I SA/Gd 790/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi ,,A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 maja 2016 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 11 lutego 2016 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Spółka, skarżąca) z dnia 30 grudnia 2015 r. o zwrot podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: W dniu 8 stycznia 2016r. do kancelarii Urzędu Celnego wpłynął wniosek Spółki o zwrot akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych wraz z załącznikami. Pismem z dnia 20 stycznia 2016r. organ pierwszej instancji wezwał Spółkę do przesłania: pełnomocnictwa, o którym mowa w art. 138e Ordynacji podatkowej zgodnie ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28.12.2015r. w sprawie wzorów pełnomocnictwa szczególnego i pełnomocnictwa do doręczeń oraz wzorów zawiadomienia o zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu tych pełnomocnictw, oryginału odpisu poświadczonego notarialnie pełnomocnictwa udzielonego Panu M.S. w dniu 28.01.2011r., dokumentów, o których mowa w art. 82 ust. 1 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2016r. Naczelnik Urzędu Celnego pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Spółki z dnia 30 grudnia 2015r. o zwrot podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Spółka do czasu wydania postanowienia nie nadesłała wskazanych w wezwaniu dokumentów. Pismem z dnia 17 lutego 2015r. Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot akcyzy z 30 grudnia 2015r. Pismem z dnia 19 lutego 2015r. Spółka wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 11 lutego 2016r. Postanowieniem z dnia 12 maja 2016r. organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy, Spółka została wezwana na podstawie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) do uzupełnienia wniosku o zwrot akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej poprzez złożenie m.in. dokumentów wskazanych w art. 82 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz.U. 2017, poz. 43). Wezwanie to zawierało pouczenie, że w razie niewypełnienia warunków podanie zostanie pozostawione bez rozpatrzenia. Spółka wezwanie odebrała w dniu 26 stycznia 2016 r., jednak do dnia wydania zaskarżonego postanowienia wymagane dokumenty nie zostały przesłane. Dopiero do wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, który wpłynął do Urzędu Celnego w dniu 19 lutego 2016r. załączono dokumenty, o których mowa w ustawie o podatku akcyzowym. Wniosek ten został rozpoznany przez Naczelnika Urzędu Celnego. W ocenie Dyrektora Izby Celnej organ I instancji miał pełne prawo wezwać Skarżącą do uzupełnienia wniosku, gdyż nie załączono do niego wymaganych prawem załączników. W sytuacji gdy przepisy prawa wymagają dołączenia do wniosku ściśle określonych w formie i treści załączników, które mają na celu potwierdzenie zasadności tego wniosku, a z taką sytuacją mamy do czynienie w niniejszej sprawie, wówczas braki tych załączników należy traktować na równi z brakami formalnymi samego wniosku. W niniejszej sprawie Skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie organu, nie przedłożyła wymaganych dokumentów, w związku z czym organ I instancji był uprawniony do pozostawienia podania bez rozpatrzenia na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej. Wbrew stanowisku strony, organ uznał, że zasadne było żądanie przedłożenia pełnomocnictwa spełniającego warunki, o których mowa w art. 138e Ordynacji podatkowej. Przepis ten wprawdzie wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., a wniosek datowany jest na dzień 30 grudnia 2015 r., niemiej jednak datą wszczęcia postępowania jest nie dzień nadania wniosku na poczcie, ale dzień jego wpływu do organu, co miało miejsce w dniu 8 stycznia 2016 r. Wskazany przepis ma zatem w sprawie zastosowanie. