I SA/Gd 788/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G z dnia 24 maja 2016 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 24 maja 2016r. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania M. W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 marca 2016 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 14.056,00 zł z tytułu odpłatnego zbycia w dniu 16 lipca 2010r. lokalu mieszkalnego w G., przy ul. O. [...]. Decyzja organu odwoławczego zapadła na tle następującego stanu faktycznego: Na podstawie aktu notarialnego nr Rep. A nr [...] sporządzonego w dniu 16 lipca 2010r. M. W. dokonał sprzedaży za cenę 98.500,00 zł na rzecz L. L. ekspektatywy odrębnej własności lokalu mieszkalnego nr [...], położonego w G., przy ul. O. nr [...], tj. wszelkich praw związanych z ustanowieniem odrębnej własności tego lokalu wynikających z umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, sprzedaży lokalu i oddania gruntu w wieczyste użytkowanie z dnia 14 lipca 2010r. Rep. A nr [...], w tym odrębną własność tego lokalu, która powstanie z założenia dla niego księgi wieczystej wraz z przynależnym do tego lokalu udziałem wynoszącym 119/10.000 części w częściach wspólnych budynku oraz w prawie użytkowania wieczystego działki objętej księgą wieczystą nr [...] - nabytego na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, sprzedaży lokalu i oddania gruntu w wieczyste użytkowanie z dnia 14 lipca 2010r. Rep. A nr [...] od Gminy za cenę 23.226,00 zł. W związku z odpłatnym zbyciem ww. lokalu mieszkalnego M. W. w dniu 20 lipca 2010r. złożył w Urzędzie Skarbowym w oświadczenie z dnia 19 lipca 2010r., w którym zadeklarował, że całą uzyskaną cenę sprzedaży przeznaczy na nabycie w ustawowym terminie nieruchomości na cele mieszkalne. W toku czynności sprawdzających ustalono, że podatnik nie złożył deklaracji PIT-39 za 2010r. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec M. W. w sprawie rozliczenia podatku dochodowego z tytułu odpłatnego zbycia w dniu 16 lipca 2010 r. lokalu mieszkalnego położnego w G. przy ul. O. [...] (Rep. A nr [...]). Decyzją z dnia 10 marca 2016r. organ I instancji określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 14.056,00 zł z tytułu odpłatnego zbycia w dniu 16 lipca 2010r. lokalu mieszkalnego w G. przy ul. O.[...]. Do ustalenia wysokości należnego podatku przyjęto przychód w wysokości wynikającej z aktu notarialnego z dnia 16 lipca 2010r. ceny sprzedaży ww. lokalu, tj. w wysokości 98.500,00 zł. Wobec nieprzedłożenia przez podatnika żadnych dowodów poniesienia zarówno kosztów odpłatnego zbycia przedmiotowego lokalu jak i nakładów poczynionych w czasie jego posiadania - podstawę obliczenia 19% podatku stanowiła kwota 73.977,00 zł (98.500,00zł (przychód) - 24.523,00zł- koszty nabycia lokalu (23.226,00zł + 1.297,00zł)). Pismem z dnia 17 marca 2016r. strona wniosła odwołanie od decyzji z dnia 10 marca 2016r. Powołując się na art. 247 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., zwanej dalej w skrócie "O.p."), podatnik wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. Według strony, obowiązek podatkowy powstał w 2010 r., a zatem 5-letni termin przedawnienia upłynął z końcem 2015 r., decyzję zaś sporządzono i doręczono w 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 24 maja 2016r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 marca 2016r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej, po przywołaniu przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, stwierdził, że w odniesieniu do dochodu uzyskanego przez podatnika z dokonanej w dniu 16 lipca 2010r. sprzedaży lokalu mieszkalnego nie ma zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art.21 ust.1 pkt 131 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010r. poz.361 ze zm.), w skrócie "u.p.d.o.f.", ponieważ w toku zarówno czynności sprawdzających, jak i prowadzonego postępowania, podatnik nie przedłożył żadnych dowodów, potwierdzających wskazane w oświadczeniu z dnia 19 lipca 2010r. wydatkowanie tego dochodu na cele mieszkaniowe określone w przepisach. Następnie organ II instancji wskazał, że kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi kwestia przedawnienia zobowiązania podatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych od dokonanej w dniu 16 lipca 2010r. sprzedaży lokalu mieszkalnego. Zdaniem organu odwoławczego, wskazywany przez stronę przepis art.68 § 2 O.p. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych od dokonanej sprzedaży lokalu mieszkalnego powstało w sposób określony w art.21 §1 pkt 1 O.p., tj. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Poza tym, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, niezgodne ze stanem faktycznym jest twierdzenie podatnika, że decyzja organu I instancji z dnia 10 marca 2016r. jest decyzją ustalającą. Organ odwoławczy podniósł, że kwestionowana decyzja jest decyzją określającą, co wynika zarówno ze wskazanej na jej początku podstawy prawnej, jak i z treści jednoznacznie sformułowanego rozstrzygnięcia. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie bezspornym jest, że przedmiotem opodatkowania jest dochód osiągnięty ze sprzedaży lokalu mieszkalnego w roku 2010, a zatem zgodnie z art.45 ust.1 u.p.d.o.f. termin płatności należnego z tego tytułu zobowiązania w podatku dochodowego od osób fizycznych upłynął z dniem 30 kwietnia 2011r. Skoro termin płatności spornego zobowiązania upłynął z dniem 30 kwietnia 2011r., a więc zgodnie z art.70 §1 O.p. zarówno termin przedawnienia tego zobowiązania, jak i termin wydania decyzji określającej jego wysokość wobec niezłożenia zeznania upłynie dopiero z dniem 31 grudnia 2016r. Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że argumenty strony, dotyczące wszczęcia wobec niej postępowania podatkowego oraz wydania decyzji z dnia 10 marca 2016r. po upływie terminu przedawnienia są niezgodne ze stanem faktycznym i pozbawione podstaw prawnych. Nadto organ odwoławczy, analizując materiał dowodowy, potwierdził prawidłowość określenia przez organ I instancji wysokości przychodu, kosztów oraz dochodu z tytułu odpłatnego zbycia ww. lokalu mieszkalnego. W konsekwencji prawidłowo określono wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 maja 2016r. podatnik, zarzucając organowi II instancji błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art.10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi podatnik wyjaśnił, że w dniu 16 lipca 2010r. dokonał sprzedaży ekspektatywy własności lokalu mieszkalnego za cenę 98. 500 zł. Przychodu tego nie ujawnił, gdyż w ogóle nie złożył zeznania podatkowego za 2010r. Skarżący podniósł, że przychód błędnie zakwalifikował jako pochodzący ze źródła określonego w art. 10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f., gdy tymczasem powinien być uznany za przychód ze źródeł określonych w art.10 ust.1 pkt 9 oraz w art.20 ust.1b u.p.d.o.f., tj. z nieujawnionych. Skarżący wskazał, że ujawnienia tego przychodu dokonał Urząd Skarbowy w postępowaniu podatkowym wszczętym przez urząd "moto prioprio" i na podstawie dokumentów urzędowych dostępnych mu z mocy przepisów szczególnych. Dalej skarżący podniósł, że na mocy art.25 f u.p.d.o.f. podatek od przychodów ze źródeł nieujawnionych ustala właściwy organ podatkowy lub organ kontroli podatkowej. Jest to zatem podatek, który powstaje z dniem doręczenia decyzji, a jej niedoręczenie skutkuje tym, że zobowiązanie podatkowe nie powstaje. Według podatnika, bezspornym, że decyzja ustalająca (konstytutywna) w przedmiotowej sprawie nie funkcjonuje, natomiast w sprawie funkcjonuje wyłącznie decyzja deklaratywna- określająca wysokość zobowiązania podatkowego. Jest to więc decyzja ustalająca wysokość należnego podatku z zobowiązania, która, w ocenie skarżącego, nie istnieje, co uzasadnia wniosek o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 16 sierpnia 2016 r. skarżący podtrzymał zarzuty w skardze. Nadto skarżący podniósł, że sprzedaż ekspektatywy nie jest źródłem przychodu wymienionym w art. 10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f. Skarżący podkreślił, że w prawie podatkowym wiodącą metodą wykładani jest wykładania językowa, a nie wykładania rozszerzająca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób fizycznych dochodu skarżącego z sprzedaży dokonanej w dniu 16 lipca 2010 r., której przedmiotem była ekspektatywa odrębnej własności lokalu nabytego w dniu 14 lipca 2010r. na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, sprzedaży lokalu i oddania gruntu w wieczyste użytkowanie lokal mieszkalny, położonego w G., przy ul. O. [...] o pow. 26,53m2 wraz z udziałem wynoszącym 119/10.000 części w częściach wspólnych budynku i innych urządzeń oraz w prawie użytkowania wieczystego działki gruntu. Analizując stan prawny istotny dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że prawidłowo Dyrektor Izby Skarbowej do ustalenia przychodu ze sprzedaży tego lokalu zastosował zasady określone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2009r. I tak, zgodnie z treścią art.9 ust.1 u.p.d.o.f. opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art.21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Źródła przychodów podlegające opodatkowaniu określa art. 10 ust.1 powołanej ustawy. Za źródła