wykonalności. Odnosząc się do zarzutu określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji - art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. organ odwoławczy uznając zarzut ten za niezasadny podkreślił, że wierzyciel wskazał, że nie stwierdzono niezgodności pomiędzy treścią egzekwowanego obowiązku a obowiązkiem określonym w decyzji. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku zarówno w decyzji z 9 grudnia 2016 r., jak i w tytule wykonawczym nr [...] z 27 grudnia 2016 r. określił obowiązek jako podatek od towarów i usług za grudzień 2011 r. W w/w decyzji określono kwotę podatku VAT do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 15.749 zł, która odpowiada kwocie wskazanej w ww. tytule wykonawczym. W w/w tytule wykonawczym prawidłowo również oznaczono numer decyzji organu I instancji oraz datę jej wydania. Odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zastosowanych środków egzekucyjnych w postępowaniu- art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. organ odwoławczy podkreślił, że w omawianym przepisie chodzi o niedopuszczalność egzekucji z przyczyn formalnych, nie merytorycznych, które podlegają ocenie przez wierzyciela w ramach zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 w/w ustawy. Zgłoszony przez zobowiązanego zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, zdaniem organu odwoławczego, należy uznać za nieuzasadniony. Ustawodawca w treści art. 1a pkt 12 u.p.e.a. wskazał środki egzekucyjne, które należy stosować przy egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Organ egzekucyjny wystawiając 6 września 2016 r. zawiadomienia o zajęciach zabezpieczających wierzytelności z rachunków bankowych, które następnie przekształciły się w zajęcia egzekucyjne, zastosował (zgodnie z art. 7 § 1 u.p.e.a.) przewidziane prawem środki egzekucyjne. Odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnych - art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. organ odwoławczy wskazał, że zastosowany środek tj. zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych są najmniej uciążliwym środkiem. Ponadto zobowiązany nie wskazał na czym dokładnie polega podnoszona uciążliwość, ani nie wskazał innego środka z którego można prowadzić egzekucję. Za niezasadny Dyrektor IAS uznał również zarzut niespełniania przez w/w tytuł wykonawczy wymogów formalnych określonych w art. 27 u.p.e.a. - art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. W opinii organu odwoławczego ww. tytuł wykonawczy z 27 grudnia 2016 r. spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. Zawiera wszystkie wymienione w nim składniki. Analiza treści ww. tytułu wykonawczego nie wykazała, aby dokument ten nie spełniał wymogów określonych w w/w przepisie. Wbrew stanowisku zobowiązanego tytuł ten w części E "Dane dotyczące należności pieniężnych" wskazuje: rodzaj należności - podatek od towarów i usług, podstawę prawną obowiązku -orzeczenie, identyfikację podstawy prawnej obowiązku - decyzja nr [...], datę wydania orzeczenia - 9 grudnia 2016 r., rodzaj odsetek - odsetki za zwłokę, stawka odsetek - 8,00%. Również w części E.l w/w tytułu wykonawczego wskazano kwotę należności pieniężnej: 15.749,00 zł, datę, od której nalicza się odsetki - 26 stycznia 2012 r. Wskazano również kwotę odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego oraz datę powstania należności pieniężnej/okres, którego dotyczy należność pieniężna. Zaskarżone postanowienie, w opinii organu odwoławczego, zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z ustawą - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. Samo nieuwzględnienie przez organ podnoszonych zarzutów nie może być uznane za przesłankę stanowiącą naruszenie ww. przepisów. Odnosząc się do podniesionej przez zobowiązanego kwestii, jedyne częściowego uwzględnienia zarzutu nieistnienia obowiązku (w zakresie naliczonych za okres od 24 marca 2017 r. do 9 czerwca 2017 r. odsetek od należności głównej) i uznania za nieuzasadnione pozostałych – organ odwoławczy wskazuje, że Naczelnik US (jako organ egzekucyjny) był bezwzględnie związany stanowiskiem wierzyciela. Skoro zatem Dyrektor IAS (działającego jako wierzyciela), postanowieniem z 20 grudnia 2017 r. (na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) uznał zarzut ten w części za zasadny to organ egzekucyjny musiał postąpić tak samo. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.; - art. 61 a § 1 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.; - art. 34 § 4, § 5 w związku z art. 33 § 1 punkty 1, 2, 3, 6, 8,10 i art. 34 § 2 i § 3 u.p.e.a.; - art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.; - art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.; poprzez niewłaściwe zastosowanie. II. przepisów prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy: - art. 59 § 2 pkt 1-11, art. 70 § 1, § 4, § 6 pkt 4 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Zarzucając powyższe Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS i w całości poprzedzającego je postanowienia Naczelnika US z 25 lutego 2022 r. oraz o zasądzenie od Dyrektora IAS na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone do sądu postanowienie odpowiada prawu. Jak trafnie na wstępie zauważa Dyrektor IAS zgodnie z ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w brzmieniu sprzed 30 lipca 2020 r.), zarzuty są środkiem prawnym przysługującym zobowiązanemu w początkowej fazie prowadzenia egzekucji administracyjnej, celem wyjaśnienia przy udziale wierzyciela - określonych wątpliwości dotyczących podstaw do prowadzenia tego postępowania. Organ egzekucyjny jest bowiem organem wykonawczym. Działa on na wniosek wierzyciela i nie jest uprawniony do badania zasadności oraz wymagalności obowiązku, który ten nałożył na określony podmiot (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Tak też stało się w omawianym przypadku. Procedura rozpatrywania zarzutów jest ściśle określona. Organ egzekucyjny nie może dokonać tego w sposób dowolny. W związku ze złożeniem przez zobowiązanego zarzutów, których podstawą są przepisy art. 33 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a., organ egzekucyjny jest zobligowany prawnie do uzyskania stanowiska wierzyciela. Stanowisko to przybiera formę postanowienia, na które zobowiązany może złożyć zażalenie. Realizując powyższe przepisy, Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (jako wierzyciel) wydał 11 listopada 2017 r. postanowienie, w którym uznał za nieuzasadnione zgłoszone przez Skarżącego zarzuty (wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia, przedawnienia obowiązków-art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., braku wymagalności obowiązków - art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., określenia egzekwowanych obowiązków niezgodnie z treścią decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 9 grudnia 2016 r. - art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., niedopuszczalności egzekucji administracyjnej na podstawie w/w tytułów wykonawczych oraz niedopuszczalności zastosowanych środków egzekucyjnych - art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych - art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. oraz niespełnienia przez treść w/w tytułów wykonawczych wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. - art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Ostateczne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wydał Dyrektor IAS, którym uznał za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie naliczonych za okres od 27 marca 2017 r. do 9 czerwca 2017 r. odsetek od należności głównej, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał postanowienie wierzyciela w mocy (postanowieniem z 20 grudnia 2017 r.). Dopiero uzyskanie przez postanowienie wierzyciela przymiotu ostateczności obligowało Naczelnika US (działającego jako organ egzekucyjny) do rozpoznania wniesionych zarzutów. Dyrektor IAS dalej trafnie wywodzi, że postanowienie wierzyciela w przypadku zarzutów opartych na art. 33 § 1 pkt 1-5, 7 u.p.e.a. jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Związanie stanowiskiem wierzyciela oznacza, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do orzeczenia inaczej niż wierzyciel. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W obowiązującym systemie prawnym brak jest przepisu, który uprawniałby dyrektora izby administracji skarbowej do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów, badania pod tym względem stanowiska wierzyciela oraz ingerowania w treść tego stanowiska. Odnośnie zarzutu nieistnienia obowiązku - art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Dyrektor IAS trafnie wskazał, że tytuł wykonawczy z 27 grudnia 2016 r. wystawiono na Skarżącego (jako zobowiązanego) w związku z wydaniem przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego decyzji z 9 grudnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 r. W/w decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora IAS z 23 maja 2017 r. W momencie wystawienia w/w tytułu wykonawczego decyzja organu I instancji nie była decyzją ostateczną. Egzekwowanie obowiązku z niej wynikającego było jednak możliwe z uwagi na nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności, zgodnie z art. 239a O.p. Treść przepisu art. 239a O.p. stanowi jasno, że decyzja nieostateczna nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, podlega wykonaniu. Możliwe jest prowadzenie na jej podstawie egzekucji administracyjnej. Obowiązek wynikający z tej decyzji staje się bowiem wymagalny. Należy zauważyć, że postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku o nadaniu decyzji wymiarowej rygoru natychmiastowej wykonalności zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora IAS postanowieniem z 9 marca 2017 r. Dodatkowo, WSA w Gdańsku wyrokiem z 19 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 719/17 oddalił skargę Skarżącego na powyższe postanowienie organu II instancji. Analiza akt przedmiotowej sprawy - w zakresie badania zaistnienia przerw w naliczaniu odsetek na podstawie art. 54 § 1 pkt 7 O.p. pod kątem oceny podyktowanej treścią przepisu art. 54 § 2 tej ustawy dowiodła, że przy obliczaniu odsetek zasadnie nie uwzględniono przerwy w ich naliczaniu, z uwagi na zaistnienie okoliczności wskazanych w art. 54 § 2 O.p. Powstałe opóźnienie w wydaniu w/w decyzji wynikało z przyczyn niezależnych od organu, co szczegółowo uzasadnił wierzyciel (w postanowieniu z 11 października 2017 r.). Z przedstawionej przez organ chronologii toczącego się postępowania wynika, że czynności organu były podejmowane bez zbędnej zwłoki z uwzględnieniem wszelkich norm proceduralnych. Wierzyciel w ostatecznym postanowieniu wskazał, że nie można uznać za przyczynienie się do opóźnienia w wydaniu decyzji realizowanie przez organ podatkowy wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka (co niewątpliwie z uwagi na konieczność wyznaczenia terminu przesłuchania z odpowiednim wyprzedzeniem, wydłużyło termin załatwienia sprawy), czy zapewnienie stronie możliwości skorzystania z przysługujących uprawnień procesowych. Organ w trakcie trwającego postępowania trzykrotnie wzywał Skarżącego do przedłożenia rejestrów VAT wraz z dokumentami źródłowymi za badany okres - po raz pierwszy w dniu wszczęcia postępowania, tj. 23 czerwca 2016 r., kolejno w 30 sierpnia 2016 r. i po raz trzeci 7 października 2016 r. Organ podejmował szereg innych czynności niezbędnych do załatwienia sprawy (m.in. wzywał do uzupełnienia pełnomocnictwa, kontrahentów strony do przedłożenia stosownych dokumentów, przesłuchiwał świadka). Ponadto, organ niezwłocznie po uzupełnieniu materiału dowodowego przez stronę - co nastąpiło 25 listopada 2016 r. - wydał decyzję wymiarową. Biorąc pod uwagę, że od momentu otrzymania kluczowych dla postępowania dokumentów do wydania decyzji kończącej postępowanie, minęło zaledwie 2 tygodnie, podczas których organ musiał poddać przesłane dowody analizie i weryfikacji, w ocenie Sądu działania organu I instancji nie można ocenić jako opieszałego, a opóźnienie wynikłe w wydaniu decyzji, za powstałe z winy organu. Wierzyciel zasadnie uznał wskazane wyżej okoliczności jako wykluczające zastosowanie przerwy w naliczeniu odsetek na podstawie art. 54 § 1 pkt 7 O.p. Prawidłowo w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 54 § 1 pkt 1 O.p. Zgodnie z w/w przepisem, odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty zobowiązania, jeżeli objęte zabezpieczeniem środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych zabezpieczeniem rzeczy lub praw, zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowych. W/w przepis stosuje się pod warunkiem, że objęte zabezpieczeniem środki pieniężne zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowych. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny - Naczelnik US, dokonał skutecznego zajęcia zabezpieczającego zobowiązania objętego następnie tytułem wykonawczym z 27 grudnia 2016 r., tj. zajęcia rachunków bankowych prowadzonych przez Bank 1 S.A. i Bank 2 S.A. W wyniku zajęcia nie udało się jednak wyegzekwować żadnej kwoty. Skoro zatem, w toku prowadzonego postępowania zabezpieczającego nie doszło do zabezpieczenia środków pieniężnych na rachunku bankowym Skarżącego ani też rzeczy, czy praw - przepis art. 54 § 1 pkt 1 O.p. nie znajdzie w sprawie zastosowania. Powyższe oznacza, że naliczenie odsetek za zwłokę za okres zabezpieczenia było zasadne. Nie zaistniała również przesłanka warunkująca zastosowanie przerwy w naliczaniu odsetek wskazana w art. 54 §1 pkt 2 O.p. Odwołanie od decyzji z 9 września 2016 r. wpłynęło do organu I instancji 10 stycznia 2017 r. Natomiast organ odwoławczy dysponował w/w odwołaniem już 23 stycznia 2017 r. (data wpływu do IAS). Tym samym, stwierdzić należy, że Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nie przekroczył 14-dniowego terminu wskazanego w art. 227 § 1 O.p., którego niedotrzymanie warunkuje zastosowanie przepisu art. 54 § 1 pkt 2 w/w ustawy. Prawidłowo Dyrektor IAS ocenił również jako niezasadny zarzut, wykonania, wygaśnięcia, przedawnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym - art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca r. kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Oznacza to, że bieg pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za grudzień 2011 r. upływał z końcem 2017 r. Przy czym bieg terminu przedawnienia w sprawie (zgodnie z art. 70 § 4 O.p.) uległ przerwaniu w związku z przekształceniem się 27 grudnia 2016 r. zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Bank 1 oraz Banku 2 (dokonanego w dniu 12 i 19 września 2016 r.), o którym Skarżący jako zobowiązany został zawiadomiony w dniu 12 września 2016 r. - w zajęcie egzekucyjne, o którym został Skarżący zawiadomiony w dniu 27 stycznia 2017 r. Od dnia 28 grudnia 2016 r. pięcioletni termin przedawnienia zaczął biec na nowo. Ponadto, w związku ze złożeniem przez Skarżącego w dniu 23 czerwca 2017 r. skargi na decyzję Dyrektora IAS z 23 maja 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję organ l instancji dotyczącej ww. zaległości, bieg terminu przedawnienia uległ zawieszaniu na zasadzie art. 70 § 6 art. 2 O.p. od 23 czerwca 2017 r. Wyrok WSA w Gdańsku z 5 kwietna 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 1089/17 oddalający skargę na decyzję Dyrektora IAS jest nieprawomocny. Na dzień dzisiejszy brak jest informacji o rozpatrzeniu przez NSA skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. Wobec tego zawieszenie biegu terminu przedawnienia ww. zaległości nadal trwa. W tej sytuacji zaległości nie przedawniły się i są nadal wymagalne. Organ odwoławczy również zasadnie nie zgodził się z argumentacją Skarżącego, że nie doszło do przekształcenia się zajęć zabezpieczających w egzekucyjne. Zgodnie z art. 154 § 4 pkt 1 u.p.e.a., zajęcie zabezpieczające przekształca się w zajęcie egzekucyjne z dniem wystawienia tytułu wykonawczego, pod warunkiem że nastąpiło nie później niż przed upływem 2 miesięcy od dnia doręczenia ostatecznej decyzji lub innego orzeczenia podlegającego wykonaniu w sprawie, w której dokonano zabezpieczenia, bądź doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Powołując się na akta sprawy wierzyciel wskazał, że tytuł wykonawczy został wystawiony w 27 grudnia 2016 r., a więc w czwartym dniu po doręczeniu nieostatecznej decyzji wymiarowej z 9 grudnia 2016 r. i postanowienia nadającego jej rygor natychmiastowej wykonalności, które nastąpiło w dniu 23 grudnia 2016 r. Z akt sprawy nie wynika również, aby obowiązek objęty tytułem wykonawczym został wykonany, jak też aby obowiązek ten wygasł z jakiegokolwiek innego powodu. Skarżący nie przedstawił dowodów na jego wykonanie, nie zaistniały również przesłanki wskazane w art. 59 § 1 O.p. warunkujące jego wygaśnięcie w całości lub w części. Za niezasadny uznać należy również zarzut braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym - art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Jak trafnie zauważa organ odwoławczy, przez wymagalność obowiązku należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy, wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Obowiązki wynikające z aktów indywidualnych (decyzji) stają się wymagalne w dwóch przypadkach: po pierwsze - jeżeli decyzja, którą został nałożony obowiązek, stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania i po drugie - jak w niniejszej sprawie - jeżeli decyzja, którą został nałożony obowiązek, wprawdzie nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności i podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa. Art. 239a O.p., który stanowi, że decyzja nieostateczna nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, podlega wykonaniu. Możliwe jest zatem prowadzenie na jej podstawie egzekucji administracyjnej. Obowiązek wynikający z tej decyzji staje się bowiem wymagalny. W rozważanej sprawie postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku o nadaniu decyzji wymiarowej rygoru natychmiastowej wykonalności zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora IAS postanowieniem z 9 marca 2017 r. Dodatkowo WSA w Gdańsku wyrokiem z 19 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 719/17 oddalił skargę zobowiązanego na ww. postanowienie organu II instancji. Za niezasadny uznać należało zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji - art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku zarówno w decyzji z 9 grudnia 2016 r., jak i w tytule wykonawczym nr [...] z 27 grudnia 2016 r. określił Skarżącemu obowiązek jako podatek od towarów i usług za grudzień 2011 r. W w/w decyzji określono Skarżącemu kwotę podatku VAT do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 15.749 zł, która odpowiada kwocie wskazanej w ww. tytule wykonawczym. W w/w tytule wykonawczym prawidłowo również oznaczono numer decyzji organu I instancji oraz datę jej wydania. Prawidłowo za niezasadny Dyrektor IAS uznał również zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zastosowanych środków egzekucyjnych w postępowaniu - art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., albowiem w omawianym przepisie chodzi o niedopuszczalność egzekucji z przyczyn formalnych, nie merytorycznych, które podlegają ocenie przez wierzyciela w ramach zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 w/w ustawy. Przechodząc do formalnej oceny dopuszczalności prowadzonej w stosunku do Skarżącego egzekucji administracyjnej, Naczelnik US stwierdził, że na mocy art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają następujące obowiązki: podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III O.p. Przy czym, zgodnie z art. 3 § 1 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. W badanej sprawie, egzekwowany obowiązek (zaległość podatkowa w podatku od towarów i usług) wynika z decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 9 grudnia 2016 r., utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora IAS z 23 maja 2017 r. i podlega egzekucji administracyjnej. Nie wystąpiły również przesłanki podmiotowe niedopuszczalności egzekucji, bowiem Naczelnik US jest organem uprawnionym do dochodzenia tego obowiązku na drodze przymusu administracyjnego, a Skarżący jest osobą zobowiązaną, co do której zastosowanie mają przepisy u.p.e.a. Zgłoszony przez Skarżącego zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, zdaniem Sądu również należy uznać za nieuzasadniony. Ustawodawca w treści art. 1a pkt 12 u.p.e.a. wskazał środki egzekucyjne, które należy stosować przy egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Organ egzekucyjny wystawiając 6 września 2016 r. zawiadomienia o zajęciach zabezpieczających wierzytelności z rachunków bankowych, które następnie przekształciły się w zajęcia egzekucyjne, zastosował (zgodnie z art. 7 § 1 u.p.e.a.) przewidziane prawem środki egzekucyjne. Oceniając jako niezasadny zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnych - art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. Dyrektor IAS prawidłowo podkreślił, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym obowiązują zasady: prawnego obowiązku prowadzenia egzekucji, zasada racjonalnego działania, zasada stosowania środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie, zasada celowości. W myśl art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Zasada ta rządzi wyborem konkretnego środka egzekucyjnego. Ocena stopnia dolegliwości poszczególnych środków egzekucyjnych należy do organu egzekucyjnego - to on jest bowiem "gospodarzem" postępowania egzekucyjnego. Zastosowany w sprawie środek tj. zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych są najmniej uciążliwym środkiem dla Skarżącego, a ponadto Skarżący nie wskazał na czym dokładnie polega podnoszona uciążliwość, ani nie wskazał innego środka z którego można prowadzić egzekucję. Zarzut niespełniania przez w/w tytuł wykonawczy wymogów formalnych określonych w art. 27 u.p.e.a. - art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. również prawidłowo oceniony został jako niezasadny, albowiem tytuł wykonawczy nr [...] z 27 grudnia 2016 r. spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. Zawiera wszystkie wymienione w nim składniki. Podsumowując stwierdzić należy, że organy egzekucyjne przeanalizowały zgłoszone przez Skarżącego zarzuty i dokonały ich prawidłowej oceny. Oczekiwania Skarżącego, że sprawa powinna zostać rozpatrzona odmiennie nie oznacza, że w toku toczącego się postępowania organ dopuścił się uchybień przepisów prawa. Analiza treści postanowień organu I instancji oraz skarżonego organu dowodzi, że spełniają one wymogi określone w art. 124 § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Artykuły te odnoszą się do formalnych i prawnych treści, które powinny być zawarte w postanowieniu. W niniejszej sprawie organy nie uchybiły także przepisom art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek strony podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), co miało miejsce w niniejszej sprawie. Przepisem, który nakłada na organ obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jest właśnie przywołany powyżej art. 7 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Ustawodawca zawarł w ustawie egzekucyjnej wiele instrumentów służących realizacji zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu egzekucyjnym. Organ administracji publicznej jest obowiązany również w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić wszystko, co miało miejsce w niniejszej sprawie (art. 80 K.p.a.), co również znalazło odzwierciedlenie w sprawie. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe wyjaśnienia, tut. organ obowiązany był oprzeć swoje rozstrzygnięcie o art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., stanowiący o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), skargę jako niezasadną oddalił.