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi Urzędu Celnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła: naruszenie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że Naczelnik mógł wezwać Skarżącą do uzupełnienia braków wniosku z dnia 30.12.2015r., pomimo że przedmiotowy wniosek nie zawierał braków, naruszenie art. 169 § 4 w zw. z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, pomimo że wniosek o zwrot podatku akcyzowego zawierał wszystkie elementy wymagane na gruncie ustawy o podatku akcyzowym, naruszenie art. 24 ustawy z dnia 10.09.2015r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw poprzez uznanie, że Naczelnik miał prawo wezwać Skarżącą do przedłożenia pełnomocnictwa, o którym mowa w art. 138e Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej, który utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku spółki o zwrot podatku akcyzowego. Postanowienia organów podatkowych obu instancji zostały wydane na podstawie art. 169 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynika bezspornie, że spółka wraz z wnioskiem o zwrot akcyzy nie przedłożyła dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy lub złożenie deklaracji w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub złożenie zabezpieczenia albo dokument potwierdzający, że akcyza w tym państwie nie jest wymagana (art. 82 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym). Mimo prawidłowego wezwania wystosowanego przez organ, Spółka w wyznaczonym terminie nie usunęła braku formalnego wniosku. Sąd zauważa, że w sytuacji, gdy przepisy prawa wymagają dołączenia do wniosku ściśle określonych w formie i treści załączników, które mają na celu potwierdzenie zasadności tego wniosku, wówczas braki tych załączników co do formy lub co do treści należy traktować na równi z brakami formalnymi samego wniosku (zob. wyrok NSA z 20 grudnia 2011 r., I FSK 495/11, http://orzeczenia.gov.pl). Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Artykuł 82 ustawy o podatku akcyzowym określa podstawowe zasady dokonywania zwrotów akcyzy zapłaconej w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych. Jednocześnie, zwrot akcyzy stanowi uprawnienie wnioskodawcy, pod warunkiem łącznego spełnienia przez niego ustawowych przesłanek. Nieprzedłożenie dokumentów będących integralną częścią wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Zatem strona nie może domagać się od organu, aby wypełnił za nią ten obowiązek wynikający z przepisów prawa. Termin wskazany w art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej – 7 dni – jest terminem ustawowym i jego niedochowanie powoduje skutek w postaci pozostawienia podania bez rozpatrzenia, co wprost wynika z treści tego przepisu. Nadesłanie przez Spółkę żądanych dokumentów po tym terminie jest bezskuteczne, chyba że Spółce na jej wniosek zostałby przywrócony termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot akcyzy. Z akt sprawy jednak nie wynika, aby stronie termin ten przywrócono. Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Nieuzupełnienie braków formalnych wniosku o zwrot akcyzy w postaci braku dokumentów, o których mowa w art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, jest wystarczające, aby wniosek ten pozostawić bez rozpatrzenia na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji pozostałe podnoszone w skardze zarzuty mają charakter uboczny w tym znaczeniu, że nawet gdyby były zasadne, to nie mogłyby wpłynąć na wynik sprawy. Niemniej jednak odnosząc się do tych zarzutów należy podzielić stanowisko organów w tej sprawie. Naczelnik Urzędu Celnego słusznie wezwał stronę do przedłożenia pełnomocnictwa odpowiadającego wymogom z art. 138e Ordynacji podatkowej, jakkolwiek bowiem przepis ten wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2016 r., a wniosek o zwrot akcyzy nadany został w dniu 30 grudnia 2015 r., to datą wszczęcia postępowania jest jednak nie dzień nadania wniosku, ale dzień jego wpływu do organu. Wynika to z art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej, w myśl którego datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a. Oznacza to, że przepis art. 24 ustawy z dnia 10 września 2015r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw – w myśl którego "pełnomocnictwa dołączone do akt sprawy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a także ich urzędowo poświadczone odpisy oraz uwierzytelnione odpisy, uznaje się za pełnomocnictwa szczególne w rozumieniu art. 138e ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą" – nie miał zastosowania. Skoro postępowanie w sprawie zwrotu akcyzy wszczęte zostało na wniosek strony w dniu 8 stycznia 2016 r., to przepis art. 138e Ordynacji podatkowej obowiązujący od dnia 1 stycznia 2016 r. miał w sprawie zastosowanie. Nieprzedłożenie tego dokumentu w ustawowym terminie 7 dni od daty doręczenia stronie wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku, skutkowało zgodnie z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.