takie uznaje się m.in. odpłatne zbycie : a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d)innych rzeczy, -jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) -przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany (art. 10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f.). Wskazać należy, że pojęcie przychodu z odpłatnego zbycia określone zostało w art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f., który stanowi, że przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust.1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio. W myśl art.22 ust.6d tejże ustawy za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust.1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Natomiast zgodnie z art.22 ust.6e u.p.d.o.f. wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych. Stosownie do treści art.30e ust.1 u.p.d.o.f. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art.10 ust.1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku. Podstawę opodatkowania stanowi dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art.22 ust.6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art.22h ust.1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw (art.30e ust.2 u.p.d.o.f.). W myśl art.30e ust.5 ww. ustawy dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.10 ust.1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł. Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art.45 ust.1a pkt 3, wykazać: a. dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.10 ust.1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art.21 ust.1 pkt 131, lub b. dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 (art.30e ust.4 u.p.d.o.f.). Zgodnie z treścią art.21 ust.1 pkt 131 u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych. Rodzaje wydatków poniesionych na cele, o których mowa w art.21 ust.1 pkt 131 określone zostały w art.21 ust.25 tej ustawy. Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, podnieść należy, że w odniesieniu do dochodu uzyskanego przez skarżącego z dokonanej w dniu 16 lipca 2010r. sprzedaży lokalu mieszkalnego nie ma zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art.21 ust.1 pkt 131 u.p.d.o.f., albowiem w toku czynności sprawdzających, jak i prowadzonego postępowania podatkowego, pomimo skutecznie doręczonych wezwań z dnia 20 sierpnia 2015r. oraz z dnia 27 stycznia 2016r., skarżący nie przedłożył żadnych dowodów, potwierdzających wskazane w oświadczeniu z dnia 19 lipca 2010 r. wydatkowanie tego dochodu na cele mieszkaniowe określone w tych przepisach. W trakcie postępowania przed organami oraz skardze podatnik akcentował, że zobowiązanie w podatku dochodowym w podatku dochodowym od osób fizycznych od dokonanej w dniu 16 lipca 2010r. sprzedaży lokalu mieszkalnego uległo przedawnieniu. Zdaniem Sądu, trafnie w tym zakresie organ II instancji argumentował, że wbrew temu co twierdzi skarżący, art.68 § 2 O.p. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych od dokonanej sprzedaży lokalu mieszkalnego powstało w sposób określony w art.21 §1 pkt 1 O.p., tj. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Poza tym, według Sądu, chybiona jest argumentacja podatnika, że w badanej sprawie została wydana decyzja ustalająca. Słusznie organ odwoławczy podniósł, że decyzja organu I instancji jest decyzją określającą, co wynika z jej podstawy prawnej, jak i z treści jednoznacznie sformułowanego rozstrzygnięcia. Ponadto wskazać należy, że przedmiotem opodatkowania jest dochód osiągnięty ze sprzedaży lokalu mieszkalnego w roku 2010, a zatem zgodnie z art.45 ust.1 u.p.d.o.f. termin płatności należnego z tego tytułu zobowiązania w podatku dochodowego od osób fizycznych upłynął z dniem 30 kwietnia 2011r. Jeśli więc termin płatności spornego zobowiązania upłynął z dniem 30 kwietnia 2011r., to zgodnie z art.70 §1 O.p. zarówno termin przedawnienia tego zobowiązania, jak i termin do wydania decyzji określającej jego wysokość wobec niezłożenia zeznania upływał dopiero z dniem 31 grudnia 2016r. W świetle powyższego stwierdzić należy, że argumenty podatnika, dotyczące wszczęcia wobec niego postępowania podatkowego oraz wydania decyzji po upływie terminu przedawnienia są bezpodstawne. Ponadto w skardze podatnik zarzucił organom podatkowym błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art.10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f. Skarżący wskazał, że skoro nie złożył zeznania podatkowego za 2010r., to przychód z tej sprzedaży powinien być uznany za przychód ze źródeł określonych w art.10 ust.1 pkt 9 oraz w art.20 ust.1 b u.p.d.o.f., tj. ze źródeł nieujawnionych, ponieważ ujawnienia tego przychodu dokonał urząd skarbowy w postępowaniu podatkowym wszczętym na podstawie dokumentów urzędowych dostępnych mu z mocy przepisów szczególnych. Odnosząc się do tej argumentacji, podnieść należy, że twierdzenie skarżącego, iż ujawnienia uzyskanego przez niego w 2010r. przychodu ze sprzedaży dokonano dopiero w postępowaniu podatkowym wszczętym postanowieniem z dnia 27 stycznia 2016r. jest niezgodne ze stanem faktycznym, ponieważ już w dniu 20 lipca 2010r., tj. 4 dni po sprzedaży skarżący złożył w Urzędzie Skarbowym oświadczenie z dnia 19 lipca 2010r. wraz z kserokopią aktu notarialnego z dnia 16 lipca 2010r., w którym zadeklarował, że całą uzyskaną cenę sprzedaży przeznacza na nabycie w ustawowym terminie, nieruchomości na cele mieszkalne. Co istotne, skarżący do końca 2015r. unikał kontaktu z urzędem skarbowym, nie odbierając kierowanych do niego wezwań do złożenia wyjaśnień w związku ze złożonym oświadczeniem z dnia 19 lipca 2010r. Skarżący zareagował dopiero na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 27 stycznia 2016r. o wszczęciu postępowania podatkowego, informując organ podatkowy pismem z dnia 1 lutego 2016r., że z dniem 31 grudnia 2015r. jego zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu. Ponadto należy odnotować, że zgodnie z treścią wskazanego przez skarżącego przepisu art.10 ust.1 pkt 9 u.p.d.o.f źródłami przychodów są inne źródła, a zatem inne niż określone w pkt 1-8 (art.10 ust.1 tej ustawy). W rozpoznawanej sprawie spór dotyczył zasadność opodatkowania dochodu ze sprzedaży lokalu mieszkalnego. Jak już podano, ustawodawca w art.10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f. postanowił, że za źródła przychodów podlegające opodatkowaniu uznaje się odpłatne zbycie: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy (...). W ocenie Sądu, uznanie zatem, że uzyskany przez podatnika w 2010r. dochód ze sprzedaży lokalu mieszkalnego pochodził ze źródła określonego w art.10 ust.1 pkt 9 u.p.d.o.f. stanowiłoby błędną interpretację ww. przepisu. Ponadto zauważyć należy, że powoływane przez skarżącego przepisy art.20 ust. 1b oraz art.25f u.p.d.o.f. zostały dodane ustawą z dnia 16 stycznia 2015r. (Dz.U. z 2015r. poz. 251) i zgodnie z treścią art.5 tej ustawy weszły w życie z dniem 1 stycznia 2016r., a więc nie mogą mieć zastosowania do przychodów uzyskanych w 2010r. Końcowo, należy odnotować, że jakkolwiek podatnik odnośnie wysokości uzyskanego przychodu i kosztów uzyskania tego przychodu nie wniósł żadnych zarzutów, to Sąd nie będąc związany granicami skargi skontrolował zaskarżoną decyzję także i w tym zakresie, nie znajdując podstaw do podważenia podjętego rozstrzygnięcia. W szczególności prawidłowo organ II instancji stwierdził, że skoro z treści aktu notarialnego z dnia 16 lipca 2010r. Rep. A nr [...] wynika, że skarżący dokonał odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego położonego w G., przy ul. O. [...] za cenę 98.500,00 zł, a w toku prowadzonego postępowania nie przedłożył żadnych dowodów poniesienia kosztów odpłatnego zbycia, to kwota ta stanowi zgodnie z treścią art.19 ust.1 u.p.d.o.f. przychód z odpłatnego zbycia tego lokalu. Ponadto trafnie organ odwoławczy wskazał, że podstawę ustalenia wysokości kosztów uzyskania tego przychodu w łącznej kwocie 24.523,00 zł stanowiły niekwestionowane przez skarżącego dane wynikające ze sporządzonej w dniu 14 lipca 2010r. umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, sprzedaży lokalu i oddania gruntu w wieczyste użytkowanie za cenę 23.226,00zł, nabywając ten lokal poniósł także koszty sporządzenia tej umowy w łącznej kwocie 1.797,00zł. W następstwie powyższego dochód skarżącego z odpłatnego zbycia w dniu 16 lipca 2010r. lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku i innych urządzeń oraz z w prawie użytkowania wieczystego działki gruntu stanowi kwotę 73.977,00 zł (98.500,00 zł - 24.523,00 zł), a wysokość należnego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia przedmiotowej nieruchomości wynosi 14.056,00 zł (przy zastosowaniu 19% stawki wynikającej z art.30e ust.1 u.p.d.o.f.). Reasumując, organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, dokonując subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwe normy prawne. Ocena zaskarżonej decyzji nie dała zatem Sądowi podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Kwestionowana decyzja znajduje bowiem podstawy w obowiązującym prawie, zaś jej wydanie poprzedzone zostało postępowaniem przeprowadzonym bez uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) oddalił skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.