I SA/Gd 787/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. N. o wymierzenie Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w sprawie ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2023 r., nr 2201-IEE.7113.2.139.2023.AK w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: odmówić wymierzenia grzywny W piśmie z dnia 12 stycznia 2025 r. W. N. wniósł o ukaranie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku karą grzywny z uwagi na to, że organ nie przedstawił Sądowi całości akt administracyjnych, co w jego ocenie stanowi naruszenie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kodeksu postępowania administracyjnego i art. 45 Konstytucji RP. Zdaniem Skarżącego w aktach nie ma dokumentów: potwierdzających uprawomocnienie postanowienia o umorzeniu postępowań egzekucyjnych oraz dotyczących prawidłowość wznowienia postępowań egzekucyjnych po ich umorzeniu. Organ nie wziął pod uwagę treści art. 78 Konstytucji, art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) - dalej "k.p.a." w zw. z 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.) dalej "u.p.e.a. przy rozpoznawaniu kwestii zaliczenia wpłaty, co jest naruszeniem praw przysługujących stronie i przejawem dyskryminacji (naruszającym art. 32 w zw. z art. 2 Konstytucji). Brak jest też dokumentów o osobie składającej podpis kwalifikowany, co w kontekście wymogu złożenia podpisu zaufanego na każdym dokumencie (pod rygorem odrzucenia) przedkładanym przez stronę skarżącą, jest przejawem nierównego traktowania i dyskryminacji i przyzwoleniem na łamanie prawa przez organy administracji (naruszenie art. 32 w zw. z art. 2 Konstytucji RP), brak jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że zarówno Naczelnik US, jak i Dyrektor IAS nie uwzględnili kwestii przysługującego Skarżącemu prawa do ochrony tymczasowej wskazanej w art. 152 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") w związku z nieprawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku I SA/Gd 909/20 oraz dotychczas wydanymi wyrokami sądów administracyjnych w tej kwestii (w zw. z art. 153 i art. 170 p.p.s.a.), co narusza przysługujące Skarżącemu prawa, w tym do pełnego i rzetelnego rozpoznania sprawy (art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a). W aktach nie ma potwierdzenia, że WSA w Gdańsku wystąpił do organu o uzupełnienie akt administracyjnych, co powoduje ich niepełność i tym samym niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 p.p.s.a.). W świetle ww. przepisu, wyłączną przesłanką materialnoprawną wymierzenia grzywny stanowi niewypełnienie obowiązków wymienionych w art. 54 § 2 p.p.s.a., czyli nieprzekazanie przez organ skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz przekroczenie 30-dniowego terminu przekazania sądowi tych wszystkich dokumentów, a termin ten liczony jest od dnia doręczenia skargi organowi. Jak wynika z analizy akt sprawy skarga, której dotyczy wniosek o wymierzenie grzywny, wpłynęła na skrzynkę ePUAP organu w dniu 31 lipca 2023 r. Trzydziestodniowy termin do wypełnienia obowiązków wynikających z art. 54 § 3 p.p.s.a., upływał zatem z dniem 30 sierpnia 2023 r. W dniu 31 sierpnia 2023 r. organ nadesłał odpowiedź na skargę, następnie w ślad za odpowiedzią w dniu 1 września 2023 złożył akta administracyjne (1 teczkę). W świetle powyższego należy stwierdzić, że organ przekazał akta sprawy po upływie terminu wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. W sytuacji zaś, gdy organ nie wypełni wynikającego z powołanego przepisu obowiązku bądź dokona tego w sposób nieprawidłowy, uniemożliwiając tym samym sądowi kontrolę działalności organu administracji publicznej, Sąd może orzec o wymierzeniu grzywny na wniosek Skarżącego. Wyłączną materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Odnosząc się do kwestii przekazania akt po upływie terminu należy wskazać, że mimo wskazanego opóźnienia w sprawie tej nie można uznać, że organ działał opieszale. Ponadto nie zaszkodził swoim działaniem słusznym interesom wnioskodawcy. Organ przekazał skargę i akta administracyjne do Sądu z nieznacznym przekroczeniem terminu, co nie spowodowało opóźnienia w rozpoznaniu sprawy. Sąd również miał na uwadze fakt, że organ nie był ponaglany o nadesłanie akt administracyjnych i nadesłał je w dniu rejestracji sprawy, a więc strona z tego powodu nie poniosła żadnych negatywnych skutków. Sąd zauważa, że w orzecznictwie podkreśla się, że wymierzenie grzywny ma przede wszystkim charakter dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a.. Należy również wskazać, że użyty w art. 55 § 1 p.p.s.a. zwrot "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", oznacza, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i możliwość ta pozostawiona jest uznaniu sądu. Sąd rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny wziął pod uwagę okoliczności, że akta z odpowiedzią na skargę dotarły do Sądu bez ponaglenia organu. Przed wpływem wniosku o ukaranie grzywną i jego rozpatrzeniem organ wypełnił obowiązek przekazania skargi wraz z aktami. Przekazanie kompletnych akt administracyjnych nie opóźniło rozpoznania sprawy, a więc wskazane opóźnienie nie miało wpływu na zasadę szybkości postępowania. W konsekwencji Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego o wymierzenie organowi grzywny. Odnosząc się do argumentacji Skarżącego, że akta są niepełnie zauważenia wymaga, że to do kompetencji Sądu rozstrzygającego daną sprawę należy zbadanie, czy nadesłane akta administracyjne są kompletne i uporządkowane. Sąd dokonując analizy akt sprawy nie stwierdził braków dokumentów, które uniemożliwiałby merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. Podkreślenia wymaga, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja jest ograniczona, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia – a Skarżący zmierza do tego domagając się uzupełnienia akt administracyjnych o wskazane dokumenty. To Sąd ocenia kompletność akt administracyjnych i w sytuacji, gdy są one niekompletne lub nieuporządkowane, wzywa organ do nadesłania brakujących dokumentów i ich uporządkowania. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Organ zgromadził w sprawie materiał dowodowy oraz włączył do akt konieczne do rozpoznania sprawy dokumenty i takie akta przesłał do Sądu. Akta zawierają wszystkie dokumenty niezbędne do wykazania istotnych okoliczności sprawy. Zatem również i z tego powodu wniosek o wymierzenie grzywny nie podlegał uwzględnieniu. Mając na uwadze powołane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia